کتاب دست به دهان: گاه شماری شکست های نخستین68526

معرفی کتاب دست به دهانکتاب دست به دهان، نوشته پل آستر است که با ترجمه بهرنگ رجبی منتشر شده است. این کتاب روایت های جذاب و کوتاهی است که انتشارات چشمه برای مخاطب منتشر کرده است.درباره کتاب دست به دهانکتاب دست به دهان از روایت های واقعی زندگی پل استر است. خاطراتِ جالب و جذابی از این نویسنده، درباره ی زمانی که هنوز نویسنده مشهوری نشده بود و به هر دری می زند تا کتابی چاپ کند و پولی به دست آورد و زنده بماند و زندگی کند. او کارهای بسیار متفاوتی را امتحان می کند از کارگری روی نفت کش تا مشارکت در پروژه های فیلم سازی یا ترجمه ی قانون اساسی ویتنام و … تا این که در نهایت پس از افت و خیزهای فراوان نویسنده می شود.خواندن این کتاب تصویر متفاوتی از آستر و زندگی اش به خواننده می دهد.خواندن کتاب دست به دهان را به چه کسانی پیشنهاد می کنیمبخشی از کتاب دست به دهانمن حتا پیش از آن که بروم تو آمده بودم بیرون. پا به نوجوانی که گذاشتم دیگر به این نتیجه رسیده بودم که دنیای تجارت باید بی لطفِ حضورِ من روزگارش را بگذراند. آن موقع شاید بدترین حالم را داشتم، تحمّل ناپذیرترین حالم را، پریشان ترین حالم را. در آتشِ اشتیاقِ ایده آلیسمی نویافته می سوختم، و جدّیت های کمالی که پی اش بودم تبدیلم کرده بود به زاهدِ کوچولویی تحتِ کارآموزی. ظواهر بیرونی ثروت زده ام کرده بود، و هر نشانه ای از تظاهر را که پدر و مادرم به خانه می آوردند تحقیر می کردم. زندگی منصف نبود. بالاخره این حالی ام شده بود، و از آن جا که کشف خودم بود با تمامِ نیروی نهفته در یک کشف هم بهم ضربه زد. همچنان که ماه ها می گذشتند تطبیق دادن خوشبختی خودم با بدبختی بسیاری آدم های دیگر برایم سخت تر و سخت تر می شد. من چه کرده بودم که درخورِ آسایش و امتیازاتی باشم که بر سرم باریده بود؟ پدرم استطاعتش را داشت ــ همین ــ و این که او و مادرم سر پول باهم دعوا می کردند یا نمی کردند در مقایسه با این حقیقت که پیش از هر چیز آن ها پول داشتند که سرش دعوا کنند اهمیتِ اندکی داشت. هربار که مجبور بودم سوار اتومبیلِ خانوادگی مان شوم شرمسار می شدم ــ اتومبیلی آن همه پُرجلا و نو و گران، که چنان به وضوح دعوتی بود از جهان تا تحسین کند اوضاعِ ما چه قدر روبه راه است. همدلی من اما به تمامی با ستمدیده ها بود، با ندارها، با پایین دستی های نظمِ اجتماعی؛ و چنان اتومبیلی مرا از شرم سرشار می کرد ــ نه فقط شرم از خودم، بلکه از زندگی کردن در دنیایی که اجازه می داد چنین اتفاقاتی هم بیفتد. اولین شغل هایم حساب نیستند. پدر و مادرم هنوز به لحاظ مالی حمایتم می کردند و هیچ الزامی نداشتم روی پای خودم بایستم یا در دخل وخرجِ خانه سهمی داشته باشم. بنابراین فشاری نبود، و فشاری که نباشد هیچ وقت هیچ چیزِ مهمی هم نمی تواند به خطر بیفتد. از داشتنِ پولی که درمی آوردم خوشحال بودم اما هیچ وقت لازم نبود برای الزاماتِ معیشتی خرجش کنم، هیچ وقت لازم نبود نگران غذای سفره یا عقب افتادن اجاره باشم. این مشکلات بعدتر می آمدند سراغم. الان صرفاً بچه دبیرستانی یی بودم پی یک جفت بال، تا از آن جایی که بودم ببَرَدم.در شانزده سالگی دو ماهی را در شمال ایالت نیویورک به پیشخدمتی در اردوگاهی تابستانی گذراندم. تابستانِ بعد را در ابزارفروشی عمویم، مو، در وستفیلدِ نیوجرسی کار کردم. این شغل ها از این نظر مشابه بودند که بیشتر کارشان جسمانی بود و نیاز چندانی به فکر کردن نداشتند. البته که سینی بردن و ظرف شستن کارهایی اند که به نسبتِ نصبِ دستگاه تهویهٔ هوا و پایین آوردن یخچال از کامیون چهل فوتی، کمتر جذابیت دارند، من اما نمی خواهم برای هیچ کدام شان اهمیت خیلی زیادی قائل شوم. قضیه این جا انتخاب بین سیب و پرتقال نیست، بلکه بینِ جور سیب است، هر دو هم به یک اندازه سبز. با این که هر دو شغل کسالت بار بودند اما من به شدت ازشان رضایت داشتم. کُلی شخصیت های جورواجور دوروبَرَم بودند، کُلی اتفاقاتِ عجیب وغریب، کُلی افکار تازهٔ جالب که از این جور کارهای سخت متنفرم هم کرد. من اصلاً حس نکردم آن جاها دارم وقت هدر می دهم تا چک حقوق بیاید دستم. پول بخش مهمی اش بود، اما قضیه فقط پول نبود. آموختنِ این هم بود که من که اَم و چه طور باید خودم را با دنیا تطبیق بدهم.