کتاب عمارت مرموز ۲ – (شبح کیمیاگر)205464

معرفی کتاب عمارت مرموز؛ جلد دومکتاب عمارت مرموز؛ جلد دوم شبح کیمیاگر، اثری از گرگوری فونارو با ترجمه محمد ورزی است. این داستان درباره یک عمارت عجیب و غریب است که هیولایی بی رحم در آن زندگی می کند و برای عزیزترین چیزهای زندگی الیور نقشه کشیده است.انتشارات پرتقال با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.درباره کتاب عمارت مرموز؛ جلد دومکتاب عمارت مرموز؛ جلد دوم داستانی جذاب و ماجرایی هیجانی است که شما را تا انتها همراه خود می کشاند. لوسی و اولیور تینکر، بچه های آقای تینکر به واچ هالو رفتند و خیالشان حسابی راحت بود. حتی فکرش را هم نمی کردند که خطری تهدیدشان کند. حتما می خواهید بدانید چرا؟غریبه ای مرموز به پدرشان، آقای تینکر پیشنهاد وسوسه کننده ای داده است. قرار است آقای تینکر ساعت عمارت بلک فورد را تعمیر کند و در ازای آن مقدار بسیار زیادی سکه طلا بگیرد. اما بچه ها خیلی زودتر از پدرشان می فهمند که یک جای کار می لنگد و چیزی در این میان درست نیست. الیور و لوسی با هیولایی بی رحم به نام گار روبه رو می شوند. لوسی و الیور بعد از شکست گار، هیولای درختی خبیثی که در اعماق سحرآمیز جنگل سایه ساکن بود با نیروی شیطانی تازه ای روبه رو می شوند که مدام خانه را تغییر می دهد و اتفاقات شومی پیش می آید. کتاب عمارت مرموز؛ جلد دوم را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم کتاب عمارت مرموز؛ جلد دوم برای تمام نوجوانان و علاقه مندان به داستان های فانتزی و ماجراجویانه جذاب و خواندنی است. درباره گرگوری فوناروگرگوری فونارو در رود آیلند بزرگ شده است. او از دانشگاه تئاتر نیوهمپشایر فارغ التحصیل شده است و کارشناسی ارشد تئاتر را از دانشگاه براون و مدکر بازیگری را از هنرستان FSU / Asolo دریافت کرده است. گرگوری فونارو اولین داستانش را زمانی که کلاس چهارم بود نوشت: ارواج در پنجره. او خودش این اثر را بهترین کارش می داند. در حال حاضر او در دانشگاه کارولینای شرقی، به تدریس درام مشغول است. بخشی از کتاب عمارت مرموز؛ جلد دوم خانم گریوز گفت: «من خوشحال می شم بتونم از دوقلوها، هر جا که شما بفرمایین، مراقبت کنم، قربان. ما خیلی به همدیگه علاقه مند شده ایم و… خب، اون ها هم به من احتیاج دارن.»آقای اسنوکت غرید: «خب، برنامه هم همینه دیگه، نه؟» قلب خانم گریوز به تپش افتاد. کسی جرئت نداشت مردی مثل اسکار اسنوکت را عصبانی کند.پرستار بچه ها گفت: «قصد بی احترامی نداشتم، قربان. فقط خواستم بگم از اینکه من رو قابل دونستین تا در خدمت شما و خانواده تون باشم چقدر ممنونم.»آقای اسنوکت پوزخندی زد و با لحنی طعنه آمیز گفت: «خانوادهٔ من! دختر و پسر خواهرزاده م، که تا وقتی پدر و مادرشون مردن، ندیده بودمشون. عجب خانواده ای. اگه می خواستم بچه ای دوروبرم باشه، خودم چند دههٔ پیش بچه دار می شدم.»بدلیا گریوز چیز زیادی از چند دههٔ پیش به خاطر نمی آورد. درست بود که فقط سی ودو سال داشت، اما احساس می کرد سنش بیشتر است. شاید چون زمان زیادی را صرف فراموش کردن کودکی اش کرده بود و خاطراتش دورتر از آنچه واقعاً بود به نظر می رسید. و خب، چه چیزی را می خواست به خاطر بیاورد؟ تنهایی؟ یک آپارتمان قدیمی و کثیف در لیدز و ناامیدی از فرار از دست پدری که بیشتر مثل کلفت ها با او رفتار می کرد تا دخترش؟ وقتی بدلیا ده سال داشت، مادرش ترکشان کرده بود و خاطرات بعدش… خب، ارزش یادآوری نداشت.هرچند که وقتی بدلیا در نوزده سالگی به مؤسسه آمد تا آنجا کار کند، شرایط به کل تغییر کرد. البته او از بچه های دیگری هم نگه داری کرده بود، ولی هیچ کدامشان مثل آگاتا و الجرنون کوجیما نبودند. در این دو سالی که اسکار اسنوکت او را استخدام کرده بود تا در عمارت تاریک و دلگیرش از آن ها مراقبت کند، بدلیا گریوز قانون اصلی مؤسسه را زیر پا گذاشته بود: او عاشق آن بچه ها شده بود.پرستار گلویش را صاف کرد و راست ایستاد. «شما خیلی سخاوتمند بودین، قربان. بچه ها تا ابد مدیونتون هستن. من هم همین طور.»«که این طور!»سکوت سنگینی اتاق را دربرگرفت و بعد، ویلچر آقای اسنوکت غژغژی کرد و صورتش دوباره در تاریکی ناپدید شد.