بدن هرگز دروغ نمی گوید (اثرات پایدار تربیت خشن)44635

معرفی کتاب بدن هرگز دروغ نمی گویدکتاب بدن هرگز دروغ نمی گوید نوشته آلیس میلر است که امید سهرابی نیک آن را ترجمه کرده است. این به کتاب به تاثیرات پایدار و منفی تربیت خشن در کودکان می پردازد. کتاب بدن هرگز دروغ نمی گوید را نشر نو منتشر کرده است.درباره کتاب بدن هرگز دروغ نمی گویددغدغه اصلی نویسنده در این کتاب، بررسی تأثیراتی است که انکار هیجانات قوی و واقعی روی بدن افراد می گذارد. چنین انکاری، بیش تر به نام اصول اخلاقی و دینی بر افراد تحمیل می شود. طبق دانش و تجربه شخصی نویسنده که روانکاو است از روان درمانی، و نیز روایت هایی که از افراد زیادی شنیده است، افرادی که در کودکی آزار دیده اند تنها زمانی می توانند رفتاری عادی داشته باشند که از احساسات واقعی خود فاصله بگیرند و آن ها را به شدت سرکوب کنند. این افراد نمی توانند پدر و مادر خود را دوست داشته باشند و به آن ها احترام بگذارند، زیرا هنوز ناخودآگاه از آن ها می ترسند؛ آن ها هر قدر هم تلاش کنند نمی توانند رابطه ای راحت و مطمئن با والدین خود برقرار کنند. این کتاب سعی دارد نمونه های خشونت و رفتار درست و غلط والدین را آموزش دهد.خواندن کتاب بدن هرگز دروغ نمی گوید را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب را به تمام والدین و مشاوران پیشنهاد می کنیمبخشی از کتاب بدن هرگز دروغ نمی گویدپسر جوان که عاشق آزادی بود، در تأثیرپذیرترین سال های زندگی اش، در اینجا احساس یک زندانی را داشت، زیرا دروازه های این مدرسه فقط هنگام پیاده روی های اجباری و تحت نظارت نگهبان های نظامی باز می شد. شیلر در طول این هشت سال، به ندرت توانست یک روز کامل برای خودش داشته باشد؛ فقط گهگاهی می توانست یکی دو ساعت را برای کارهای دلخواهش صرف کند. در آن ایام چیزی به نام تعطیلات شناخته نمی شد و کسی از مرخصی گرفتن چیزی نشنیده بود. تمام طول روز تابع قوانین نظامی بود. شاگردان در خوابگاه های بسیار بزرگ می خوابیدند؛ در تابستان ساعت پنج، و در زمستان ساعت شش بیدار می شدند. افسران جزء بر مرتب کردن تختخواب ها و نظافت شخصی نظارت می کردند. سپس شاگردان به صف می رفتند به سالن مشق تا حضور و غیاب صبحگاهی انجام گیرد و از آنجا برای صبحانه به سالن غذاخوری می رفتند. صبحانه شامل نان و سوپ جو بود. همهٔ کارها از جمله گره کردن دست ها برای دعا و نشستن و ترک کردن محل، فقط با دستور افسران امکان پذیر بود. کلاس ها از ساعت هفت صبح تا نیمهٔ روز ادامه داشت. سپس نوبت زنگ نیم ساعتی می رسید که همیشه برای شیلر جوان توبیخ به همراه داشت، به او لقب “خوک” داده بودند؛ زنگی که به نظافت شخصی اختصاص داشت که به Propreté معروف بود. شاگردان لباس کامل نظامی به تن می کردند: روپوش آبیِ کم رنگ با سرآستین های مشکی، جلیقه و شلوار سه ربعی سفید، پوتین، شمشیر باریک و کلاه سه گوش با پر زینتی و آویزهای دیگر. دوک (مؤسس این مدرسه) تحمل موی قرمز را نداشت و شیلر مجبور بود با پودر رنگ موهایش را تغییر دهد. او هم مانند دیگر شاگردان، یک دسته موی باریک بلند مصنوعی از پشت سر، و دو طره موی مجعد بر دو شقیقه داشت که با گچ به شقیقه ها می چسباند. شاگردان پس از پوشیدن این لباس ها، ابتدا به طرف محل حضور و غیاب نیمروزی رژه می رفتند و سپس به غذاخوری وارد می شدند. بعد از غذا، ابتدا پیاده روی اجباری، سپس مشق نظامی و کلاس های درس از ساعت دو تا شش، و در آخر، نظافت شخصی تکرار می شد. بقیهٔ روز طبق برنامه ای سفت و سخت به مطالعهٔ شخصی اختصاص داشت. شاگردان بلافاصله بعد از شام به بستر فرستاده می شدند. شیلر جوان تا بیست و یک سالگی در بند این روزمرگی بدون تغییر گرفتار بود