کتاب بینایی131093

معرفی کتاب بیناییبینایی نوشته ی ژوزه ساراماگو، نویسنده پرتغالی و برنده جایزه ی نوبل ادبی است. ساراماگو این رمان در ادامه ی رمان «کوری» نوشته است. تعدادی از شخصیت های رمان «کوری» در این رمان هم حضور دارند و اتفاقات رمان در همان شهری می افتد که حوادث رمان «کوری» در آن رخ داده بود. این کتاب را اسدالله امرایی به فارسی ترجمه کرده است و یکی از بهترین ترجمه های فارسی است. درباره کتاب بیناییانتخاباتی در شهر برگزار می شود که شروع ماجراهای رمان بینایی است. در یک روز بارانی و در یک حوزه اخذ رأی، تا بعدازظهر هیچ کس برای حضور در انتخابات حاضر نمی شود ولی ناگهان جمعیت زیادی به حوزه هجوم می آورند و رای می دهند. هنگام شمارش آرا مسئولین شمارش متوجه می شوند که بیشتر مردم رأی سفید به داخل صندوق ریخته اند و احزاب تنها مقدار کمی از آرا را به دست آورده اند. دولت انتخابات را باطل اعلام می کند و از مردم درخواست می کند که دوباره در انتخابات شرکت کنند اما نتیجه ی انتخابات دوم بدتر از دور اول است. تعداد رای های باطله بیشتر می شود و دولت به تکاپو می افتد تا ریشه های این جنبش «آرای سفید» را پیدا کند.در رمان «کوری» ساراماگو، مردم دچار یک کوری سمبلیک نسبت به پیرامون خود و مسایل جامعه شده بودند و در انتهای داستان شفا پیدا کردند و در این داستان همان مردم که متوجه هویت واقعی خودشان شده اند، با نگاهی نو به دنیا می نگرند و به خاطر همین بینایی و آگاهی دوباره دچار یک قرنطینه می شوند اما این بار یک قرنطینه سیاسی و اقتصادی از طرف دولت تا وادارشان کند در برابر حکومت تسلیم شوند.ژوزه ساراماگو در در رمان بینایی به حکومت هایی می تازد که به ظاهر خود را مدافع آزادی و دموکراسی دانسته؛ اما درحقیقت می خواهند با نادان نگاه داشتن مردم مقاصد خود را پیش ببرند و نشان می دهند که نه تنها مدافع آزادی بیان و دموکراسی اجتماعی نیستند؛ بلکه هر نوع آزادی عقیدتی و سیاسی را سرکوب می کنند و در این راه از ایجاد رعب و وحشت و ترور و خشونت دریغ نمی ورزند.اگر می خواهید رمان بینایی را بخوانید بهتر است رمان «کوری» را خوانده باشید تا لذت بیشتری از داستان ببرید. خواندن کتاب بینایی را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم همه علاقه مندان به ادبیات جهان به ویژه رمان های اجتماعی و سیاسی. درباره ی ژوزه ساراماگوژوزه دی سوزا ساراماگو 1۶ نوامبر 1۹۲۲ در آزیناگا دهکده ای کوچک در شمال لیسبون پایتخت پرتغال به دنیا آمد. او نویسنده پرتغالی برنده جایزه نوبل ادبیات در سال 1۹۹۸ میلادی است. او دو سال بعد از تولدش به همراه خانواده به لیسبون رفت و تحصیلات دبیرستانی خود را برای امرار معاش نیمه تمام گذاشت و به شغل های مختلفی نظیر آهنگری، مکانیکی و کارگری روزمزدی پرداخت. اولین رمانش با شکست مواجه شد و او تصمیم گرفت رمان نوشتن را کنار بگذارد. اما بعدها با انتشار کتاب بالتازار و بلموندا به شهرت رسید. منحصربه فردترین ویژگی آثار ژوزه ساراماگو عدم استفاده از نشانگان سجاوندی به صورت متداول و استفاده از جملات بسیار طولانی است، که گاه در درون آن زمان نیز تغییر می کند. او از میان علائم نگارشی تنها از نقطه و ویرگول استفاده می کند و از سایر علامات که مثلاً جمله سئوالی را مشخص می کند یا آن را در گیومه می گذارد و… مطلقاً می پرهیزد. بسیاری ژوزه ساراماگو را در ردیف نویسندگان پیرو سبک رئالیسم جادویی قرار داده و آثار او را با نویسندگان اسپانیایی زبان آمریکای لاتین مقایسه می کنند اما او خود را ادامه دهنده ادبیات اروپا و تأثیرپذیری خود را بیشتر از گوگول و سروانتس می داند.