کتاب وسط ناکجا آباد28600

معرفی کتاب وسط ناکجاآبادکتاب وسط ناکجاآباد داستانی جذاب، پرماجرا و تاثیرگذار نوشته جولی تی لامانا با ترجمه آرزو قلی زاده است. داستان درباره زندگی دختری به نام آرمانی است که همراه با خانواده اش در طوفان کاترینا گرفتار می شود…این کتاب جزء بهترین کتاب های بهار سال 13۹۶ در فهرست بیست و پنجم لاک پشت پرنده است. انتشارات پرتقال با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.درباره کتاب وسط ناکجاآبادجولی تی لامانا در داستان وسط ناکجاآباد ماجرای یک دختر آفریقایی آمریکایی به نام آرمانی را نوشته است. او به همراه پدر، مادر، مادربزرگ و خواهرها و برادرش در نیواورلئانز زندگی می کند.طوفان کاترینا در راه است و مردم محله خانه هایشان را ترک می کنند تا در جای امنی پناه بگیرند اما آرمانی تنها و تنها یک فکر دارد: جشن تولد ده سالگی اش. ده سالگی سن خاصی است. آدم در عمرش تنها یک بار ده ساله می شود و وقتی به سن ده سالگی می رسد، دیگر حسابی بزرگ شده است. بنابراین با اینکه در اخبار چیزهایی درباره طوفان می شنود ترجیح می دهد به اعضای خانواده اش چیزی نگوید تا جشن تولد به هم نخورد.طوفان سر می رسد و محله آن ها را به شدت تخریب می کند. آرمانی از دنیایی که ساخته بود جدا می شود و اعضای خانواده اش را هم گم می کند. وقتی در جستجوی آن ها شروع به گشتن می کند، با قدرت های عجیبی که دارد آشنا می شود. قدرتی مانند شجاعت! داستان وسط ناکجاآباد داستان جذابی است که به نوجوانان کمک می کند تا هم با بسیاری از صفات انسانی آشنا شوند و هم یاد بگیرند که در مواقع سخت زندگی، گرفتاری در بحران ها و … چه رفتاری داشته باشند. این کتاب نامزد مدال خوانندگان جوان کالیفرنیا در سال ۲01۷ و نامزد جایزه کتاب خوانندگان جوان Rebecca Caudill در سال ۲01۹ بود. کتاب وسط ناکجاآباد را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم نوجوانان از خواندن داستان وسط ناکجاآباد لذت می برند. اگر دوست دارید در داستانی بی نظیر غرق شوید و نتیجه تلاش های آرمانی را برای پیدا کردن خانواده اش دنبال کنید، این کتاب را بخوانید. درباره جولی تی لامانا جولی تی لامانا در کلرادو زندگی می کرد و در سال 1۹۹5 به لوئیزیانا نقل مکان کرد. او مربی بازنشسته است و شش فرزند، شش نوه و سه سگ دارد. بخشی از کتاب وسط ناکجاآبادبعد از اینکه آقای فرانک، بچه ها را در گوشه وکنار منطقه نه پیاده کرد، ما جلوی مغازه لاستیک فروشی که عمو تی بون در آن به صورت پاره وقت کار می کرد، از اتوبوس پیاده شدیم. از آنجا تا خانه، راهی نبود. هشت نفر از بچه ها هم پیاده شدند: بچه های بومن، دنیشا، باگر، من و سیلی. دنیشا و باگر برای این پیاده می شدند که نامزد مادرشان، آقای چارلی، توی آن مغازه لاستیک فروشی کار می کرد. نمی دانم از جان آن مغازه کثیف چه می خواستند. بوی بد بنزین، روغن موتور، سیگار و مردهای کثیف آنجا، آدم را خفه می کرد. تنها چیز خوبی که آن مغازه داشت، آقای جاسپر جونیورِ پدر و صدای ساکسیفونش بود که توی فضای آنجا پخش می شد. صدای ساز او، هر روز در خانه مان شنیده می شد، البته به جز روزهای یک شنبه که مغازه بسته بود و آقای جونیورِ پدر توی کلیسا برای مسیح، ساز می زد.آقای فرانک در اتوبوس را باز کرد و گفت: «آخر هفته خوبی داشته باشین. یادتون نره همین الان، اخبار ساعت پنج رو ببینین.»سیلی جلوی من، روی پله اتوبوس بود. آن قدر سریع ایستاد که تقریباً باهاش برخورد کردم. «آقای فرانک! چرا باید اخبار ببینیم؟»لحظه ای طول کشید تا آقای فرانک، خلال دندانش را بین چند دندان باقی مانده در دهانش جابه جا کند. او کلاه لبه دار کثیفش را از سرش برداشت و دستی به کله کچلش کشید. به شیشه جلویی اتوبوس خیره شد و گفت: «یه طوفان از سمت خلیج راه افتاده، یه طوفان خیلی بزرگ.» بعد مثل پیرمردها، آهی کشید و گفت: «منو به یاد بتسی میندازه.»پرسیدم: «بتسی کیه؟»آقای فرانک کلاهش را روی سرش گذاشت و مستقیم به چشم هایم نگاه کرد. خلال دندان را از دهانش درآورد، چشم های پر از چروکش را تنگ تر کرد و خیلی جدی گفت: «بتسی، طوفانیه که زندگی مو نابود کرد و همه عزیزام رو ازم گرفت.»سیلی، لحظه ای نفسش را حبس کرد و گفت: «اینکه خیلی وحشتناکه آقای فرانک!»آقای فرانک آهی کشید و گفت: «آره دخترم. خیلی خب دیگه.» و دوباره، به شیشه جلو خیره شد که رویش پر از جسد حشره ها بود. «آخر هفته خوبی داشته باشین. به پدرتون و بقیه سلام منو برسونین.»