گتسبی بزرگ43286

معرفی کتاب گتسبی بزرگکتاب گتسبی بزرگ، اثر جاودان اسکات فیتزجرالد است. این کتاب داستان زندگی یک میلیونر عاشق است که با ترجمه مهدی سجودی مقدم منتشر شده است. درباره صوتی گتسبی بزرگگَتْسبیِ بزرگ رمانی ست چندلایه که فراوان از اشاره های نمادین، کنایه و استعاره و ایهام و ایجاز بهره می برد، بنیادهای جامعه شناسانه و ساختاری نیویورک و آمریکا را در یک گذار تاریخی نقد می کند و چهرهٔ عریانِ جامعه را در قالبِ رمانی نه چندان قطور و طولانی، و درعین حال خواندنی و پرمایه، به نمایش می گذارد. گتسبی یک از این میلیونر عجیب است. و همسایه گتسبی راوی داستان مردی به نام نیک است. گتسبی ثروتمند است و در منطقه به دلیل مهمانی های عظیمش مشهور شده است. مردم همواره پشت سر او حرف می زنند و شایعات سیاهی درباره منشا ثروت او وجود دارد. نیک آغاز داستان از این همه مهمانی پر زرق و برق همسایه اش دل خوشی ندارد اما با رفت و آمد با گتسبی کم کم خودش به یکی از مهمانان تبدیل می شود و می تواند به گتسبی نزدیک شود و با او صمیمی شود و رازی را بفهمد که دلیل همه این مهمانی ها است. گتسبی بزرگ عاشق است و این میهمانی ها را به شوق این برگزار می کند که معشوق شبی پا به خانه اش بگذارد. نیک سعی می کند برای گتسبی خبری از زنی که دوستش دارد بگیرد. این رمان چون هر رمان دیگری داستان زندگیست، زندگی مرسوم و جاری انسانی اما درس های انسانی عمیقی می آموزد که ربطی به زمان و مکان ندارد و هر کسی در هر شرایطی می تواند از آن عبرت بگیرد.در سال ۲013 از روی این اثر فیلمی به کارگردانی باز لورمن و با بازی لئوناردو دی کاپریو در نقش گتسبی ساخته شد که توانست جایزه اسکار بهترین طراحی صحنه و لباس را به دست آورد.خواندن کتاب گتسبی بزرگ را به چه کسانی پیشنهاد می کنیمکتاب گستبی بزرگ بهترین رمان آمریکایی قرن بیستم است، این کتاب را به تمام علاقه مندان به ادبیات جهان پیشنهاد می کنیم درباره اسکات فیتزجرالدفرانسیس اسکات کی فیتزجرالد در ۲4 سپتامبر 1۸۹۶ در مینه سوتا متولد شد. فیتزجرالد اولین داستانش را هنگامی که سیزده ساله بود در روزنامه ی مدرسه چاپ کرد. کتاب مشهور او گتسبی بزرگ در زمان زندگی نویسنده چندان مورد استقبال قرار نگرفت اما بعد از جنگ جهانی دوم تجدید چاپ شد و به سرعت مخاطبانی پیدا کرد. فیتزجرالد در ۲1 دسامبر 1۹40 در 44 سالگی به علت حمله قلبی از دنیا رفت. بخشی از کتاب گتسبی بزرگدِیزی به شکلی مدعیانه گفت: «تو کردی، تام. می دونم که به عمد نکردی، اما تو کردی. چوبیه که از ازدواج با یه آدم قلدر می خورم، یه درشت هیکل و قلچماق و گنده بکی از نوع …»تام با اوقات تلخی گفت: «از این کلمهٔ گنده بک نفرت دارم، حتی به شوخی.»دِیزی با سماجت تکرار کرد: «گنده بک.»بعضی وقت ها دِیزی و دوشیزه بِیکر هم زمان حرف می زدند، آرام و بی سروصدا و با یک جور دست انداختنِ شیرین و بامزه که هرگز به چرت وپرت گویی و بددلی ختم نمی شد، مثل لباس های سفیدشان خنک و آرام بود و مثل چشم های بدون منظورشان وقتی که خالی از هر خواسته و تمنا بودند. با همهٔ وجودشان حاضر بودند و حضور تام و من را هم قبول داشتند، درواقع فقط تلاش دلپذیر مؤدبانه ای بود که سرگرم کنند و یا سرگرم شوند. خوب می دانستند که به زودی شام تمام می شود و کمی بعد هم شب به پایان می رسد و خواهی نخواهی پرونده اش بسته می شود. تفاوت اساسی داشت با غرب که شب هایش مثل برق از مرحله ای به مرحلهٔ دیگری می رفتند تا اینکه به آخر برسند، در یک انتظار برآورده نشدهٔ ادامه دار و یا یک وحشت صرفاً عصبی از خودِ لحظه و حال. با دومین گیلاسِ طعم چوب پنبه اما نسبتاً گیرای کلارِت صدایم درآمد که: «تو کاری باهام می کنی که احساس کنم بی تمدنم، دِیزی. نمی تونی از محصولات کشاورزی و یا یه چیز دیگه حرف بزنی؟»منظور بخصوصی از این حرف نداشتم، اما از حرفم به شکل غیرقابل انتظاری برداشت شد.تام’ برآشفته وارد گفتگو شد: «تمدن داره تیکه پاره می شه.»«من عجیب نسبت به همه چی بدبین شده م. “برآمدن امپراتوری های رنگینِ” این یارو گُدارد رو خوندی۲۹؟»