بیگانه (ادبیات جهان۱۲۰)113792

معرفی کتاب بیگانه آلبر کامو در یکی از رمان های مشهورش به نام بیگانه، داستان زندگی مردی بی عاطفه را برای ما تعریف می کند/که نگرشی متفاوت به زندگی دارد. نام شخصیت اصلی این داستان مرسو است که به دلیل/قتلی که مرتکب شده است منتظر مراسم اعدامش است. درباره کتاب بیگانه رمان/بیگانه از دو بخش/تشکیل شده است. در قسمت اول، شخصیت اصلی داستان مان در مراسم کفن و دفن مادرش/بدون نشان دادن هیچ غمی شرکت کرد و بعد از آن در طول داستان متوجه این مسئله می شویم/که این فرد به هیچ عنوان با اطرافیان و آشنایانش رابطه ی عاطفی برقرار نمی کند و/کاملا بی تفاوت است. این شخصیت که او را به نام مرسو می شناسیم از این روند راضی/است و شکایتی ندارد. اما این روند زندگی و ارتباطش با اطرافیانش بعدها که در/موقعیتی سخت قرار می گیرد به ضررش تمام می شود و در شرایطی او را به دردسر می اندازد/و در این شرایط کسی نیست که به او کمک کند. در ادامه و در قسمت دوم محاکمه ی مرسو/را می خوانیم. در این قسمت او برای اولین بار در زندگیش نتیجه رفتار خشک و سردش/با اطرافیان را می بیند. کتاب بیگانه یکی از بهترین کتاب های آلبر/کامو است. نوشتن این رمان در سال 1940 به پایان رسید اما در سال 1942 برای/اولین بار با حمایت آندره مالرو و در انتشارات گالیمار به چاپ رسید و منتشر شد. آلبر/کامو در این رمان إحساس پوچی را به خواننده منتقل می کند و به سرگذشت یک زندگی/کاملا پوچ می پردازد. چرا باید کتاب بیگانه را مطالعه کنیم؟ آلبر کامو سه کتاب دارد که از/آن ها با نام سه گانه ی پوچی یاد می شود که شامل/کتاب های: بیگانه، کالیگولا و افسانه سیزیف است. مطالعه این سه کتاب باهم به/خواننده کمک می کند درک بهتری از مسئله پوچی و نحوه برخوردمان با دیگران داشته/باشیم و متوجه شویم این ارتباط چه تاثیری در زندگی ما می تواند داشته باشد. خواندن این کتاب را به چه کسی/پیشنهاد می کنیم؟ این کتاب به کسانی پیشنهاد می شود/که با دیگران رفتار خشک و سردی دارند و به اهمیت ارتباط و صمیمیت با دیگران عقیده ای/ندارند. هم چنین اگرش ما جزو طرفداران آلبر کامو هستید حتما باید معروف ترین/رمان او را مطالعه کنید. درباره آلبرکامو آلبر کامو در ۷ نوا مبر 1۹13سال در خانواده ای فقیر در الجزایر متولد شد. آن/زمان الجزایر تحت استعمار فرانسه بود. پدرش کارگری فقیر بود و مادرش خدمتکار بود./آن ها صاحب دو فرزند به نام «لوسین» و «آلبر» بودند، پدرش در جنگ کشته شد و مسئولیت/نگهداری دو بچه بر عهده مادرش افتاده بود. کامو به خاطر خانواده اش مدرسه را رها/کرد و به کارگری مشغول شد. معلمش به استعداد او پی برد و او را به ادامه تحصیل تشویق/کرد، و به او کمک کرد تا بتواند بورسیه تحصیلی شود. با وجود اینکه کامو یکی/از متفکران مکتب اگزیستانسیالیسم است او همواره این برچسب خاص را رد می کرد. او در/دانشگاه الجزیره تحصیل