کتاب اظهارنامه ها (از جهان درون)38723

معرفی کتاب اظهارنامه ها«اظهارنامه» معمولا ما را یاد اظهارنامه های اداری و مالیاتی می اندازد. اظهارنامه ها همیشه چیزهایی دربارهٔ سوابق، املاک، درآمد، شغل و شرایط خانوادگی و اطلاعاتی از این دست می پرسند اما اظهارنامه های ماکس فریش شما را به کندوکاو دنیای درون دعوت می کنند و در برابر بازجویی از نفس و روح قرار می دهند. ماکس فریش در کاری جسورانه از اظهارنامه، این صورت خشک اداری، یک گونه ادبی ساخته است.«اظهارنامه ها» یازده مجموعه پرسش را درموضوعات مشخص زناشویی، زنان، امید، طنز، پول، پدر بودن، وطن، دارایی، مرگ و بقای نوع بشر مطرح می کنند که هر کس بسته به احوال خود آنچه باید از آنها دریابد، در آنها می یابد. ویژگی ای که به اظهارنامه های ماکس فریش اصالت ادبی می بخشد، این است که پرسش هایش، از بنیاد رودرروی کارکرد اظهارنامه می ایستند. کار اظهارنامه بازجویی رویدادها و اوضاع آفاقی و عینی است؛ اظهارنامه های ماکس فریش، برعکس، حالات انفسی و وجودی را بازمی پرسند. اظهارنامه جهان را چهارچوب بندی می کند تا پاسخگو را در قفسهٔ مناسبش قرار دهد.اظهارنامه های ماکس فریش اما، پاسخگو را به چهارچوب هایش بی اعتماد و او را به کشف ناامنی جهان دعوت می کنند. ماکس فریش در سال 1۹11 در زوریخ به دنیا آمد و در سال 1۹۹1 همانجا زندگی را بدرود گفت. او نویسنده و معمار بود. چند باری تصمیم گرفت نوشتن را، برای پرداختن به معماری رها کند. تعدادی از آثار ادبی اش اینک ارزش و شهرت جهانی دارند. نمایشنامه های «بیدرمن و آتش افروزان» و «آندورا»، رمان های «استیلر،»«هومو فابر» و «فرض کنیم نام من گنتن باین است»، ماکس فریش را به شهرت جهانی رساندند. از او همچنین نمایشنامه های رادیویی، کتابهای قصّه و دو اثر منثور، یادداشتهای 1۹4۶ تا 1۹4۹ و یادداشتهای 1۹۶۶ تا 1۷۹1 و آثار خرد و بزرگ فراوانی جز اینها به یادگار مانده. «اظهارنامه ها،» که ترجمهٔ آن را پیش چشم دارید، به دومین مجموعهٔ یادداشت هایش تعلقّ دارد و یادگار دروان کهولت او است. فریش با برشت دوست و تحت تاثیر او بود، مسئولیت پذیریِ سیاسی را از او آموخت؛ گو این که هرگز روحیهٔ انقلابی برشت را نداشت.او در پاسخ به این پرسش که «چرا مینویسی؟»، گفته بود: «مینویسم، چون بالأخره هرکس باید از راهی نان بخورد؛ اما این هم هست که احساس می کنم، زندگی را بدون بیان کردن خویش، نمی شود تاب آورد»بیرته کهرینگ، روزنامه نگار و سردبیر مجلهٔ اینترنتی بنتو درباره اظهارنامه های فریش نوشته است:«هر کس لازم دارد که یک شب با اظهارنامه های ماکس فریش خلوت کند. با اینکه پنجاه سال از نوشتنش گذشته، با اینکه آدم را از خودش به تردید می اندازد، با اینکه سؤالاتش مایهٔ جرّوبحث با دوستان می شوند؛ یا شاید دقیقا به همین دلیل.»