اقتصاد مالی ۱39260

معرفی کتاب مامان و معنی زندگی (داستان های روان درمانی)کتاب مامان و معنی زندگی نوشته ی اروین د. یالوم، شش داستان روان درمانی را برای ما بازگو می کند که چهار مورد از این داستان ها کاملا واقعی هستند و/نویسنده آن ها را براساس تجربیات شخصی خودش نوشته است.درباره کتاب مامان و معنی زندگیاروین د. یالوم، یکی/از مشهورترین روان پزشکانی است که در مکتب اگزیستانسیال فعالیت می کند. او در کتاب مامان و معنی زندگی دلهره های اصلی این فلسفه مانند پوچی، مرگ، انزوا و… را در قالب/شش داستان گنجانده است. «هنگامی که نیچه گریست » کتاب معروف دیگری از اروین د یالوم است، او در هردوی/این کتاب ها به طور غیرمستقیم، سعی کرده تاثیر عجیب اگزیستانسیال را روی درمان/انسان ها نشان دهد. او این کار را در قالب داستان انجام می دهد و بسیار هم در این/کار وارد است. یالوم موضوعات موردنظرش را برخلاف بقیه ی روان درمانگراها با/اصطلاحات سنگین نمی نویسد و از شیوه داستان گویی استفاده می کند. اگر از دید تخصصی نگاه کنیم می توانیم بگوییم موضوع این کتاب، روش ها و/تکنیک های مختلف روان درمانی، با درونمایه ای فلسفی است. اروین د یالوم ماهرانه/تمام این ها را به شکل داستان تعریف می کند و متوجه بار سنگین کتاب نمی شویم. کتاب مامان و معنی زند گی، شامل شش داستان «مامان و معنی زندگی»، «هم نشینی/با پائولا»، «تسکین از نوع جنوبی» «هفت درس پیشرفته ی در درمان سوگ»، «رویایی/دوجانبه» و «طلسم گربه ی مجار» است که چهار داستان اول براساس واقعیت نوشته شده و دو داستان آخر را نویسنده براساس تخیلات خودش نوشته است. مامان/و معنی زندگی داستان اول این کتاب اروین د یالوم است که تاثیر مادر بر شکل گیری شخصیت فرزندان را/برای ما شرح می دهد. در این داستان زندگی زنی نویسنده را می خوانیم که بعد از/مرگ مادرش، خواب او را می بیند. این زن از مادرش نفرت داشت اما بعد از ده سال/زندگیش تحت الشعاع او قرار می گیرد و با خود می گوید: «چرا حالا که سال های سال در/خصومتی مداوم با او زندگی کرده ام، باید برایش دست تکان بدهم؟ او خودبین، منع کننده،/مداخله جو، بدگمان، کینه ای، به شدت یک دنده و فوق العاده کم اطلاع بود. یک لحظه/را هم به یاد نمی آورم که با او احساس صمیمیت کرده باشم.» چرا باید کتاب مامان و معنی زندگی را مطالعه کنیم؟ با خواندن این/کتاب ما فقط یک داستان نمی خوانیم بلکه مفاهیمی که سال ها نویسنده/روی آن تحقیق و بررسی کرده را نیز مطالعه می کنیم و این هنر اروین د یالوم است. ما با خواندن کتاب مامان و معنی زندگی به طور ناخوداگاه/مفاهیم روانشناسی و فلسفی عمیقی را وراد ذهن خودمان می کنیم. خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم؟ این شش داستان به زبان ساده نوشته شده اند و هر مخاطبی با هر سطح سوادی می تواند/آن را درک کند. درباره اروین یالوم اروین یالوم در سال 1۹5۶ در دانشگاه بوستون در رشته ی پزشکی و در سال/1۹۶0 در رشته ی روان شناسی فارغ‍ التحصیل شد. او در سال 1۹۶3 مشغول به تدریس در دانشگاه/استنفورد شد. او در همین دانشگاه توانست روانشناسی هستی گرا یا اگزیستانسیال را/ابداع کند.اروین د یالوم با نبوغی که در روانشناسی دارد از بقیه روان شناسان/جلوتر است، او تابه حال چندین کتاب نوشته و با داستان هایی ساده از تجربیات زندگی/خودش صحبت کرده است. او اولین روان شناسی است که توانسته با دانش زیاد و مطالعه/فلسفه ی فیلسوفانی مانند ارسطو و سقراط به نحوه ی متفاوت و جدید به روان شناسی/نگاه کند و موفق شود در سال ۲00۲ برنده ی جایزه ی انجمن روان شناسی آمریکا شود. اروین یالوم با سبک منحصربه فرد خود توانسته مردم عادی را با خود همراه/کند و هم چنین از بین دیگر روان شناسان نیز طرفداران زیادی دارد. او عقیده دارد در/دنیای فعلی با این همه امکانات اکتفا کردن به آموزه های فقط شخص به خصوصی اشتباه/است و باور دارد روح و روان آدمی آنقدر پیچیده شده است که باید به دنبال راه/جدیدی برای حل و روبه رو شدن با مسائل خود پیدا کند. مخاطبان اصلی این نویسنده ی/بزرگ معمولا روان کاوان، روان شناسان حوزه ی نوجوانان و نوپایان در سراسر دنیا/هستند. تکه هایی از کتاب/مامان و معنی زندگی به/عنوان دانشجوی پزشکی، هنر ظریف نگریستن، گوش دادن و لمس کردن را یاد گرفتم. به گلو های/قرمز و ملتهب، پرده های متورم گوش و جوی پرپیچ و خم سرخرگ های شبکیه نگاه کردم. به/سوت سوفل های دریچه ی میترال، غلغل روده ها و خس خس بد صدای ریه ها گوش دادم. لبه ی/لغزنده ی کبد و طحال، سفتی کیست های تخمدانی و پروستات سرطانی به سختی مرمر را لمس/کردم. یادگیری/درباره ی بیماران؟ بله، کار ما در دانشکده ی پزشکی همین بود. اما یادگیری از/بیماران؟ این جنبه از تحصیلات عالی ام خیلی دیرتر شروع شد. شاید استادم جان وایت/هورن شروعش کرد که اغلب می گفت: «به بیمارانتان گوش کنید؛ بگذارید درستان بدهند./برای خردمندترشدن، باید دانشجو بمانید.» و منظورش تنها این واقعیت پیش پاافتاده/نبود که شنونده ی خوب، بیشتر درباره ی بیمار می آموزد. منظورش دقیقا این بود که/باید اجازه بدهیم بیماران تعلیم مان دهند. جان/وایت هورن، مردی رسمی زمخت و مودب که هلال به دقت آراسته ای از موی خاکستری، کله ی/براقش را حاشیه دار کرده بود، سی سال بود که به عنوان استاد برجسته ی روان پزشکی/در دانشگاه جانز هاپکینز خدمت می کرد. عینکی دور طلایی می زد و هیچ مشخصه ی ظاهری/اضافی نداشت: حتی یک چروک هم در صورتش دیده نمی شد؛ کت و شلوار قهوه ای اش را هم/همه ی سال به تن داشت (حدس می زدیم باید دو سه دست کت و شلوار یک جور در گنجه اش/داشته باشد). فن بیان فوق العاده ای هم نداشت: موقع سخنرانی، جز لب ها یقه ی قسمت های/بدنش، دست ها، گونه ها، ابروان به طرز مشهودی ساکن می ماند. در طول سال سوم دوره ی/دستیاری، من و پنج هم‎ دوره ای دیگر، بعد از ظهر های پنج شنبه/بیماران را با دکتر وایت هورن ویزیت می کردیم.