کتاب شازده کوچولو برای بزرگترها185224

معرفی کتاب شازده کوچولو برای بزرگ ترهاشازده کوچولو برای بزرگ ترها، کتابی با موضوع موفقیت، نوشته روبرتو لیماتو، با تصویرگری جولیانا ترلیتسی لیمانتو است. درباره کتاب شازده کوچولو برای بزرگ ترهاروبرتو لیماتو، مدیرعامل، مذاکره کننده و سیاستمدار موفق، در این کتاب، خیلی خوب دلیل موفقیتش را به ما نشان می دهد. تز او در این راه گفتگوی درونی با نیروی درون است. قابلیت گفت وگویی توانمندانه با ناخودآگاه که کارل گوستاو یونگ، روانکاو خبره سوئیسی آن را دایمون (از ایزدگونه های اساطیر یونان که صاحب نیرویی فوق العاده بود) می خواند. به گفته کارل گوستاو یونگ، همه ما در اعماق ناخودآگاهمان نیرویی راهنما داریم؛ یک «دایمون»، اگر با دایمون درونمان ارتباط برقرار کنیم، به پاسخ بسیاری از پرسش های مهم وجودمان خواهیم رسید.یونگ ابداع کننده روش تخیل ارادی بود. با این روش می توانیم با بخش بسیار خلاق ناخودآگاهمان ارتباط برقرار کنیم: با خویشتن. در این کتاب، شازده کوچولو نمادی از خویشتن است. او کودکی جادویی است و از همین رو منبع بی پایان تخیل و خلاقیت است و می تواند مسائل را حل کند.در این کتاب هم راوی خلبانی است که در بیابانی سقوط کرده است. شاید بشود گفت او خود سنت اگزوپری است که حرف های دلش را می زند.شازده کوچولو برای بزرگ ترها به ما می آموزد که چگونه می توانیم ارتباطمان را با خویشتن بهتر کنیم و از الهام هایی که دریافت می کنیم نهایت بهره را ببریم.خواندن کتاب شازده کوچولو برای بزرگ ترها را به چه کسانی پیشنهاد می کنیمعلاقه مندان به کتاب های حوزه موفقیت و رشد فردی را به خواندن این کتاب جذاب دعوت می کنیم. بخشی از کتاب شازده کوچولو برای بزرگ ترهاوسط بیابان بودم و تا دوردست ها خبری از هیچ شهر و آبادی ای نبود. تک و تنها، آواره، دورافتاده و ترسیده بودم. می خواستم هرچه زودتر مشکل را حل کنم، اما باید صبر می کردم صبح شود. تصمیم گرفتم بخوابم. کف بیابان پتویی پهن کردم، دراز کشیدم و پتوی دیگری را هم رویم انداختم. اولش شن ها هنوز داغ بودند، اما طولی نکشید که سوز سرمای بیابان تا عمق استخوان هایم رسوخ کرد.بعد از چند لحظه، وقتی که دیگر داشت خوابم می برد، صدای کودکانه ای غافلگیرم کرد. انگار خواب می دیدم! چشمانم را که باز کردم، جا خوردم. کنارم پسری را دیدم با موهای طلایی، شالی زرد دور گردنش و سر و وضعی مثل یک شاهزاده کوچولو. اولش ترس بَرم داشت که به حتم دارم شبح می بینم. از شدت تپش های بی امان قلبم که انگار با مغزم مسابقه گذاشته بود، فکرم کار نمی کرد.اما او چقدر دلنشین بود! وای! لبخندش! بی درنگ مرا مجذوب خود کرد. آیا فرشته بود؟ نکند مرده بودم و به بهشت رفته بودم! لبخند بچه ها را زیاد دیده بودم؛ همه زیبا، همه شیرین، اما این خنده، شیرین تر از عسل و تابناک تر از خورشید بود. نکند این موجود بی مانند پیشکشی از سوی ایزدگونه ها بود! این لبخند می توانست هر آدم آواره بیابانی را وادارد بار دیگر به زندگی ایمان بیاورد و در برابر صاحب تمام این چیزهای دلپذیر تسلیم شود.بلند شدم و روی رختخواب من درآوردی ام نشستم. با من صحبت کرد. اولش نمی فهمیدم چه می گوید.مجبور شد تکرار کند: «آقا، می شه برام برّه بکشی؟»