پایی که جا ماند یادداشت های روزانه سید ناصر حسینی پور از زندان های مخفی عراق41556

/معرفی کوتاه/پایی که جا ماند/سیدناصر حسینی پور اهل روستای ده بزرگ در استان کهگیلویه و بویراحمد است. او در شهریورماه 1365 در چهارده سالگی به جبهه رفت. برادرش، سیدهدایت الله، جانشین واحد اطلاعات و عملیات تیپ 48 فتح بود که در کردستان به شهادت رسید. سیدناصر طیّ 800 روز اسارت تحت شدیدترین شکنجه‏های گروهبان عراقی ولید فرحان قرار گرفت و کتابش را هم به او که بدترین شکنجه‏ها را به سید روا داشت تقدیم کرد. نمای دور:حضرت آیت‏الله خامنه‏ای (رهبر معظم انقلاب): تاکنون هیچ کتابی نخوانده و هیچ سخنی نشنیده ام که صحنه های اسارت مردان ما در چنگال نامردمان بعثی عراق را، آن چنان که در این کتاب است به تصویر کشیده باشد. حجت الاسلام و المسلمین ابوترابی فرد: سطر سطر این کتاب امید بی نهایت به رحمت خدای متعال و قدرت او را به نمایش می گذارد. محسن پرویز: «پایی که جا ماند» مکمّل دو کتاب «دا» و «نورالدین، پسر ایران» است. سید ناصر حسینی پور (نویسنده کتاب): من با این دیده بانی در اردوگاه های عراق سعی کردم دیده بان صادقی برای حوادث و اتفاقات اطرافم باشم و اگر افسر عراقی یک لبخند به من زد، آن را هم فراموش نکرده ام و در کتابم آورده ام. رضا مهدوی (مدیر سابق مرکز موسیقی حوزه‏هنری): «پایی که جا ماند» یک اثر فوق العاده شاخص در بین کتاب های موجود دفاع مقدس است. از کتاب:نمی دانم کدام یک از جاسوس ها و افراد خودفروخته، قضیه کاریکاتور را به گوش نگهبان ها رسانده بود. عراقی ها سراغ مسعود آمدند، کیسه انفرادی اش را تفتیش کردند و کاریکاتور را لابلای پتویش پیدا کردند، سعد از مترجم خواست بدون کم و زیاد جملاتی را که زیر کاریکاتور نوشته شده، برایش ترجمه کند. فاضل هم با ترس و لرز، جملات پایین کاریکاتور را ترجمه کرد. عراقی ها برافروخته شدند، سعد که خیلی خشمگین و عصبانی بود، با کابل و لگد به جان مسعود افتاد./