کتاب نجات ارداس ۱ – (وحشی های رام)29137

معرفی کتاب نجات ارداس؛ جلد اولوحشی های رام جلد اول از مجموعه پرطرفدار نجات ارداس، نوشته براندن مال است. مجموعه نجات ارداس را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است. درباره مجموعه نجات ارداسدر دنیایی که ارداس در آن زندگی می کند همه آدم ها یک حیوان درون دارند که همیشه در کنارشان زندگی می کند. «کانر»، «میلین»، «رولان» و «ابک» چهار نوجوان این داستان هستند که هرکدام از یک سرزمین آمده اند. آنها باید با کمک حیوان درون خود ارداس را از نابودی نجات دهند.در این مجموعه دنیایی از جنگ و ماجراجویی انتظارتان را می کشد. چهار نوچوان این مجموعه قرار است با نیروهای پلید و شیطانی بجنگند.در هر جلد از ماجراهای این مجموعه چند اتفاق هیجان انگیز می افتد و این چهار نوجوان ماجراجو هر بار توی یک دردسر تازه می افتند. در هر قسمت، بچه ها درگیر چند موضوع می شوند و بارها به چالش کشیده می شوند. در این مجموعه داستان فانتزی مفاهیمی مانند روابط بین انسان و حیوان و نیازهای مشرتک آنها مطرح می شود و به ما یادآوری می کند که باید از حیوانات مراقبت کنیم. خواندن مجموعه نجات ارداس را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم نوجوانان بالای دوازده سال مخاطبان این کتاب اند. درباره براندن مالبراندن مال نویسنده آمریکایی است که بیشتر بخاطر سریال های فانتزی کودکانه اش مانند جنگ آب نبات ، سه گانه فراتر از آن و مجموعه پنج پادشاهی شناخته شده است. وی همچنین نگارش مجموعه حیوانات روح را آغاز کرده است.بخشی از کتاب وحشی های رامنور خورشید از پشتِ شیشه های رنگی و طرح دار، نقش های زیبایی بر کف راهرو انداخته بود. بریگان درحال کشف گوشه وکنار، وسایل را بو می کشید و از میان نورهای رنگی عبور می کرد. نقاط رنگی، کت سفید مایل به خاکستری کانِر را پوشانده بودند. مدت زمان انتظارشان از دست کانِر در رفته بود. آنجا برای او بسیار کسل کننده بود. بااینکه دیگر خادم دِوین نبود، اما هنوز هم تمام مدت در یک قلعه گیر افتاده بود. می دانست که بریگان هم محبوس شدن در آنجا را دوست ندارد.در باز شد و رولان به همراهِ اِسیکس که روی شانه اش بود، داخل شد. کانِر و بریگان نگاه پرسشگرانه ای به او انداختند. معلوم بود که لِنوری و رولان هم بالاخره کارشان به پایان رسیده است.رولان گفت: «نوبت توئه.»کانِر پرسید: «چطور بود؟»رولان شانه هایش را بالا انداخت و گفت: «اون می خواست دربارهٔ خواب هام بدونه. اگه یه امتحان بوده، فکر نمی کنم قبول شده باشم. خوش بگذره!»کانِر وارد اتاق شد. لِنوری روی صندلی بزرگ و نرمی که اندام ریزش را کوتاه تر نشان می داد، منتظر او بود. شنل سبزش روی میزی در کنارش قرار داشت. لابه لای موهای بافته شده اش، پَر به کار رفته بود و چندین گردن بند و دست بند مهره ای به گردن و مچ دستش آویزان بود. پاهای بدون کفشش را روی چهارپایه ای کوچک گذاشته بود؛ کف پاهایش قهوه ای و پینه بسته بودند.