کتاب آرسن ونگر – زندگی من در پیراهن سرخ و سفید200865

معرفی کتاب زندگی من در پیراهن سرخ و سفیدکتاب زندگی من در پیراهن سرخ و سفید اثری از آرسن ونگر با ترجمه امیرحسین فاضلی مقدم است. این فوتبالیست محبوب در این کتاب از خاطرات روزهای کارش به عنوان فوتبالیست و مربی می گوید و مسیری را که تا به امروز طی کرده است، بیان می کند. درباره کتاب زندگی من در پیراهن سرخ و سفیدزندگی من در پیراهن سرخ و سفید خاطرات زندگی آرسن ونگر است. بازیکن و سرمربی اهل استراسبورگ که یکی از موفق ترین و حرفه ای ترین ها در نوع خود به شمار می رود. او سال های در تیم استراسبورگ توپ زد و مدت ها مربی تیم های موناکو و آرسنال بود و موفق شد تا هر دو تیم را بالا بکشد و موفقیت بسیاری را نصیبشان کند. همین موفقیت های او باعث شده است تا او را به عنوان یکی از تأثیرگذارترین و بهترین مربیان تاریخ لیگ جزیره بشناسند. او در کتاب زندگی من در پیراهن سرخ و سفید، از خاطرات دوران سرمربی گری می گوید. روزی که وارد انگلستان شد. او خاطرات شیرین بسیاری را بیان می کند که قطعا برای تمام دوست داران فوتبال دلنشین و جذاب است. از اینکه چطور او را پذیرفتند و چه مسیری را طی کرده است تا به جایگاهی که در حال حاضر دارد، برسد.کتاب زندگی من در پیراهن سرخ و سفید را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم تمام علاقه مندان به فوتبال و دوست داران این فوتبالیست حرفه ای از خواندن کتاب زندگی من در پیراهن سرخ و سفید لذت می برند. درباره آرسن ونگر آرسن ونگر (Arsène Wenger) ۲۲ اکتبر 1۹4۹ در استراسبورگ فرانسه به دنیا آمد. او بازیکن و سرمربی بازنشسته فوتبال است. در رشته اقتصاد تا مقطع کارشناسی تحصیل کرده است و در تیم های استراسبورگ استراسبورگ، موناکو و آرسنال توپ زده و مربی گری کرده است. آرسن ونگر در سال 1۹۸0 بازی به عنوان فوتبالیست را کنار گذاشت و به مربی گری مشغول شد. او در سال 1۹۸۷ سرمربی موناکو شد و طی هفت سال با این تیم درخشید و مربی سال فرانسه شد. در سال 1۹۹۶ در وسط فصل به آرسنال پیوست و بیست و دو سال سرمربی آرسنال بود. در سال ۲004 با قهرمانی در لیگ برتر انگلستان بدون حتی یک باخت، آرسنال را صاحب تنها جام طلایی تاریخ لیگ برتر ساخت و در سال ۲01۸، از آرسنال خداحافظی کرد. آرسن ونگر در حال حاضر ریاست سازمان توسعه فوتبال فیفا را برعهده دارد. او همچنین رکورد تعداد مربیگری در پریمیر لیگ را بالاتر از الکس فرگوسن در اختیار دارد.بخشی از کتاب زندگی من در پیراهن سرخ و سفیداستراسبورگ شوروشوق دوران جوانی ام بود. من مربی آکادمی باشگاه بودم و تمام وقتم را با بازیکنان می گذراندم. تلاشم را می کردم هر تعداد بازی ای که می توانم در آلزاس و آلمان از نزدیک تماشا کنم و هرآنچه درباره هنر مربیگری پیدا می کردم، می خواندم. همچنین یک آموزشگاه برای کودکان پنج تا هفت ساله در مجموعه تمرینی باشگاه برپا کردم. آزادی ای داشتم که به من اجازه می داد در باشگاه اثرگذار باشم، به روشی که انتخاب کرده بودم، کار کنم و همواره مبتکرانه عمل کنم. می توانستم برای مدتی بسیار طولانی آنجا بمانم، این چیزی بود که مربیانم و همین طور مدیران باشگاه به من توصیه کردند: به سخت کوشی ادامه دهم، با اشتیاق پله های نردبان را طی کنم و روزی بدل به مربی تیم اصلی باشگاه شوم.اما بخشی از وجودم نه در پی آرامش، که به دنبال ماجراجویی بود. می خواستم سبک جدیدی از فوتبال را ببینم، بازیکنان جدید و مربیانی با سبک های متفاوت. نمی خواستم در پیشرفت متوقف شوم.در جریان یک مسابقه که تیمم مقابل مولوز به میدان رفت، با ژان مارک گیو ملاقات کردم. دیداری که همچون ملاقات با مکس هیلد و جرج بولون، برایم ارزشمند بود.ژان مارک بازیکنی فوق العاده بود، ابتدا در آنژه و سپس در نیس توپ زد. او یک هافبک هجومی بی نظیر بود. سابقه بازی در تیم ملی فرانسه را هم داشت، عضو تیم ملی در جام جهانی 1۹۷۸ آرژانتین بود. ژان از نسل بازیکنان فوق العاده ای بود که به خاطر نسل بعدی عملاً فراموش شدند. نسلی وفادار که سال های سال در باشگاه هایشان ماندند، زحمت کشیدند و کارهای بزرگی به انجام رساندند تا به چشم بیایند.به نظرم این موضوع امروز حتی عجیب تر است – نمی خواهم اغراق کنم – اما گاهی اوقات این برداشت را دارم که حتی یک مسابقه هم برای کشف یک استعداد کافی است. ژان مارک بعد از اتمام دوران بازیگری، هدایت مولوز را برعهده گرفت و موفق شد این تیم را از دسته دوم به سطح اول فوتبال فرانسه برساند.بعد از آن مسابقه، ژان مارک می خواست با من صحبت کند. ساعت ها با هم حرف زدیم. طولی نکشید که پیوند نزدیکمان در عرصه کار و البته دوستی شکل گرفت. ژان مارک شخصیتی قوی داشت – و هنوز هم دارد – با ایده هایی دقیق و حساب شده درمورد فوتبال که تحسینشان می کنم و با دیگران در میان می گذارم. وقتی مربی تیم کن شد – در دسته دوم فوتبال فرانسه – پیشنهاد کرد تا دستیار او شوم و مسئولیت تیم آکادمی را هم برعهده بگیرم.تصمیم گرفتم تا همراه او به کن بروم: بدون اینکه در این مورد با کسی حرف بزنم و بدون توجه به حرف های کسانی که توصیه می کردند در استراسبورگ بمانم. من به کن رفتم تا با ژان مارک گیو ملاقات کنم و به مدیرکل باشگاه، ریچارد کونته، معرفی شوم. با کونته بعدتر رابطه دوستانه ای پیدا کردم ولی در آن زمان او را نمی شناختم. کل شب را درمورد قرارداد بحث کردیم، تااینکه نزدیکی های صبح بالاخره به توافق رسیدیم.ارقام مورد بحثمان امروز خنده دار جلوه می کنند، اما هیچ کس نمی خواست عقب بکشد. و این دقیقاً توصیف کننده ما بود: سه مرد با شخصیت هایی قوی، که نمی خواستند شکست بخورند، نمی خواستند پا پس بکشند و آماده نبرد بودند. بعدتر یک مثلث فوق العاده کنار هم شکل دادیم: هرگز بحث نکردیم، به جایگاه همدیگر احترام می گذاشتیم، و با ایده هایی مشترک و اشتیاقی مشابه به جلو پیش می رفتیم.