کرد و تا پیش از آنکه در سال 1۹30 گرفتار بیماری سل شود/دروازه بان تیم فوتبال این دانشگاه بود. کامو در بعد از ظهر چهارم ژانویه/1۹۶0 و در سن 4۷ سالگی بر اثر سانحه ی تصادف نزدیک سن، در شهر ویل بلویل درگذشت. به عقیده ی/بسیاری او یکی از نویسندگان بزرگ قرن بیستم و نویسنده کتاب مشهور بیگانه و مقاله/جریان ساز افسانه ی سیزیف است. کامو در سال 1۹5۷ به خاطر آثار مهم ادبی اش که به صورت/واضح به مشکلات وجدان بشری در این عصر پرداخته است برنده ی جایزه ی نوبل ادبیات شد. آلبر کامو نخستین نویسنده ی زاده ی قاره ی آفریقا است که برنده/این جایزه شده است. او دو سال پس از بردن جایزه ی نوبل در یک سانحه ی تصادف درگذشت. در جیب کت او یک بلیط قطار/استفاده نشده پیدا شد، او ابتدا قرار بود با قطار و به همراه همسر و فرزندانش به/سفر برود ولی در آخرین لحظات پیشنهاد دوست ناشرش را برای همراهی پذیرفت تا با/خودروی او سفر کند. راننده ی اتوموبیل و میشل گالیمار، دوست نزدیک و ناشر آثار کامو، نیز/در این حادثه کشته شدند. آلبر کامو در گورستان لومارین در جنوب فرانسه دفن/شد. زمانی که کامو/در حادثه ی اتومبیل کشته شد، مشغول کار بر روی نسخه ی اول رمان تازه ای به نام آدم اول بود. به دوستی/نوشته بود: «همه ی تعهداتم را برای سال 1۹۶0 لغو کرده ام. این سال، سال رمانم خواهد بود. وقت زیادی/می برد؛ اما به پایانش خواهم برد.» حادثه ی اتومبیل زمانی پیش آمد که عازم پاریس بود تا کاری تازه را/در زمنیه کارگردانی شروع کند. بعد از مرگ کامو،/همسر و فرزندانش حق تکثیر آثار او را در اختیار گرفتند و دو اثر باقی مانده او را/منتشر کردند. اولین آن ها کتاب مرگ شاد بود که در سال 1۹۷0 منتشر شد. دومین کتابی/که پس از مرگ کامو منتشر شد یک اثر ناتمام به نام آدم اول بود که سال 1۹۹5 منتشر/شد. آدم اول یک خودزندگی نامه درباره ی دوران کودکی نویسنده در الجزایر است. بخش هایی از کتاب/بیگانه هیچ چیز، هیچ چیز اهمیت نداشت و/من خوب می دانستم چرا، او هم می دانست چرا. در تمام این زندگی پوچی که سر کرده/بودم، از آن ته ته آینده ام، از آن سر سال هایی که هنوز نیامده بودند، همیشه یک/نفس تیره به طرفم می آمد، نفس تیره ای که سر راهش هر چیزی را که آن موقع به من/وعده می دادند بی تفاوت می کرد، وعده هایی برای سال هایی که هیچ واقعی تر از سال هایی/نبودند که همین حالا زندگی شان می کردم. مرگ آدم های دیگر یا محبت مادر چه اهمیتی/برای من داشت؛ خدای او، زندگی هایی که آدم ها انتخاب می کنند، یا سرنوشتی که برای/خودشان رقم می زنند چه اهمیتی برای من داشت، وقتی که برای من مسلم بود که همه مان/همان سرنوشت را داریم، من و میلیاردها آدم های بهتر دیگر، که مثل خود او می گفتند/برادر من هستند؟ نمی توانست بفهمد. او هم یک روز محکوم می شد. چه اهمیتی داشت اگر/او هم متهم به قتل می شد و بعد چون سر خاک مادرش گریه نکرده بود اعدام می شد؟