میشل اوباما44797

توضیحات کتاب میشل اوباما به همت سهیلا ناصری ترجمه شده و از سوی انتشارات خط و طرح به چاپ رسیده است.این کتاب خاطرات میشل اوباما را که روزگاری بانوی اول آمریکا بود در خود جای داده است؛ اثر حاضر از پرفروش ترین کتاب های نیویورک تایمز است که به شکلی دلچسب و صمیمی خواننده را به دنیای میشل فرامی خواند و او را در مواجه با تجربیات این زن قدرتمند قرار می دهد. میشل اوباما با افتخار سرگذشت خود را به تصویر می کشد و از روزگاری می گوید که دختری معمولی بوده، دختری معمولی که راه خود را طی کرد و سرانجام مجوز ورود به کاخ سفید به او داده شد، او از قبل و بعد از ورود به این کاخ می گوید و از آن چه قاب زندگی اش را می سازد.هنوز ازدواج برای باراک امری عجیب تر بود تا برای من، اما در طول چهارده ماهی که نامزد بودیم، او تمام قد از این اتفاق حمایت می کرد. همه امور مربوط به این روز را با دقت انتخاب کرده بودیم. باراک که اول اعلام کرده بود هیچ علاقه ای به مسائل جزئی مراسم عروسی ندارد، در نهایت با عشق و اطمینان /و همانطور که انتظارش را داشتم/ نظرات خودش را در مورد همه چیز ابراز می کرد، از گل آرایی تا مزه هایی که قرار بود یک ساعت بعد در مرکز فرهنگی ساوت شور برای مهمانان سرو شود. موسیقی مراسم ازدواج را هم انتخاب کرده بودیم و قرار شد سانتیتا با صدای حیرت آورش به همراه پیانو آن را بخواند.آوازی که انتخاب کرده بودیم آهنگی به نام «تو و من می توانیم دنیا را تسخیر کنیم» بود که «استیوی واندر» خوانده بود. اولین بار وقتی کلاس سوم یا چهارم دبستان بودم و زمانی که ساوت ساید آلبوم «کتاب ناطق» را به عنوان هدیه به من داده بود /اولین آلبوم موسیقی ام که بی نهایت برایم با ارزش بود/ این آهنگ را شنیده بودم. آن آلبوم را در خانه ساوت ساید نگه می داشتم و اجازه داشتم هر وقت به دیدن او می رفتم آن را پخش کنم. او روش مراقبت از صفحه، گردگیری از شیارها، بلند کردن سوزن گرامافون و قرار دادن آن در جای صحیح روی صفحه را به من یاد داده بود. معمولا او مرا با موسیقی تنها می گذاشت و به سراغم نمی آمد تا در فضای خصوصی خودم تمام چیزهایی را که آن آلبوم به من یاد می داد از طریق خواندن تکراری اشعارش با ریه های کوچک دخترانه ام بیاموزم. خوب، در ذهنم، می توانیم دنیا را تسخیر کنیم/ در عشق، تو و من، تو و من، تو و من…در آن زمان نه سال داشتم. چیزی درباره ی عشق یا تعهد یا تسخیر جهان نمی دانستم. تنها چیزی که می توانستم انجام دهم این بود که تصور کنم عشق شبیه به چه چیزی می تواند باشد و چه کسی ممکن است یک روز بیاید که مرا به آن اندازه قوی کند. آیا آن کس مایکل جکسون خواهد بود؟ یا خوزه کاردینال، بازیکن باشگاه بیسبال کابز؟ کسی شبیه پدرم؟ حتی نمی توانستم چنین کسی را تصور کنم، کسی که برای «من»، آن «تو» بشود.