کتاب ظاهر خود را دوست داشته باشیم برنامه ای گام به گام برای غلبه بر مشکلات…، کلیدهای مدیریت زندگی241851

معرفی کتاب ظاهر خود را دوست داشته باشیمکتاب ظاهر خود را دوست داشته باشیم نوشته سابان ویلهلم است که با ترجمه اکرم کرمی منتشر شده است. کتاب ظاهر خود را دوست داشته باشیم برنامه‌ای گام به گام است برای غلبه بر مشکلات تصویر بدنی.درباره کتاب ظاهر خود را دوست داشته باشیمنویسنده این کتاب را برای افرادی نوشته‌ است که بسیار نگران ظاهر خود هستند و می‌خواهند کاری برای آن انجام دهند. اگر نگرانی درباره ظاهرتان تأثیری منفی بر عزت‌نفستان گذاشته یا لذت زندگی را بر شما حرام کرده است، خواندن این کتاب را به شما توصیه می‌کنیم. اگر نارضایتی از ظاهرتان باعث می‌شود از شرکت در بعضی از فعالیت‌های اجتماعی خودداری کنید یا زمان و پول زیادی را صرف محصولات آرایشی یا راهکارهای زیباسازی ظاهرتان، مانند حذف موهای زائد یا پرورش اندام کنید، باز هم خواندن این کتاب را به شما توصیه می‌کنیم.اگر محوری را برای رضایت یا نارضایتی از ظاهر درنظر بگیریم، عده‌ای در اوایل محور قرار می‌گیرند؛ یعنی چندان از ظاهر خود ناراضی نیستند و عده‌ای دیگر در انتهای محور قرار می‌گیرند. نارضایتی این عده در حدی است که آن‌ها را از پا می‌اندازد. صرف‌نظر از اینکه در میان این دو قطب کجای محور باشید، خواندن این کتاب برای شما مفید خواهد بود. نویسنده این راهکارها را برای هر دو گروه به‌کار برده‌ است: گروه اول افرادی که نگرانی کمی داشته‌اند و گروه دوم افرادی که مبتلا به BDD هستند، یعنی دغدغه‌ای وسواس‌گونه و آزاردهنده درباره یک جنبه معینی از ظاهر خود داشته‌اند.این کتاب به شما کمک می‌کند در مرحله اول متوجه شوید که وسواس بیمارگونه دارید یا نه و اگر دارید برای حل آن تلاش کنید.خواندن کتاب ظاهر خود را دوست داشته باشیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیماین کتاب را به تمام علاقه‌مندان به یک زندگی شاد پیشنهاد می‌کنیم.بخشی از کتاب ظاهر خود را دوست داشته باشیمامیلی، دانشجوی رشته پزشکی، دختر بیست‌وسه‌ساله زیبایی است که درباره پوستش دغدغه فکری دارد. وقتی پوستش صاف و شفاف است، با دیگران راحت حرف می‌زند؛ اما اگر جوش در صورتش ظاهر شود، حتی حرف زدن با یک دوست او را عصبی می‌کند. او مطمئن است دیگران به پوست او خیره شده‌اند. دائم از خود می‌پرسد: «چرا پوست من مثل آن‌ها نیست؟ چرا پوستم صاف نمی‌شه؟» متأسفانه، مقایسه کمکی به او نمی‌کند، زیرا دیگران خیلی به‌نظر بهتر می‌رسند و احساس نقص داشتن تشدید می‌شود. او وقت زیادی را جلوی آینه می‌گذراند و آنچه می‌بیند بر احساسش تأثیر می‌گذارد. هر گاه عیب و ایرادی در پوستش کشف می‌کند، مضطرب و ناامید می‌شود و تصور می‌کند ظاهری «کریه» دارد. به‌نظر او هرچیز لکه‌مانندی که روی پوست ظاهر شود «واقعآ منزجرکننده» است و به جنگ با آن می‌رود. گاهی اوقات ور رفتن زیاد صورتش را زخم می‌کند و مجبور می‌شود با کرم و آرایش آن را بپوشاند و این حال او را بدتر هم می‌کند، چون با ایجاد زخم مشکل خود را «وخیم‌تر» کرده است. سپس مشغول سرزنش کردن خود می‌شود و بیشتر به نقایصش فکر می‌کند: «من این سوراخ‌های بزرگ را روی پوستم درست کردم. خیلی غیرطبیعی شدم. خودم را از ریخت انداخته‌ام، حالا مردم می‌گن: نگاه کن! چی به سر خودش آورد. یارو دیوونه‌س!»وقتی امیلی درباره زخم‌ها یا جوش صورتش احساس بدی دارد، دائم از نامزدش می‌پرسد: «خیلی تو چشم می‌آد؟ خیلی بد شده؟» و او معمولا جواب می‌دهد که چیزی نمی‌بیند و خیلی هم عالی است. اما مدتی است که نامزدش دیگر حوصله سؤال‌های همیشگی او را ندارد. امیلی حرف‌های او را باور نمی‌کند و به خودش می‌گوید: «او سعی می‌کند نزاکت را رعایت کند.» درضمن، نامزدش از اینکه مجبور می‌شود بیشتر اوقات تنها در مهمانی‌ها حاضر شود، خسته شده است؛ زیرا اگر امیلی احساس کند نقصی در صورتش ظاهر شده است، دیگر جایی نمی‌رود. حالا امیلی نگران است که نامزدش او را ترک کند، اما نمی‌داند چگونه از شر نگرانی درباره ظاهرش خلاص شود.پیتر۳ وکیلی جوان و باهوش است که لبخندی جذاب دارد. او شخصی موفق است که همکارانش دوستش دارند، اما گاه فکر می‌کنند که چرا پیتر علاوه بر تأخیر داشتن برای حضور در جمع‌های دوستانه، تنها هم می‌آید؟ پیتر می‌گوید آن‌قدر سرش شلوغ است که فرصت حضور در مهمانی را ندارد، اما درحقیقت از روبه‌رو شدن با افراد جدید می‌ترسد. او از موهایش متنفر است و یقین دارد که به‌سبب تاسی روبه‌پیشرفت سرش کسی جذب او نخواهد شد. بااین‌حال، وقتی کسی برای آشنایی با او پیش‌قدم می‌شود، از خود می‌پرسد: «چرا به‌سمت من آمده؟ نکنه دلش به حالم سوخته؟» وقتی با کسی قرار ملاقات می‌گذارد، آن‌قدر تمرکزش را از دست می‌دهد که نمی‌تواند درست صحبت کند. چون تنها فکری که ذهن او را به‌خود مشغول می‌کند این است: «او به موهای من خیره شده است … من تنها کسی هستم که دارم کچل می‌شوم … ای کاش نامرئی بودم.» گفتنی است که معمولا هیچ قرار ملاقاتی به بار دوم نمی‌رسد.