تقریبا29141

معرفی کتاب تقریباًکتاب تقریباً نوشته لیزا گراف و ترجمه مرضیه ورشوساز است. کتاب تقریباً را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.درباره کتاب تقریباًاگر آدم ها دو دسته باشند؛ آدم های معمولی و غیر معمولی، آلبی جزء دسته سوم است. اخر او زیادی معمولی است. او در درس و ورزش و بازی و هرچیز دیگری خیلی معمولی است اما پدر و مادرش این را نمی خواهند. آنها می خواهند که آلبی آن طور که خودشان می خواهند رفتار کند، برای همین کسی به اسم کالیستا را استخدام می کنند…. این داستان پیام مهمی هم برای بچه ها و هم والدین آنها دارد. داشتن احساس ارزشمندی برای کودکان و پذیرفتن توانایی های کودکان و نوجوانان برای والدین. خواندن کتاب تقریباً را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم هم نوجوانان و هم والدین آنها مخاطبان این داستانند.بخشی از کتاب تقریبا/ همه که نمی تونن بالاترین سنگ باشن.این حرفی بود که بابابزرگ پارک به مامان زد. فکر کرده بودند من خوابم یا نمی شنوم یا نمی دانم. اما من گوشم تیز است.ـ باید یه سِری سنگ زیر باشه که بتونی بقیهٔ سنگ ها رو روشون بچینی.توی اتاقم نشسته بودم و عروسک های ارتشی ام را یکی یکی از روی اشراق بوکٔ لب پنجره می انداختم پایین. بابا گفته بود که دیگر بزرگ شده ام. برای همین، باهاشان بازی نمی کردم. فقط تِپ، تِپ، تِپ می انداختمشان پایین، روی تخت؛ اما یواش، که کسی صدایش را نشنود: تِپ… تِپ… . نمی دانم چرا، اما با شنیدن حرف هایشان حس کردم توی دلم سنگین شده. شاید هم بیرون بدنم سنگین شده بود. مثل اینکه چیزی از بیرون بهم فشار می آورد، درحالی که دوروبرم فقط هوا بود.تِپ. تِپ.وقتی بابابزرگ لیوانش را بلند می کرد، اگر خوب گوش می کردم، صدای تکان خوردن یخ را می شنیدم.«تِپ.»زمان زیادی گذشت. اتاق پذیرایی ساکت بود. کسی حرف نمی زد. فقط صدای یخ می آمد.آخرین مرد ارتشم را که انداختم، بلافاصله جمعشان نکردم. بهشان خیره شدم، که روی تخت افتاده بودند. بعضی به پهلو، بعضی روی دلشان. کف پای بعضی هاشان می شد رد ماژیک سیاهی را دید. مال وقتی بود که یاد گرفته بودم اسمم را بنویسم: «الف»، اولین حرف «اَلبی».پذیرایی آن قدر ساکت ماند که فکر کردم حتماً مامان رفته توی اتاقش و خوابیده و فقط بابابزرگ پارک آنجا نشسته و نوشیدنی اش را می نوشد و صبر می کند یخ ها آب شوند تا آن ها را هم بنوشد؛ مثل همهٔ وقت های دیگری که می آمد بهمان سر بزند. اما بعد مامان چیزی گفت و من فهمیدم خواب نبوده. خیلی آرام گفت، اما من شنیدم.گفت: «اَلبی سنگ نیست.»