کتاب قرنطینه40002

معرفی کتاب قرنطینهقرنطینه نام رمانی نوجوانانه اثر جنیفر ای. نیلسن است. این رمان یک داستان هیجان انگیز درباره یک بیماری مهلک و کشنده، شبیه کرونا، روایت می کند.درباره کتاب قرنطینه یک بیماری مسری کشنده به نام اسکورج شیوع پیدا کرده است و ماموران هرکسی را که مشکوک است، با خودشان می برند تا آزمایش دهد. آنی ملز هم یکی از این افراد است که نتیجه تستش در کمال ناباوری مثبت می شود. او را به یک جزیره می فرستند؛ جایی که قبلا زندان بوده و حالا قرنطینه بیماران است. قربانیان اسکورج باید باقی مانده عمر کوتاه خود را در این جزیره سپری کنند اما انی تصمیم دارد از یک راز در جزیره پرده بردارد. خواندن کتاب قرنطینه را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم؟ نوجوانان علاقه مند به داستان های مهیج و ماجراجویانه را به خواندن این رمان دعوت می کنیم. بخشی از کتاب قرنطینهبیشتر مردم دوستی من و ویول را به اندازهٔ وقت گذرانی اختیاریِ یک آهو با یک گراز وحشی، بعید می دانستند. من و او هرکدام به یک چیز خاص معروف بودیم؛ همه می دانستند کدام یک از ما آهو است و کدام گراز.اغلب از ویول می پرسیدند چطور می تواند با من دوست باشد، انگار او فقط با من از روی لطف، خوب بود، یا شاید چون مادرم در عوضش بهش پول می داد. هیچ کس نمی پرسید چرا من با ویول دوست هستم. انگار او فقط قرار بود به من مهربانی بکند.هرچند، آن ها ویول را مثل من نمی شناختند. اگر نگوییم بیشتر از من، اما او درست اندازهٔ من لجباز بود. او شوخی هایی را که با مردم می کردیم دوست داشت، هرچند برای در رفتن از دستشان زرنگ تر بود. او ایرادهای زیاد دیگری هم داشت که فقط من می دانستم، مثلاً غرورش که جوری بهش می چسبید که انگار زندگی اش است. و… خب، احتمالاً حتی ایرادهای بیشتری هم داشته باشد که وقت کافی می خواهد تا بهشان فکر کنم. اما مهم تر از همه، ویول استعدادی داشت که نه پدر و نه مادرش چیزی از آن نمی دانستند. هیچ کس نمی دانست، چون اگر کسی به خاطر چیزی به او شک می کرد، سرزنشش به جای او متوجه من می شد و من هیچ وقت نمی توانستم با آن ها سروکله بزنم.ویول می توانست سریع تر از دویدن یک گربهٔ سوخته، یک قفل را باز کند. او دوتا سوزن لحاف دوزی بزرگ را همه جا همراهش داشت، برای مواقعی که به قفلی برمی خورد که لازم بود بازش کند. او هیچ وقت دزدی نمی کرد؛ خیلی خوب تر از آن بود که بتواند همچین کاری بکند، اما عادت داشت فقط موقع زمستان از زالوهای شهر پتو و هیزم بدزدد و بعد هر چیزی را که توی فصل بهار باقی می ماند برگرداند. البته از وقتی اسکورج برگشته بود، دیگر چیزی را قرض نمی گرفت. اما اینکه کمتر تمرین می کرد، باعث نشده بود مهارتش با آن سوزن ها کم شود. همان موقع هم توی گاری قرنطینه می توانست از آن ها استفاده کند، ولی قفل طرف بیرون در بود.روی در این سلول یک قفل گنده بود، قفلی که التماس می کرد بازش کنند.به ویول گفتم: «راه زیادی تا خونه هست، همین که بفهمن ما رفتیم، میان دنبالمون می گردن.»