کتاب مهمانخانه قاچاقچی ها37443

معرفی کتاب مهمانخانه قاچاقچی هاکتاب مهمانخانه قاچاقچی ها نوشته کیف میلفرد و ترجمه فرزانه مختاری است. کتاب مهمانخانه قاچاقچی ها را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.درباره کتاب مهمانخانه قاچاقچی هاداستان در مهمانخانه آقا و خانم پاین یا همان مهمانخانه قدیم قاچاقچی ها اتفاق می افتد. تعطیلات کریسمس در پیش است و مایلو پسرخوانده آقا و خانم پاین، برای گذراندن یک تعطیلات آرام و ساکت به آن جا آمده، اما ناگهان در یک نیمه شب خلوت، سروکله پنج مهمان عجیب و مشکوک پیدا می شود. در همین زمان است که مهمان ها ادعا می کنند وسایلشان دزدیده شده است. مایلو و مدی نقشه جالب و مهمی می کشند تا از راز مهمان های مشکوک، که به نوعی با این خانه قدیمی در ارتباط هستند سر در بیاورند. آنها از این مهمان های مشکوک می خواهند هرکدام یک داستان تعریف کنند تا شاید از داستانشان به حقیقت برسند.خواندن کتاب مهمانخانه قاچاقچی ها را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب برای تمام نوجوانان که عاشق داستان های پر هیجان هستند جذاب است.بخشی از کتاب مهمانخانه قاچاقچی هاآخ! صفتِ قدرتمندِ جوانمرد بودن. مایلو که هنوز غُرغُر می کرد، بلند شد و قوزکرده به سمت مادرش رفت. آرام با خودش می گفت: «تعطیلات، تعطیلات، تعطیلات!» تازه تکالیفش را تمام کرده بود. قرار بود برای مدتی مسئولیتی نداشته باشد.زنگ دوباره به صدا در آمد. مایلو تسلیم نااُمیدی اش شد. وسط سالن ورودی ایستاد؛ یک لنگه چکمه اش را پوشیده بود. دست هایش را کنار بدنش مُشت کرد و با عصبانیت فریاد زد.خانم پاین دست به سینه ایستاده بود تا فریاد مایلو تمام شود. به آرامی پرسید: «حالت بهتر شد؟» مایلو اخم کرد. مادرش گفت: «می دونم که این روال عادی نیست؛ و می دونم از این که کارها طبق انتظارت پیش نره، خوشت نمی آد.» خم شد و توی جعبهٔ خِرت وپِرت ها که کنار در بود، دنبال چراغ قوه گشت. «ولی ببین، غافلگیر شدن همیشه هم بد نیست.»البته که منطقی به نظر رسیدنِ این موضوع، حس مایلو را بهتر نمی کرد؛ اما سرش را تکان داد و لباس پوشیدنش تمام شد. همراه مادرش به ایوان رفتند، از چمنزار رد شدند و به طرف فضای خالی بین درخت های توسِ سفیدِ بی شاخ وبرگ و درخت های نراد آبی سبز رفتند که دامنهٔ تپه را پوشانده بودند. آن جا که شبیه دریایی از سایه و تاریکی بود، چمنزار به زمینی سنگی ختم می شد.مایلو در کل زندگی اش، از همان وقتی که خیلی کوچک بود، از تغییرات ناگهانی برنامه خیلی اذیت می شد؛ چیزی فراتر از اذیت شدن. غافلگیر شدن حتی در بهترین زمان هم او را نگران می کرد. حالا توی برف های تازه، در سرمای شدید به سختی قدم برمی داشت تا غریبه ای را به بالای تپه بکِشَد؛ غریبه ای ناخوانده که به خاطر او مجبور می شد کار کند؛ آن هم وقتی که واقعاً می خواست یک هفته ای را آرام در کنار پدر و مادرش بگذراند و خانه شان برای خودشان باشد. خُب، این موضوع، حس نگرانی را تبدیل به ترس می کرد.نور چراغ قوه، آن دریای سایه و تاریکی را شکافت. تاریکی با سوسوی نور، طلایی رنگ شد؛ خانم پاین چراغ آلاچیق کوچکِ مخفی بین درخت ها را روشن کرده بود؛ جایی که ماشین کابلی مسافرها را پیاده می کرد.راه آهن از صدمتر پایین تر از رودخانه شروع می شد، اما راه های دیگری هم برای رسیدن به پایین تنگه یا برای بالا آمدن از آن وجود داشت: سراشیبی و پلکانی پیچ درپیچ که تقریباً به موازات راه آهن، به همین آلاچیق می رسید و همین طور جادهٔ مارپیچ دیگری که از مهمانخانه شروع می شد و از کنار تپه پایین می رفت؛ به جایی که شهر در آن جا بود و با ماشین، حدود بیست دقیقه ای راه می شد. البته فقط مایلو، پدر و مادرش و سرآشپز مهمانخانه، خانم کاراوِی۷ از آن جاده استفاده می کردند. مهمان ها از مسیر شهر به آن جا نمی آمدند. مهمان ها از رودخانه می آمدند؛ بعضی وقت ها با قایق های خودشان و بعضی وقت ها هم با پول دادن به یکی از ملوان های پیرِ بندرگاه که برای کمی پول، افراد را با قایقشان، که به اندازهٔ خودشان پیر بود، به عمارتِ شیشه رنگی می آوردند. آن ها بین بالا آمدن از تپهٔ شیب دار با یک وسیلهٔ نقلیهٔ قدیمی شبیهِ یک ماشین برقی بزرگ روی خط آهن و بالا رفتن از تپه که سی صدوده قدم می شد (مایلو آن را شمرده بود)، همیشه راهِ اول را انتخاب می کردند.