کتاب قصه های ترسناک عمو مونتاگ198503

معرفی کتاب قصه های ترسناک عمو مونتاگکتاب قصه های ترسناک عمو مونتاگ نوشته کریس پریستلی و ترجمه قاسم مؤمنی است. کتاب قصه های ترسناک عمو مونتاگ را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.درباره کتاب قصه های ترسناک عمو مونتاگپیرمردی به اسم عمو مونتاگ در این کتاب قصه های ترسناکی را برای شما تعریف می کند. او در یک خانه قدیمی در انتهای جنگل زندگی می کند و ادگار برادرزاده کوچکش از هر فرصتی استفاده می کند که از راه جنگل به خانه عمو برود. تا قصه هایش را گوش کند. قصه این بار عمو مونتاگ با بقیه قصه هایش فرق دارد. و از همیشه ترسناک تر است. هرچه قصه ها ترسناک تر می شوند حال و هوای خانه عمو هم تغییراتی می کند.خواندن کتاب قصه های ترسناک عمو مونتاگ را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم نوجوانان بالای 1۶ سال که ژانر وحشت دوست دارند مخاطبان این کتاب اند.بخشی از کتاب قصه های ترسناک عمو مونتاگصبح یکی از روزهای شاد و خرم مهر بود. در خنکای هوا، برگ های زرد و قهوه ای، آرام از درختان می ریختند و شبنم یخ زدهٔ اول صبح، در سایه برق می زد.پسری به نام سایمن هاکینز به دیوار سرد و مرطوب تکیه داده و به پیرزنی در باغی آن طرف تر زل زده بود. سایمن او را می دید، ولی او نمی توانست سایمن را ببیند؛ چون ننه تالو نابینا بود.بچه های روستا ننه تالو را جادوگر صدا می زدند و با شیطنت در خانه اش را می زدند؛ اما هیچ کس جرئت نداشت وارد باغ شود. در هالووین، به در خانه اش تخم مرغ می کوبیدند و فرار می کردند. سایمن حوصله اش سر رفت و قدمی در آن اطراف زد تا ببیند آیا ننه تالو کار جالبی می کند. بعید به نظر می رسید.ژاکتی خاکستری پوشیده و شالی کلفت روی دوشش انداخته بود. لباسی سنگین و بلند به تن داشت که تا پایین پایش می رسید و لبه های آن به علف های مرطوب می مالید و خیس می شد. چکمه هایی سیاه پوشیده بود و دستکش های بی انگشت. کلاهی پشمی روی سرش داشت و صورتش از سرما سرخ شده بود.داشت یکی از درخت های سیب کهنسال روبه روی خانه اش را وارسی می کرد. سایمن طوری با کنجکاوی و دقت به او نگاه می کرد که انگار زنبور عسل یا مورچه ای را مشغول کار، تماشا می کند.انگشتان چغر یکی از دست هایش را به تنه و شاخه ها می کشید و با دست دیگرش قیچی باغبانی را باز و بسته می کرد. دستش به انتهای یکی از شاخه ها رسید و قیچی را بالا آورد. سر شاخه را لای قیچی گذاشت و برید. وقتی قیچی صدا کرد، یک دسته باسترک از درخت راج کناری به هوا بلند شدند.پیرزن ناگهان گفت: «کی اونجاست؟» سایمن جا خورد. صدایش آرام و ملایم بود؛ اما مثل ضربه ای ناگهانی سکوت باغ را شکست. سایمن جواب نداد.بی آنکه سرش را به اطراف بچرخاند، گفت: «بیا جلو. درسته کورم، اما کر یا نادون نیستم. اگه اومدی این پیرزن رو بترسونی، خیلی کارت زشته.»سایمن گفت: «من اسمم… مارتینه.»سایمن گفت: «من اسمم… مارتینه.»پیرزن گفت: «مارتین، ها؟» این را طوری گفت که سایمن احساس کرد پیرزن شک کرده است. اما چرا شک کند؟ از کجا بفهمد او مارتین نیست؟ «چی می خوای، مارتین؟»گفت: «چی کار داری می کنی؟»پیرزن گفت: «هرس. درخت های سیبم رو هرس می کنم. اگه هرسشون نمی کردم، این سیب های خوش مزه رو بهم نمی دادن. به جاش تموم انرژی شون رو صرف شاخ وبرگ های جدید می کردن. باید سربه راهشون کرد.» همان لحظه ای که می گفت سربه راه، دهان قیچی باغبانی تا ته باز و ناگهان بسته شد.«دوباره ازت می پرسم، چی می خوای؟»سایمن آرام و سربه راه گفت: «هیچی.»پیرزن گفت: «هیچی، ها؟ من شما بچه ها و اون دست های طمع کارتون رو خوب می شناسم.» سایمن از کینه ای که در صدای پیرزن بود، جا خورد.گفت: «من هیچ کار نمی کنم.»«پس برو پی کارت.»سایمن تکان نخورد.