جاده یوتیوب (سفرنامه سوریه)200713

معرفی کتاب جاده یوتیوبکتاب جاده یوتیوب نوشته محمد علی جعفری است. این کتاب مسیر سفر به دمشق است، راهی که مدافعان حرم می روند و در آن تجربیات یک مسافر را می خوانیم. کتاب جاده یوتیوب روایتی روان و جذا است که گاه با ترس و گاه با تعلیق امیخته می شود تا ما را با خود همراه کند. از جذابیت های کتاب جاده یوتیوب، زاویه نگاه راوی از دریچه نویسنده ای دغدغه مند، پیگیر و کمی بازیگوش است! برای راوی نوشتن اصالت دارد و او سفر می کند تا بنویسد.خواندن کتاب جاده یوتیوب را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب را به تمام علاقه مندان به سفرنامه پیشنهاد می کنیم.بخشی از کتاب جاده یوتیوبشنبه شب محمدباقر زنگ زد که: «فردا شب فرودگاه امام باش!» با تعجب پرسیدم: «چرا زودتر خبر ندادین؟ من الآن مشهدم.» گفت: «خرجش یه بلیته تا تهران.» رفتم توی اتاق که کسی صدایم را نشنود: «با خانواده و ماشین شخصی اومدم.» سکوتی بینمان اتفاق افتاد. پیشنهاد دادم: «نمی شه دو روز عقب بندازین؟» گفت: «باید بپرسم.» تجربهٔ تا پای پرواز رفتن و کنسل شدن و دست از پا درازتر برگشتن را داشتم. تأکید کردم اگر می بینی کل سفر هوا می رود، زن و بچه را می فرستم و جایی برای ماشینم دست و پا می کنم و هر طور شده خودم را می رسانم. ساعتِ دوازده شب، مجید را از خواب، زا به راه کردم که چطور راحت خوابیدی؟ پاشو وسایلت را آماده کن که شتر درِ خانه ات خوابیده. طفلی توی حالت آلفا، دستپاچه شد که حالا توی این تعطیلی عید از کجا تجهیزات کرایه کنم؟ بهش فهماندم مشکل خودت هست و در این مواقع اصلاً نمی شود ناز نخودکشمشی آمد.پای خبرِ محمدباقر صبر نکردم. کلهٔ سحر، وسایل را ریختم عقب ماشین و راه افتادم سمت یزد. وسط کویرِ طبس زنگ زد که: «هماهنگ شده برای سه شنبه. آماده باش تا بهت خبر قطعی بدم!»تا دوشنبه صبح پی گیر بودیم. جوابی نرسید. توی شلوغی عید، بلیت گرفتن کار حضرت فیل بود. ثانیه به ثانیه سایت ها را چک می کردیم که چندتا خالی مانده. تا سه شنبه دستمان توی پوست گرد و خشک شد. دست آخر، نزدیکی های ظهر محمدباقر پیامک فرستاد: «پروازتون افتاده برای پنج شنبه شب.» بهش پیام دادم: «قطعیه؟» جواب داد: «خبر می دم.»به مجید پیام دادم: «وسایلت رو آماده کن برای پنج شنبه؛ ولی گوشم آب نمی خوره!»باز تا چهارشنبه هرچه نشستیم، کسی زنگ نزد. توی مهمانی و دید و بازدیدها، دائم چشمم به صفحهٔ گوشی بود و گوشم به زنگ. هرچه هم به محمدباقر زنگ می زدم، در دسترس نبود. از طرفی هم مجید مدام پی گیر بود که جمع کنم یا نه؟ باید کلی دوربین و متعلقاتش را کرایه می کرد. هر روز که سفر عقب می افتاد، چوب خطّ حسابش بیشتر می شد.محمدباقر، ظهرِ چهارشنبه زنگ زد که: «هنوز قطعی نیست، ولی راه بیفتین.» ظرفیت تمام قطارها تکمیل بود. اتوبوس که نمی شد حرفش را زد. تا غروب دوتایی چشم از صفحهٔ لپ تاپ برنداشتیم برای شکار صندلیِ خالی که روی هوا بقاپیم. با هزار سلام و صلوات و کلی نذر و نیاز، دوتا بلیت گرفتیم؛ آن هم تکی تکی: من برای همان شب؛ مجید هم با سریع السیر صبح پنج شنبه.دم حرکت قطار، به محمدباقر زنگ زدم: «قطعیه؟ بشینم تو قطار؟» گفت: «امید با خدا.» و شمارهٔ یکی به نام «روشن» را فرستاد که زنگ بزنم بپرسم قرارمان در تهران کجاست.سوت قطار که بلند شد، زنگ زدم به روشن. حاشا کرد که اصلاً کسی با من هماهنگ نکرده و اسمتان توی لیست پرواز فردا نیست. محکم و کوبنده گفت: «آقاجان برگرد! کجا داری میای؟ به دوستت هم زنگ بزن صبح راه نیفته!» گفتم: «راه افتادم. اتوبوس که نیست وسطِ راه پیاده شم!»