کنار صندلی او، پرنده ای عجیب در جایی مخصوص و مرتفع نشسته بود. پرنده، گردن باریک و نوک خمیدهٔ رو به پایین داشت؛ پرهای زیبای رنگارنگش تکان می خوردند. لِنوری به صندلیِ نزدیک کانِر اشاره کرد. کانِر نشست و بریگان هم نزدیک او روی زمین لم داد. لِنوری نگاهِ عمیقی به کانِر انداخت؛ نگاهی به ژرفای اقیانوس. کانِر نتوانست فکر او را بخواند.لِنوری گفت: «حالت چطوره، کانِر؟»پرسشِ ملایم و صمیمانه ای به نظر می رسید. کانِر جواب داد: «من؟ راستش رو بخواین مطمئن نیستم همراه مناسبی برای بریگان هستم یا نه؟»لِنوری لبخند زد و گفت: «هیچ حیوانی با شخص نامناسبی پیوند برقرار نمی کنه؛ چه برسه به یه اَبَرجانور! چرا نگرانی؟»کانِر از حرف زدن دربارهٔ نگرانی اش طفره رفت. لِنوری آرام بود، اما راهی برای فرار از چشم هایش وجود نداشت. او گفت: «همهٔ اینا فراتر از چیزی بود که من انتظارش رو داشتم.»صدای لِنوری آرام و دلپذیر بود. ادامه داد: «درکت می کنم؛ ولی انتظار نداشته باش همهٔ اتفاق ها یه شبه بیفته. تو، توی این مسیر رشد می کنی. دربارهٔ خواب هات، از وقتی که بریگان اومده، برام می گی؟»کانِر به سؤال فکر کرد و بعد گفت: «یه بار توی واقعیت، مجبور بودم با یه دسته گرگ بجنگم تا بتونم از گوسفندهام محافظت کنم. از اون موقع به بعد، توی خواب هام زیاد می بینم که باید از اون وضعیت نجات پیدا کنم.» نگاهی به بریگان کرد که دهانش باز و زبانش آویزان بود؛ انگار داشت می خندید.لِنوری پرسید: «حیوان های دیگه ای هم تو خواب هات می بینی؟»کانِر گفت: «نمی دونم. چند وقت پیش یه قوچ تو خواب دیدم که شاخ های خمیدهٔ بزرگی داشت.»لِنوری به جلو خم شد. «کجا بود؟ چی کار می کرد؟»کانِر می توانست به وضوح خوابش را به یاد بیاورد؛ از آن رؤیاهای کمیابی بود که حتی حالا هم که به آن فکر می کرد، واقعی به نظر می رسید.داشت از کوهی بلند و ناهموار بالا می رفت؛ صخرهٔ سخت زیر پاهایش مانند تکه ای یخ، سرد بود؛ صخره را بَرانداز کرد و فهمید به نقطه ای رسیده که دیگر نه می تواند جلو برود و نه برگردد.باد سروصدا می کرد و او با ناامیدی به صخره چسبیده بود؛ می توانست ادامه دهد یا بازگردد؛ و یا حتی احتمال داشت بیفتد. عضلاتش می سوخت. فشار هوا نفس کشیدن را سخت می کرد. تا آنجا که می توانست، خودش را محکم نگه داشت. می دانست که بالاخره نیرویش تمام می شود و به پایین صخره سقوط می کند. چرا به چنین جای بلندی آمده بود؟ماندن در آنجا به معنای مرگ حتمی بود؛ پس تصمیم گرفت به راهش ادامه دهد. اهمیتی نداشت که تعداد جای دست ها چقدر کم بود؛ دستش را دراز کرد و انگشت هایش را در شکافِ باریک بالای سرش قلاب کرد. وقتی که دنبال جای دست دیگری بود، درخشش نور خورشید از نوک کوه، چشم هایش را به شدت آزار داد.چشم هایش نیمه باز بود و ابروهایش را درهم کشیده بود؛ عضلاتش بی حس بودند و انگشت هایش لیز می خورند؛ با دست راستش کورمال کورمال به دنبالِ چیزی بود که به آن چنگ بزند؛ ناگهان سایه ای روی صخره افتاد و او بسیار واضح، شمایل یک قوچ را دید که از بالای صخره به او خیره شده بود.