کتاب کبوترهای وحشی28599

معرفی کتاب کبوترهای وحشیکتاب کبوترهای وحشی داستانی جذاب از ایمی تیمبرلیک است که بر اساس یک داستان واقعی نوشته شده است. کبوترهای وحشی برنده جایزه ادگار و نشان نیوبری سال ۲014 است. داستان درباره دختر نوجوانی است که سفری طولانی را به قصد پیدا کردن خواهرش، که همه فکر می کنند مرده است، آغاز می کند.درباره کتاب کبوترهای وحشیجرجی برکهارت دختر نوجوانی است که در شهرشان به هدف گیری ماهرانه اش با تفنگ معروف است. علاوه بر این همه او را به حرف هایی می شناسند که بدون فکر به زبان می آورد. بعد از یکی از حرف هایی که می زند، خواهرش از خانه فرار می کند. آگاتا همراه با چند کفترباز فرار کرده است و چندروز بعد، کلانتر به خانواده آن ها خبر می دهد که آگاتا، مرده است. او توانسته جسدی را که ظاهرا جسد آگاتاست و همان لباس های او را بر تن دارد پیدا کند و برای خانواده اش بیاورد. اما جرجی مطمئن است که خواهرش زنده است. فقط مشکل اینجاست که هیچکس حرفش را باور نمی کند. جرجی تصمیم عجیبی می گیرد. او باید خواهرش را پیدا کند. بنابراین به محض اینکه مراسم خاکسپاری تمام شود، او به دنبال خواهرش به سفر می رود. اما در مسیرش، اتفاق های می افتد که اصلا آمادگی شان را ندارد.واشنگتن پست درباره کتاب کبوترهای وحشی اینطور گفته است: تیمبرلیک در این ماجراجویی مهیج، بین شوخ طبعی و احساس، تعادل برقرار کرده است. نویسنده این کتاب، ایمی تیمبرلیک این داستان را بر اساس یک ماجرای واقعی که در دوران کودکی خودش رخ داده است، نوشته است. کتاب کبوترهای وحشی را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم این کتاب داستانی جذاب برای تمام نوجوانان دارد. با اینحال اگر فرزند نوجوان دارید یا با گروه سنی نوجوان کار می کنید، خواندن کتاب کبوترهای وحشی را به شما پیشنهاد می کنیم. درباره ایمی تیمبرلیکایمی تیمبرلیک، در هادسون ویسکانسین متولد شده است اما حالا به همراه همسرش در شیکاگو زندگی می کند. او نویسنده چهار کتاب برای کودکان و نوجوانان است که جوایز و افتخارات بسیاری را از جمله جایزه ادگار، نشان نیوبری، نشان طلای انتخاب والدین و جایزه بادبادک طلایی برای او به ارمغان آورده اند. بخشی از کتاب کبوترهای وحشیماجرا این گونه شروع شد. یادم می آید در هفتم ژوئن 1۸۷1 فکرش به سرم زد. این تاریخ توی ذهنم مانده چون روز اولین خاکسپاری خواهرم بود و من می دانستم که این آخرین خاکسپاری اش نیست… به خاطر همین بود که از خانه رفتم. این نسخه کوتاهِ ماجراست.اما مطمئنم ترجیح می دهید به جای نسخه کوتاه، نسخه طولانی را بشنوید.در لحظه ای که این فکر از سرم گذشت، بین مامان و پدربزرگْ بولت گیر افتاده بودم. مامان مثل یک مجسمه سیاه پوش شده بود و تنها فرقش با مجسمه، حرکت انگشت های شست و اشاره اش روی یک تکه پارچه سبزآبی بود. پدربزرگ بولت آه کشید و دست هایش را روی کلاهی که جلوی شکمش نگه داشته بود جابه جا کرد. دیدنِ جناب کشیش در آن طرف چاله دو متری، یادم انداخت که من «خواهر مرحومه» هستم؛ یک عنوان شیک و پیک برای کسی که آرام می ایستد، زبانش را نگه می دارد و خودش را عزادار نشان می دهد. اما من اصلاً نمی توانستم ثابت بمانم. به انتخاب خودم نبود که توی این موقعیت بودم و یک لباس سیاه دراز عاریه ای به تنم بود که تا چکمه هایم می رسید. یقه اش به گردنم چسبیده بود و تنگیِ پارچه روی کتفم نشان می داد که اگر بگذارم بازوهایم دو طرف پهلوها بیفتند، زیربغل های لباس پاره خواهد شد. پس همین طور که آنجا ایستاده بودم، با یکی از انگشتانم یقه ام را می کشیدم، دست هایم را از پهلوها دور نگه داشته بودم، و قسمت بدجنس ترِ ذهنم به رفتن فکر می کرد / دیگر بس بود. ولی پدربزرگ بولت از خفگی نجاتم داد. او دو دکمه بالایی یقه ام را باز کرد، و از جایی در اعماقِ وجودم صبری آمد که نمی دانستم صاحبش هستم. همان جا ماندم.سوءتفاهم نشود؛ به هر حال خاکسپاری، خاکسپاری است. هرچند خواهر من توی آن جعبه چوب کاج نبود، اما به هر حال جسدی آن توُ قرار داشت. در طول مدت سخنرانی جناب کشیش، و هنگامی که مردم یکی یکی روی چاله خاک می ریختند، بارها به خودم گفتم: یادت باشه، بدنی که اون پایین توی تابوته، مُرده. از این کلمه، هیچ راهی به بیرون وجود ندارد. کلمه «مُرده» آدم را می خشکاند و سرد می کند. حتی اگر خواهرت زنده و سالم باشد، این کلمه، بسیار غم انگیز است.آن طور که من فهمیدم، باید از این خاکسپاری جان سالم به در می بُردم، و بعد آزاد بودم که بروم.