کتاب رویای دویدن28703

معرفی کتاب رویای دویدنکتاب رویای دویدن داستانی خواندنی و امیدبخش از وندلین ون درانن است. داستان درباره قهرمان دو میدانی مدرسه است که در یک تصادف رانندگی یکی از پاهایش را از دست می دهد و آرزوهایش را نقش بر آب می بیند…این کتاب را با ترجمه آناهیتا حضرتی بخوانید و لحظاتی خوش برای خودتان بسازید. درباره کتاب رویای دویدنکتاب رویای دویدن داستان زندگی جسیکا است. جسیکای بعد از تصادف. دختر شانزده ساله ای که قهرمان دو میدانی مدرسه است اما آرزوی موفقیت در مسابقات بزرگتر را در سرش می پروراند. جسیکا مطمئن است که اگر بخواهد موفق می شود ولی کمی بعد متوجه می شود که گاهی زندگی چقدر ناعادلانه است. جسیکا در اتوبوس مدرسه تصادف می کند. دوستش را از دست می دهد و علاوه بر آن، پای راستش را هم از دست می دهد… روزهای اول، جسیکا حتی برای انجام دادن کارهای عادی مدرسه و خانه هم به مشکل برمی خورد. اما دکترش از روند بهبودی، کاملا راضی است. وقتی قرار می شود برای خرید یک پای مصنوعی بروند، امید دوباره در دل جسیکا جوانه می زند. یعنی او هنوز هم می تواند به رویایش، قهرمانی در مسابقات دو و شکست دادن همه، برسد؟کتاب رویای دویدن را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم خواندن کتاب رویای دویدن را به تمام نوجوانان و دوست داران ادبیات نوجوان پیشنهاد می کنیم.درباره وندلین ون دراننوندلین ون درانن، ۶ ژانویه 1۹۶5 در شیکاگو به دنیا آمد. در طول دوران تحصیلش به دلیل مشکلات مالی خانواده اش به نویسندگی رو آورد و کتاب اولش را در سال 1۹۹۷ منتشر کرد. تا پیش از تبدسل شدن به یک نویسنده موفق و تمام وقت به تدریس ریاضی و کامپیوتر در دبیرستان می پرداخت. او حالا به همراه همسر و دو فرزندش در کالیفرنیا زندگی می کند.بخشی از کتاب رویای دویدنزندگی ام به آخر خط رسیده!بعد از همه رویاهای شیرینی که مورفین برایم آورد، واقعیت عین یک کابوس انتظارم را می کشد.واقعیتی که توان روبه روشدن با آن را ندارم.آن قدر گریه می کنم تا خوابم ببرد. ای کاش وقتی از خواب بیدار می شوم، همه چیز تمام شده باشد. ولی هربار که بیدار می شوم، همین کابوس را توی بیداری می بینم!مامان زیر گوشم می گوید: «هیسسس. آروم باش، همه چی درست می شه.» ولی چشم هایش ورم کرده و قرمز شده؛ معلوم است چیزی را که می گوید باور ندارد.ولی بابا نه، حتی سعی نمی کند الکی به من دروغ بگوید. چه فایده ای دارد؟ بابا خوب می داند چه بلایی سرم آمده.همهٔ آرزوها، رویاها، زندگی ام… همه چیز به آخر رسیده.تنها کسی که انگار زیاد به هم نریخته، دکتر وِلز است. به من می گوید: «صبح بخیر جِسیکا.» من حتی نمی دانم روز است یا شب. روزِ اول است یا دوم. «حالت چطوره؟»فقط خیره به او نگاه می کنم. چه باید بگویم؟! که خوبم؟!نگاهی به پرونده ام می اندازد. «بذار یه نگاهی بندازیم. عیبی که نداره؟»باندی را که روی رانم بسته شده، باز می کند و حقیقت را جلوی چشمم می بینم.پای راست ندارم.نه مُچ پایی؛نه ساق پایی.فقط ران و زانو مانده و یک تکه ای که یک عالمه گاز استریل دور آن پیچیده شده.دکتر وِلز پانسمان را باز می کند و نگاهی به هنرنمایی اش می اندازد، اشک از چشم هایم سرازیر می شود. صورتم را برمی گردانم و چشمم می افتد به مامان که به زور جلوی اشک هایش را گرفته. دستم را سفت توی دست هایش فشار می دهد و می گوید: «همه چی درست می شه. ما از پسش برمیایم.»از خوش حالیِ دکتر وِلز لجم می گیرد. «جِسیکا! این خیلی عالیه. جریان خونت خوبه، رنگش مناسبه… خیلی قشنگ داره خوب می شه.»نگاهی به آن هیبت زشت زیر زانویم می اندازم.آن قلنبگیِ زشت، قرمز و متورم که دورتادورش مثل زیپ آهن پیچ شده. روی پوستش هم تکه تکه لکه های زرد و کثیفی دیده می شود.دکتر می پرسد: «دردش چطوره؟ برات قابل تحمله؟»اشک هایم را پاک می کنم و سرم را تکان می دهم که مثلاً بله، چون درد پایم اصلاً با دردی که توی قلبم حس می کنم قابل مقایسه نیست.