کتاب ابر تندر – داس مرگ – کتاب دوم177794

معرفی کتاب ابر تندرکتاب ابر تندر نوشته نیل شوسترمن است که با ترجمه آرزو مقدس منتشر شده است. این کتاب با نگاه به آینده است و دنیای خیالی جهان پس از قرن ها تغییر را روایت می کند. این کتاب جلد دوم کتاب داس مرگ است.درباره کتاب ابر تندرجهانی را تصور کنید که در آن از گرسنگی، بیماری، جنگ و بدبختی خبری نیست. انسان ها همه ی این ها را از بین برده اند؛ حتی مرگ هم دیگر در کار نیست. حالا داس ها تنها کسانی هستند که می توانند به زندگی ها پایان دهند و جان ها را بگیرند این گروه وظیفه دارند برای حفظ تعادل جمعیت انسان ها را از بین ببرند.روئَن تصمیم گرفته با شیوه ی خودش با فساد مبارزه کند. او نام داس لوسیفر را برای خود انتخاب کرده، ردای ممنوعه ی مشکی می پوشد و داس هایی را که مدت ها است فاسد شده اند، می کشد و آن ها را می سوزاند. روئن کارت شناسایی تقلبی ساخته است و محل زندگی اش را تغییر می دهد. او در طول یک سال هفت داس را کشته است. روئن به نفر هشتم که «داس برامز» است فرصت یک ماهه می دهد تا رفتارش را اصلاح کند وگرنه او هم کشته خواهد شدخواندن کتاب ابر تندر را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب را به تمام علاقه مندان به ادبیات علمی تخیلی پیشنهاد می کنیمبخشی از کتاب ابر تندرمهاجم سیاه پوش، ناگهان از یک کوچهٔ باریک بیرون آمد، از پهلو به او حمله کرد و به گلویش مُشت کوبید. وقتی برامز به زحمت تلاش می کرد نفس بکشد، مهاجم یک لگد بوکاتور ـ همان هنر رزمی خشونت باری که داس ها می آموختند ـ به پاهایش کوبید و او را به زمین انداخت. برامز، روی یک جعبه کاهوی گندیده افتاد که کنار درِ مغازه ای گذاشته شده بود. جعبه شکست و بوی گند و تندی از آن خارج شد. حالا فقط می توانست نفس های کوتاه و بریده بریده ای بکشد و گرمایی را احساس کند که مُسکّن های آزاد شدهٔ نانیت های درد در بدنش پخش می کردند.نه! هنوز نه! نباید بی حس بشم. برای مبارزه با این آدم خبیث به همهٔ هوش وحواسم نیاز دارم.اما نانیت های درد، تنها پیام آورانِ ساده دلِ آرامِش بودند و چیزی جز فریاد خشمگین عصب ها را نمی شنیدند. پس خواستهٔ او را نشنیده گرفتند و دردش را تسکین دادند.برامز سعی کرد بایستد اما روی سبزی های فاسدی که زیرش لِه شده و به لجنی لیز و ناخوشایند تبدیل شده بودند، سُر خورد. مهاجم سیاه پوش حالا روی او نشسته بود و پشتش را به زمین دوخته بود. برامز سعی کرد دستش را به دنبال سلاحی به ردایش فرو کند اما نتوانست. پس در عوض دستش را بالا آورد و کلاهِ سیاه مهاجم را عقب زد، مرد جوانی در برابرش بود ـ مرد هم نبود ـ یک پسربچه. چشم هایش مشتاق و مصمم به ـ آن واژهٔ دوران میرایی ـ قتل بودند.«داس یوهانِس برامز، شما به سوءاستفاده از جایگاهتون و چندین جنایت علیه بشریت محکوم شدین.»