روباهی به نام پکس ۱29139

معرفی کتاب روباهی به نام پکسکتاب روباهی به نام پکس داستانی لطیف و تاثیرگذار از سارا پنی پکر با ترجمه بهرنگ خسروی است. این داستان درباره رابطه زیبا و عمیقی می گوید که میان یک پسربچه و روباهی که نجاتش داده است، به وجود می آید.انتشارات پرتقال با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.درباره کتاب روباهی به نام پکسسارا پنی پکر در این کتاب از رابطه لطیف و زیبایی می گوید که میان پیتر و پکس به وجود می آید. پیتر زمانی که توله روباهی را نجات داد به بهترین دوستش تبدیل شد. آن ها واقعا جدایی ناپذیر بودند و پیتر که مادرش را از دست داده بود، به روباه دل بست. رابطه عاطفی عمیقی میان آن ها شکل گرفته بود اما این رابطه زیبا، درست زمانی که پدر پیتر مجبور شد به جنگ برود به خطر افتاد. پیتر باید نزد پدربزرگش می رفت و پدر از او خواست که روباهش را در جنگل رها کند. چیزی نگذشت که پیتر از این تصمیم پشیمان شد. او با پدربزرگش صحبت کرد و بالاخره تصمیمش را گرفت: او باید می رفت و پکس را برمی گرداند.پیتر راه دراز و طولانی را طی کرد. او خسته و زخمی شده بود اما هنوز امیدوار بود. پکس هم انتظار او را می کشید. اما در طول این مدت، او به زندگی در حیات وحش خو گرفته بود…کتاب روباهی به نام پکس را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم نوجوانان را به خواندن داستان لطیف روباهی به نام پکس دعوت می کنیم.درباره سارا پنی پکر سارا پِنی پِکر ۹ دسامبر 1۹51 در ماساچوست متولد شد. او نویسنده ادبیات کودکان است و تا به حال بیش از 1۹ کتاب برای کودکان و نوجوانان نوشته است و جوایز زیادی را هم از آن خود کرده است. از میان آثار او می توان به مجموعه کلمنتین اشاره کرد که جایزه بادبادک طلایی را برایش به ارمغان آورد. بخشی از کتاب روباهی به نام پکسپیتر فکر کرد چیزی در حیاط پشتی در حال تکان خوردن است. بلافاصله از پنجره بیرون را نگاه کرد. بعد طوری که کسی متوجه نشود، مثل پدرش که به ته ریش روی صورتش دست می کشید، اشک هایش را پاک کرد. آخر کدام بچه ای به خاطر چنین چیزی گریه می کند؟اصلاً برای چه گریه می کرد؟ او حالا دوازده سالش شده بود و از آخرین باری که گریه کرده بود، سال ها می گذشت. حتی مدتی قبل، وقتی در بازی بیس بال، «جان هوری هان» توپ را با چوب بیس بال سمت او شلیک کرده بود و پیتر با دست خالی آن را گرفته و انگشت شستش شکسته بود، با اینکه درد وحشتناکی داشت، اما او گریه نکرده بود. فقط وقتی با مربی اش منتظر نتیجهٔ عکس های رادیولوژی بودند، بی اختیار بدوبی راه گفته بود. بعد هم با خودش گفته بود: «مردباش.» اما امروز، نتوانست جلوی خودش را بگیرد و یک بار دیگر گریه کرد.پیتر سربازی را از توی قوطی بیرون آورد و یاد روزی افتاد که یکی مثل آن را توی کشوی میز پدرش پیدا کرده بود. آن روز سرباز را بالا گرفته و پرسیده بود: «این چیه؟»پدر پیتر هم دست دراز کرده و با مهربانی آن را گرفته بود. بعد هم جوابش را داده بود: «ها. این خیلی قدیمیه. وقتی بچه بودم این اسباب بازی مورد علاقه ام بود.»«می شه مالِ من باشه؟»پدر، سرباز را به پیتر داده و گفته بود: «آره حتماً.»پیتر هم آن را طوری روی درگاه پنجره کنار تختش گذاشته بود که سر اسلحه سمت بیرون نشانه رفته بود، انگار که در حال دفاع کردن از خانه است. پیتر از این موضوع خیلی خوشحال بود، اما طولی نکشیده بود که پکس، سرباز اسباب بازی را دزدیده بود. انگار پکس هم مانند پیتر از آن اسباب بازی خوشش آمده بود و می خواست مال خودش باشد! پیتر از این شباهت خنده اش گرفته بود.