پسری که قبلا بودم!44379

معرفی کتاب پسری که قبلا بودم!کتاب پسری که قبلا بودم! نوشته آلی استندیش با ترجمه آذین شریعتی داستانی خواندنی از زندگی پسری به نام ایتن است که دوستش را در جریان یک حادثه عجیب از دست می دهد…انتشارات پرتقال با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.درباره کتاب پسری که قبلا بودمایتن و کیسی دوستان خوبی برای یکدیگر هستند. آن ها از کودکی باهم بودند و خاطرات بسیاری در کنار هم ساخته اند. یک روز که مشغول بازی بودند ایتن به کیسی می گوید که از درخت بالا برود. کیسی از درخت بالا می رود اما از همان جا سقوط می کند و حالا در بیمارستان و فقط با کمک دستگاه زنده مانده است. ایتن به خاطر این اتفاق خودش رامقصر می داند. او به شدت احساس گناه می کند و این موضوع او را آزار می دهد. بنابراین پدر و مادرش تصمیم می گیرند او را به شهر پدربزرگش ببرند. جایی که بتواند زندگی جدیدی آغاز کند. اما آیا آنجا کسی از راز ایتن خبر ندارد؟ آیا ایتن می تواند زندگی خوبی داشته باشد؟ کتاب پسری که قبلا بودم! را به چه کسانی پیشنهاد می کنیمنوجوانان از خواندن این داستان لذت می برند. اگر دوست دارید رمانی زیبا بخوانید، کتاب پسری که قبلا بودم! را به شما پیشنهاد می کنیم. بخشی از کتاب پسری که قبلا بودمپنجاه و نُه روز است چراغ اتاق کِیسی خاموش شده.این زمان آن قدر طولانی است که احتمالاً بعدش هر کس دیگری باشد راحت یادش می رود او روزی آن جا زندگی می کرده یا حتی اصلاً وجود داشته.من فراموش نکرده ام.امشب، مثل همه شب های قبل، صبر می کنم همه بخوابند. بعد پاورچین پاورچین می روم طبقه پایین، آرام کاپشنم را می پوشم و از در جلویی می زنم بیرون و می پرم روی سقف ماشین مامان می نشینم و خیره می شوم.آن قدر هر شب به پنجره اتاق کیسی زل زده ام که دیگر آن چهار تکه شیشه سیاه را وسط چهارچوب قاب نمی بینم.تنها چیزی که می بینم حفره ای تاریک است در جایی که قبلاً روشن بود.اما امشب، وقتی وارد ایوان می شوم، چیزی فرق می کند.امشب ماشینی در مسیر ورودی خانه کیسی پارک شده.پنجاه و نه روز است چراغ اتاق کیسی خاموش است.اما امشب نوری سوسو می زند و برق زردی تاریکی شب را می شکافد.نفسم را آن قدر تند توی سینه ام می فرستم که هوای سرد پشت گلویم را می سوزاند.نفسم را حبس می کنم.بدون این که از خودم اراده ای داشته باشم، پاهایم محکم با آسفالت پیاده رو برخورد می کند و به سمت دیگر خیابان می دوم، به سمت حیاط خانواده رِید. با دست های بدون دستکش کف زمین را می گردم تا یک سنگریزه مناسب پیدا کنم. پایین پنجره اتاق کیسی می روم و سنگ را به هوا پرتاب می کنم؛ به شیشه بالایی سمت چپ می خورد.یک لحظه اتفاقی نمی افتد.اما بعد سایه ای روی دیوار می افتد و چهره ای میان قاب پنجره ظاهر می شود.احساس می کنم اسم کیسی از اعماق قلبم، جایی که در آن حک شده، جان می گیرد.اما وقتی دقیق تر به چهره توی پنجره نگاه می کنم اسمش در گلویم می شکند.آن صورت رنگ پریده با موهای به هم ریخته، مادر کیسی است، خانم رِید.