کتاب کشتی پهلو گرفته80636

کتاب کشتی پهلو گرفته/مؤلف: سید مهدی شجاعی/مقدمه نویسنده:/هیچکس آیا توانسته است غم فاطمه را / سلام الله علیها / در سوگ پدر به تصویر بکشد، جز ناله های بیت الاحزان فاطمه؟/در اندوه جگر سوز علی / سلام الله علیه / در مواجهه با فاطمه میان در و دیوار و گاه شستن صورت نیلی و بازوی کبود فاطمه، هیچ هنرمند عارفی توانسته است مرثیه بسراید آنچنانکه از عمق رنج آدمی در چروک های پیشانی علی خبر دهد و وسعت غمهای خلقت را در پهنای اشک علی بشناسد و بشناساند جز باز اشک پنهانی علی؟/هیچکس را یارای آن بوده است که آلام محض زینب را به هنگام دیدار سر برادر بر بام نیزه ها بیان کند، جز خون جاری از سر مبارک زینب؟/اگر زینب سلام الله علیها با مشاهده سر برادر، حسین، روحی فداه، سلامت سر خویش را تاب آورده بود و سر بر ستون کجاوه نکوبیده بود، چه کسی عشق را، درد را و هجران را در آفرینش تفسیر می کرد؟/اینها دردهایی است که نویسنده را / اگر احساس داشته باشد / خاکستر می کند و قلم را / اگر به تعداد درختان عالم باشد / می سوزاند و دفتری به پهنای گیتی را آتش می زند./سوز اشکهای فاطمه، هنوز پای عارفان را در بیت الاحزان او سست می کند و کمر ابرار را می شکند و آتش به جان اولیاء الله می اندازد./معاذالله که رشحه هیچ قلمی بتواند با اشک سوزناک علی به هنگام شستن پیکر فاطمه برابری کند. کجاست اسماء؟/از او بپرسید، فرشتگانی که در اشک های آن هنگام علی به تبرک غسل می کردند، بال و پرشان نسوخت؟/آنچه پریشانی تاریخ تشیع، چروکهایی این چنین عمیق آفریده، دردهایی از این دست است. دردهایی که گفتنی نیست، بیان کردنی نیست، تصویر و تصور کردنی نیست./درد را / اگر بسیار عمیق باشد / به زخم تشبیه می کنند و زخم را / اگر بیش از حد سوزنده باشد / به آتش. و حرارت کدام آتشی می تواند با هرم قلب علی در بست و پنج سال سکوت خار در چشم و استخوان در گلوی او برابری کند؟/پس اینگونه دردها «مشبه» نیستند، «مشبهٌ به» اند./و تاریخ شیعه، آکنده از دردهایی اینگونه است./غم کمر شکن و چاره سوز حسین در شهادت برادر علمدار، عباس، روحی فداه./سکوت اندوهبار حسین جان عالمی بفداش، در برابر جگر پاره پاره امامِ برادر حسن، سلام الله علیه. حسرت عمیق عباسِ برادر، عباسِ عمو، عباسِ پدر و عباسِ امید در جراحت مشک آب./درد وصف ناشدنی سجاد در شهادت مظلومانه پدر./و از آن پس، همچنان انبوه درد بر درد و تراکم جراحت بر جراحت و زخم بر زخم و اتصال مدام جوی خون./انگار که تاریخ را در سرزمین شیعه با خون رقم می زنند، با مظلومیت خون./… و این قلم تنها کاری که می تواند بکند، اقرار و اعتراف به عجز است در مسیر شناخت الفبای این کتابِ مظلومیت، چه رسد به شناساندن و تقریر و تصویر کردن آن./سیدمهدی شجاعی