کتاب عروس های جنگ184911

معرفی کتاب عروس های جنگعروس های جنگ رمانی نوشته هلن برایان درباره زندگی زنان آمریکایی پس از جنگ جهانی دوم و نقش آنها در دوران جنگ جهانی دوم و پس از آن است. درباره کتاب عروس های جنگ داستان از 50 سال پس از جنگ آغاز می شود و مراسم یادبود پیروزی در دهکده ای به اسم کرومارش پرایزر. دوربین ها چهار زن را نشان می دهند. چهارنفری که در دوران جنگ تازه عروس بودند و حالا پیرزنانی شده اند. دوربین حضور گرم زنان را نشان می دهد اما از کینه درون سینه آنان بی خبر است. آنها با انگیزه انتقام به جایی برگشته اند که سال ها پیش زندگی شان را دگرگون کرده بود. در این داستان زندگی 5 دختر جوان به طرزی عجیب به هم پیوند می خورد. آلیس آزبورن که دختری آرام و سربه زیر است، ایوانجلین که دل نامزد آلیس را می برد، السی پیجن دختری فقیر که با ترک لندن می خواهد از فقر فرار کند و تانی زیمان دختری یهودی که از شهرش فرار کرده و منتظر به دنیا آمدن فرزندش است. پنجمین دختر هم فرانسیس فالکون لی است، دختری جسور که به درخواست پدرش به دهکده آمده است. آنها در طول جنگ و سختی هایش به هم نزدیک می شوند و دوستی بینشان تا سال ها ادامه پیدا می کند تا این که بعد از 50 سال چهارنفر از آنها به دهکده برمی گردند نثر هلن برایان در این کتاب جذاب و گیرا و خیره کننده است، خواندن چند صفحه از این کتاب کافی است تا آن را کنار نگذارید و تا پایان ادامه دهید. خواندن کتاب عروس های جنگ را به چه کسانی پیشنهاد می کنیمعلاقه مندان به رمان های خارجی به ویژه داستان هایی با موضوع جنگ جهانی دوم را به خواندن این کتاب دعوت می کنیم.بخشی از کتاب عروس های جنگعصری در اوایل ماه مه بود. آلیس آزبورن لایت فوت، که مدیریت سفر را بر عهده داشت، در سالن خروج فرودگاه آتلانتا، درحالی که کنار اسم افراد را در فهرست مسافران لندن علامت می زد، لبخندبه لب گفت: «خب دوستان، چه خبرا؟» جمله ای از مجموعه داستان های کانتربری، که از زمان مدرسه به یادش مانده بود، مدام در سرش می پیچید: «قوم تان لانگ به زیارت می شتابند.» با خودش فکر کرد هنوز هم همان داستان است، فقط دلایل ما برای زیارت رفتن فرق کرده است.آلیس آخرین نفری بود که سوار هواپیما شد. با دقت چمدان قدیمی سنگینش را روی قفسهٔ بالای سرش گذاشت و کنار چند خانم مسن در ردیف جلویی کابین درجه یک نشست. خانم ها همسران اعضای بازماندهٔ پایگاه هشتم نیروی هوایی جو لایت فوت بودند؛ دوستان هم دانشگاهی از جورجیا، تنسی و آلاباما که در سال 1۹41 کنار یکدیگر در اروپا خدمت می کردند. هنوز آن قدر جان و بنیه داشتند که برای مراسم پنجاهمین سالگرد روز پیروزی به انگلیس سفر کنند تا در کنار دیگر واحدهای سایت نیروی هوایی نورفوک که از آنجا مأموریت های خطرناکی را با هواپیماهای بی/هفده و بی/بیست وچهار بر فراز آسمان آلمان به انجام می رساندند، گرد هم جمع شوند. آلیس خودش داوطلب شده بود که این سفر را ترتیب دهد و چون اصالتاً اهل انگلیس و ذاتاً مسئولیت پذیر بود، دیگر خانم ها او را در مقام مدیر سفر خود پذیرفتند.پس از برخاستن هواپیما، خانم ها کفش ها را از پا بیرون آوردند و خیلی زود مشغول گپ وگفتی شدند که جنوبی ها آن را «دیدار» در مهمانی های شبانه می نامیدند. بیشتر دربارهٔ خانواده هایشان صحبت می کردند و با دست های کک ومکی عکس های نوه ها را بین صندلی ها ردوبدل می کردند. مدام هم به آلیس می گفتند: «عزیزم، حتماً خیلی مشتاقی زودتر وطنت رو ببینی، انگلیس باید خیلی تغییر کرده باشه.»