کتاب آنچه تو می خواهی باشم191414

معرفی کتاب آنچه تو می خواهی باشمکتاب آنچه تو می خواهی باشم نوشته میندی محیا با ترجمه سهیلا کولیوند منتشر شده است. این رمان، داستان معماگونه زندگی دختر نوجوانی را حکایت می کند که به شکل اسفناکی در منطقه ی مینه سوتا به قتل می رسد. پس از کشف جسد دختر نوجوان در انباری متروکه، معلم موردعلاقه ی او مظنون به قتل شناخته می شود.درباره کتاب آنچه تو می خواهی باشمخواننده ناخودآگاه غرق هیجان و حیرت می شود… گرچه روند داستان، یادآور رمان دختر گمشده است اما نویسنده با قدرت داستان سرایی اش، شخصیت ها را در مسیر مکاشفه ای متفاوت و جذاب قرار می دهد. در این کتاب جنایت و روان انسان را با هم بررسی می کنید و دنیایی را می بینید که در آن شخصیت ها نقش بازی می کنند، دروغ می گویند و در جایی که انتظار ش را ندارید رفتار عجیبی دارند.خواندن کتاب آنچه تو می خواهی باشم را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب را به تمام علاقه مندان به ادبیات داستانی پیشنهاد می کنیمبخشی از کتاب آنچه تو می خواهی باشممن بچهٔ مینیاپولیس بودم. تمام مدت در کافی شاپ های بالای شهر می پلکیدم و درمورد تصویر روی جلدِ مجلهٔ ادبیِ دبیرستانم گفتگو می کردم و هر آخر هفته در دریای سی دی های الکتریک فِتِس۶4 غرق می شدم. در دانشگاه با ماری آشنا شدم و با او در تابستانِ پس از فارغ التحصیلی مان ازدواج کردم. ما خیلی کم سن وسال بودیم اما پدر و مادر ماری مسن بودند. او خیلی دیر به دنیا آمده بود و پس از سال ها ناباروری و رؤیاهای فراموش شده، اتفاق هیجان انگیز دیرهنگامی برای آنها محسوب می شد. آنها هر امکاناتی را برای ماری فراهم کرده بودند، به شدت دوستش داشتند و حامی اش بودند. او هم درعوضِ محبتشان می خواست دیدنِ ازدواج و سروسامان گرفتنش را به آنها هدیه بدهد. حساب بانکی ام را خالی و آن انگشتر الماس را به دستش کردم و درحالی که پدر و مادرش در ردیف اول لبخندِ شادی به لب داشتند ما روی محراب کلیسای زادگاهش ایستادیم. این ازدواج باعث آرامش ما شد تا اینکه دقیقاً بهارِ پس ازآن، پدرش دچار سکتهٔ قلبی شد و هنگام کاشتِ مزرعهٔ سویای خود از دنیا رفت.پس از ازدواج، خانه ای یک خوابه جلوی ایستگاه اتوبوس اجاره کردیم. من به کالج رفتم اما ماری در بانکی در پایین شهر مشغول به کار شد. پس ازآن بود که نارسایی قلبی ام با من همراه شد.السا، مادر ماری، روزبه روز ضعیف تر می شد. ماری هم ماهی یک بار راهیِ خانهٔ مادرش می شد تا به او سر بزند و در کارهای مزرعه کمکش کند. آنجا همیشه مقداری کارِ کنسروکردن، تعمیرات ساختمانی و یا گرفتن وقت دکتر وجود داشت. من سعی می کردم سربه سرِ همسرِ کشاورزم بگذارم اما ماری روزبه روز کمتر و کمتر می خندید. پس ازآن، هر آخر هفته به آنجا می رفت و ازآنجاکه برخی کلاس های من شبانه بودند، در آن دوران، روزها می شد که او را نمی دیدم. زمانی که فارغ التحصیل شدم و مجوز تدریسم را گرفتم، ماری سه روز در هفته را در پاین ولی به سر می برد و ده ساعت روز را در شهر کار می کرد تا اوضاع را سروسامان دهد.