کتاب آن سوی آبی بی کران39990

معرفی کتاب آن سوی آبی بی کرانکتاب آن سوی آبی بی کران نوشته لارن ولک و ترجمه شبنم حاتمی است. کتاب آن سوی آبی بی کران را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.درباره کتاب آن سوی آبی بی کرانکروی دوازده سالش است و تمام زندگی اش را در تکه جزیره ای کوچک و دور از بقیه ی جزیره های سرد و زیبای الیزابتی در ایالت ماساچوست گذرانده است. وقتی کروی یک نوزاد کوچک بوده سوار بر قایقی کوچک در دریای بی کران رها شده است. تنها دوستان و هم صحبت هایش، اش مردی که او را از دریا گرفته و بزرگ کرده، و خانم مگی، همسایه ی تندخو و در عین حال مهربانش در آن سوی آب راه هستند.کرو همیشه نسبت به دنیای اطرافش کنجکاو بوده ، اما یک شب با دیدن آتشی مرموز و عجیب در آن سوی آب، ذهنش درگیر می شود. او باید بداند کیست و گذشته اش چیست، همین موضوع برای او آغاز یک ماجراجویی خطرناک است.خواندن کتاب آن سوی آبی بی کران را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب را به تمام نوجوانان علاقه مند به داستان پیشنهاد می کنیم.بخشی از کتاب آن سوی آبی بی کرانهر روز که می گذشت حس می کردم کنجکاوی هایم مدام بیشتر و شدیدتر می شوند؛ انگار بخشی از وجود من بودند که مثل استخوان با رشد من آن ها هم بزرگ تر می شدند. ولی علاوه بر کنجکاوی در مورد موضوعات ساده، حس می کردم چیزهایی هست که باید حقیقت آن ها را بدانم. می خواستم بدانم چرا توی بعضی از صدف های کاتی هانک مروارید هست و توی بعضی دیگر نیست. چطور ماه می تواند از چنین فاصله ای آب اقیانوس را به سمت خود بکشد یا به سمت زمین هل بدهد، ولی نمی تواند شیر داخل چای خانم مگی را به هم بزند. ولی بیشتر از هر چیز دیگر، باید می فهمیدم چرا بیشتر ساکنین جزیرهٔ کاتی هانک از من دوری می کنند، انگار از من می ترسیدند، با اینکه از آن ها کوچک تر بودم.نمی دانستم این موضوع به اینکه من از کجا آمده ام ارتباطی داشت یا نه. اگر هم داشت، بی معنی بود. مکان چه ربطی می توانست به اینکه آدم ها چه هستند و که هستند داشته باشد. شاید به بعضی چیزها می توانست ربط داشته باشد؛ ولی نه به همه چیز. و من می خواستم هر سه را بدانم، اینکه از کجا آمده ام، چه هستم و که هستم؟ولی اُش نمی خواست به تمام سؤال هایم پاسخ دهد. وقتی دربارهٔ صدف های مرواریدی و یا جزر و مد دریا از او می پرسیدم، تمام تلاشش را می کرد تا به من جواب دهد و مرا قانع کند؛ ولی وقتی پرسش هایم را به فراتر از مرزهای زندگی مان توی جزیره می کشاندم، ماه می شد و سعی می کرد مرا عقب بکشاند، مثل اینکه من به جای خون از دریا درست شده باشم.یک بار که از او دربارهٔ زندگی اش قبل از با هم بودنمان پرسیدم، گفت: «واسه رسیدن به اینجا راه خیلی خیلی طولانی ای رو پشت سر گذاشتم. تا اونجایی که می شد دور شدم. دور از اونجایی که برادرهای خودم بی خود و بی جهت به جون هم افتادن و یه دعوای وحشتناک راه انداختن و کاری کردن که دیگه هیچ امیدی به اون دیوونه خونه نبود. ولی واسه چی؟ سرِ چی؟» و سرش را به نشانهٔ تأسف تکان داد و ادامه داد: «سر چیزی که ارزش دعوا کردن و جنگیدن نداشت. واسه همینم تصمیم گرفتم که دیگه یکی از اونا نباشم و حالام اینجام و اینجام می مونم.»درحالی که منتظر بودم تا اُش فرنی ها را سر میز بیاورد، به اسم دیگری که ممکن بود برای من مناسب باشد فکر می کردم، ولی به هیچ اسمی جز کرو نرسیدم. راستش از اینکه این اسم را روی من گذاشته اند خوشحال بودم. پرنده ای که از بقیهٔ پرنده ها و حتی از بعضی آدم ها باهوش تر است. پرنده ای که با مرغ های نوروزی و شاهین ها که فقط روی جزیره می چرخند و برای شکار ماهی توی دریا شیرجه می زنند، خیلی فرق دارد. گاهی اوقات حس می کردم که واقعاً شبیه کلاغ ها هستم. آن پرنده های بزرگ و سیاه، که مثل بادبادک های گم شده، از روی خشکی اصلی به پرواز درآمده و توی دست های باد سرگردان می شوند و بعد با سروصدا روی شاخ وبرگ درخت ممرَز خانم مگی می نشینند. به نظر نمی رسید که کلاغ ها متعلق به این جزایر باشند، من هم گاهی اوقات حس می کردم که متعلق به اینجا نیستم، بااین وجود، ما ساکنین این جزایر بودیم و مهم نبود دیگران در این باره چه فکری می کنند و چه نظری دارند.