مامان و معنی زندگی: داستان های روان درمانی31925

مامان و معنی زندگی/داستان های روان درمانی/نویسنده: اروین د. یالوم/مترجم: سپیده حبیب/کتاب پیش رو حاوی مجموعه ای از شش داستان خواندنی و آموزنده است که براساس تجربیات بالینی نویسنده نگارش شده اند و با به تصویر کشیدن ذهن و احساسات درمانگر و آشکارسازی درون او، سبک و سیاق روان درمانی را در ترکیب با فلسفه، ادبیات و انسان دوستی آموزش می دهند./این داستان های روان درمانی، راهنمایی موثر برای درمانگران جهت شناخت همه ی ابعاد وجودی انسان یعنی چهار بعدِ بیولوژیک، روانی، اجتماعی و معنوی اند و بیشتر بر درس ارتباط پزشک/بیمار تمرکز دارند.//گزیده ای از کتاب/ایرن بسیاری از لوازم شخصی جک را نگه داشته بود و اغلب زمانی که به دنبال هدیه ی تولد برای دخترش می گشت، در کشوهای میز تحریر، به جستجوی یادگاری از او می پرداخت. چنان با چیزهایی که جک را به یادش می آورد احاطه شده بود که می ترسیدم مثل میس هاویشام در آرزوهای بزرگ دیکنزشود، زنی که در محراب کلیسا به خود رها شده بود و چنان گرفتار سوگ بود که سال ها در تارهای عنکبوت این فقدان زندگی کرده بود؛ هرگز لباس عروسی را از تن درنیاورده بود و ظروف جشن عروسی را تمیز نکرده بود. بنابراین در طول درمان، ایرن را مجبور می کردم از گذشته روی برگرداند، دوباره به زندگی بپیوندد و گره هایی را که به جک پیوندش می داد، سست کند: «بعضی از عکس هایش را از دیوار بردار. دکوراسیون خانه ات را عوض کن. یک تختخواب نو بخر. کشوهای میز تحریر را خالی کن؛ چیزهایی را دور بریز. به یک جای جدید سفر کن. یک کاری بکن که تا حالا نکرده ای. این قدر با جک صحبت نکن.»/ولی آنچه من منطق می نامیدم ایرن خیانت می دانست. آنچه من پیوند دوباره با زندگی می نامیدم او خیانت به عشق لقب می داد. آنچه من جدا شدن از مرده می نامیدم او دست کشیدن از عشق می خواند./من فکر می کردم همان عقل گرایی هستم که او نیاز دارد؛ او می اندیشید من خلوص داغدیدگی اش را لوث می کنم. من فکر می کردم دارم دوباره به زندگی بازمی گردانمش؛ او می اندیشید دارم وادارش می کنم به جک پشت کند. من فکر می کردم الهام بخشش هستم تا مبدل به قهرمان اگزیستانسیال شود؛ او می اندیشید من تماشاچی تروتمیزی هستم که تراژدی او را از لژ مخصوص و امنی نظاره می کند./لجاجتش مبهوتم کرده بود. مانده بودم که چرا نمی تواند بفهمد. چرا نمی تواند بفهمد که جک واقعا مرده است؟