ساراماگو گرچه از سال 1۹۶۹ به حزب کمونیست پرتغال پیوست و همچنان به آرمان های آن وفادار بوده است اما هیچگاه ادبیات را به خدمت ایدئولوژی در نیاورده است. از کتاب های مشهور ژوزه ساراماگو می توان به کوری، بینایی، دفتر یادداشت، تکثیر شده و دخمه اشاره کرد. ساراماگو در 1۸ ژوئن ۲010 در تیاس، لاس پالماس چشم از دنیا فروبست.بخشی از کتاب بیناییمنتظر پاسخ تلفن که بود، گفت، این تقریباً همان حکایت کوه و محمد (ص) است، حالا که نمی توانیم از رأی دهندگان ناشناس بپرسیم، بیاییم از خانواده های خودمان بپرسیم، که می شناسیم، سلام، منم، بله، چه طور شده هنوز آن جا هستی، چرا برای رأی دادن نیامده ای، باران می بارد، خُب این را خودم می دانم، پاچه های شلوارم خیس خیس است، بله، شرمنده، فراموش کرده بودم که گفتی بعد از ناهار می آیی، معلوم است، زنگ زدم چون این جا واقعاً اوضاع خراب است، فکرش را هم نمی کنی، شاید اگر بگویم از صبح تا حالا هیچ کس برای رأی دادن نیامده است، باورت نشود، خُب، پس به امید دیدار، مواظب خودت باش. تلفن را خاموش کرد و با لحنی کنایه آمیز گفت، حداقل حالا یک رأی قطعی داریم، زنم بعدازظهر می آید. رئیس شعبهٔ اخذ رأی و ناظران به هم نگاه کردند. معلوم بود که انتظار می رود از الگوی منشی پیروی کنند و همان کار را انجام دهند، اما هیچ کدام نمی خواستند اولین نفر باشند، اذعان به این که وقتی پای سرعت تصمیم گیری سریع و اعتمادبه نفس در میان باشد کسی به پای منشی نمی رسد، حس خوبی ایجاد نمی کرد. کارمندی که برای بررسی وضع بارندگی دم در رفته بود، زود دستش آمد که برای رسیدن به جایگاه منشی، باید خیلی زحمت بکشد تا بتواند مثل شعبده بازی که خرگوشی را از کلاه بیرون می آورد، یک رأی از موبایل درآورد. با دیدن رئیس حوزهٔ اخذ رأی که در گوشه ای، با تلفن همراه با خانه اش صحبت می کرد و با مشاهدهٔ دیگران که هر کدام با تلفن شخصی شان پچ پچ می کردند، از امانت داری همکارانش در استفاده نکردن از تلفن ثابت سازمانی که فقط برای مصارف اداری بود و در نتیجه به نفع دولت صرفه جویی می کردند، خوشحال شد. تنها کسی که به خاطر نداشتن تلفن همراه، منتظر شنیدن اخبار دیگران بود، نمایندهٔ حزب چپ بود و البته علاوه بر این، بیچاره کسی را نداشت که به او زنگ بزند، زیرا در شهر، تنها زندگی می کرد و خانواده اش در شهرستان بودند. مکالمات به تدریج یکی پس از دیگری تمام شد، طولانی تر از همه مال رئیس شعبه بود، به نظر می رسید سعی می کند از مخاطبش بخواهد فوراً به حوزهٔ رأی گیری بیاید، باید ببینیم چه پیش می آید و موفق می شود یا نه، به هرحال او باید پیش قدم می شد و با تلفن صحبت می کرد، البته منشی اشتباه کرد که بر او پیشی گرفت، ولی ظاهراً کمی بی نزاکت است، درستش این بود که مثل ما سلسله مراتب اداری را مراعات می کرد و پیشنهادش را ابتدا با رئیسش در میان می گذاشت. رئیس، نفسی را که مدتی در سینه حبس کرده بود، رها کرد، گوشی را توی جیبش گذاشت و پرسید، چه خبر، به چه نتیجه ای رسیدید. این پرسش هر چند غیرضروری، چه طور بگویم تا حدودی غیرمنصفانه به نظر می رسید، اولاً دربارهٔ موضوع مورد بحث، هر کسی خبری به دست آورده بود، گیرم به دردنخور، در ثانی واضح بود سؤال کننده با بهره گیری از موقعیت مدیریتی، از انجام وظیفه اش شانه خالی می کند، او می بایست با صدایی رسا شخصاً تبادل اطلاعات را آغاز کند.