کتاب بلندی های بادگیر (تا انتهای پررنج عشق)38759

معرفی کتاب بلندی های بادگیرکتاب بلندی های بادگیر، اثر امیلی برونته، داستان عشق آتشین و فرجام ناخوش میان هیت کلیف و کترین ارنشاو، یکی از مشهورترین آثار عاشقانه در سراسر جهان است. بلندی های بادگیر را مهدی سجودی مقدم به فارسی ترجمه کرده است.درباره ی کتاب بلندی های بادگیربلندی های بادگیر، روایتی از یک عشق آتشین است. عشقی که البته سرانجام خوشی ندارد. امیلی برونته، نویسنده معروف انگلیسی با خلق شخصیت هایی مثل هیت کلیف و کترین، و ساخته و پرداخته کردن وقایع متفاوتی که داستان اتفاق می افتند، اوج هنر و قدرتش را در نویسندگی به رخ می کشد. بلندی های بادگیر که تنها اثر امیلی برونته است، داستان زندگی مردی کولی زاده و بی سرپناه به نام هیت کلیف است که توسط آقای ارنشاو به سرپرستی گرفته می شود. او و دختر آقای ارنشاو، کترین، رابطه ی صمیمانه و عاطفی عمیقی باهم برقرار می کنند که سرانجامی ندارد و به وصال نمی رسد. در نهایت هیت کلیف که از این موضوع سرخورده شده است و فشار روحی زیادی را تحمل می کند، دست به گرفتن انتقام می زند.کتاب بلندی های بادگیر را به چه کسانی پیشنهاد می کنیمبلندی های بادگیر، یکی از برترین آثار ادبیات کلاسیک دنیا و یکی از زیباترین رمان های عاشقانه ای است که تا به حال نوشته شده است. بنابراین اگر به دنبال مطالعه ی آثار فراموش نشدنی از نویسندگان بزرگ هستید، بلندی های بادگیر را بخوانید. درباره امیلی برونته امیلی برونته در سال 1۸1۸ در ثورتن یورک شر انگلستان متولد شد. او و خواهرانش شارلوت برونته و آن برونته، فرزندان پاتریک برونته بودند که به عنوان پیشوای روحانی در منطقه فعالیت و خدمت می کرد. امیلی برونته کتاب مشهورش، بلند ی های بادگیر با استفاده از تجربیات خودش و افزودن چاشنی تخیل و هنر نویسندگی در سال 1۸4۷ منتشر ساخت. ویژگی متمایزکننده این رمان در زمان انتشارش لحن شاعرانه و دراماتیک بیان آن، عدم توضیح از نویسنده و ساختار غیرمعمولش بود. امیلی برونته در 1۹ دسامبر 1۸4۸، یک سال پس از انتشار کتابش و در سن 30 سالگی به دلیل ابتلا به بیماری سل از دنیا رفت. بخشی از کتاب بلندی های بادگیردیروز بعدازظهر، هوا سرد و ابری شد. هر طور که حساب کردم، دل ودماغ راه پر از خار و خاشاک وازرینگ هایتس و تحمل گل ولای مسیر را نداشتم و بیشتر ترجیح می دادم که در اتاق مطالعه خودم کنار آتش مطبوع بخاری بنشینم.بعد از خوردن ناهار، به هرحال، (توضیح: من معمولاً بین ساعت 1۲ تا 1 ناهار می خورم؛ متصدی امورات خانه، خانم کدبانویی که به همراه سایر اثاثیه و مبلمان خانه نصیبم شده است، به خوردش نمی رود و یا نمی خواهد برود که من دلم می خواهد ساعت 5 ناهار بخورم) با بی حوصلگی از پله ها بالا رفتم. وقتی وارد اتاقم شدم، دخترک خدمتکار را دیدم که در کنار ظرف های ذغال و برس ها روی زمین زانوزده، همهٔ اتاق پر از گردوخاک شده و زیر یک خروار خاکستر، از آتش بخاری نیز چیزی بر جای نمانده است. با دیدن این صحنه دیگر جای درنگ نبود؛ کلاهم را برداشتم و بعد از تحمل چهار مایل پیاده رویِ آن چنانی، خیلی به موقع و درست درزمانی که بارش نخستین دانه های پر مانند برف شروع شده بود، کنار ورودیِ باغ هیتکلِف بودم.در بلندیِ سرد و بادگیر آن تپه، زمین از یخ تیره رنگ قطرات آب سفت شده بود و از سرمای سوزندهٔ هوا، همهٔ اعضای بدنم می لرزید. باید هر طور شده، سریع تر به داخل می رفتم؛ زنجیر را نمی توانستم بازکنم، از رویش پریدم و دوان دوان از راه باریکهٔ سنگفرشی که دو طرفش را بوته های تودرتوی خارتوت پرکرده بود، خود را به درب اصلی بنا رساندم. اما هرچه در زدم کسی در را باز نکرد و تنها فایده اش این بود که انگشتانم درد گرفتند و سروصدای سگ های کوفتی آنجا را بلند کرد.از فرط غیظ و عصبانیت با خودم گفتم: «بدبخت های وامانده! با این اداواطوار زشت و دور از آدمیزادی که دارید حقتان است تا عمر دارید کسی درِ این خراب شده را نزند و سراغی از شما نگیرد. من دست کم وسط روز درب خانه ام را قفل و زنجیر نمی کنم. هرچه می خواهد بشود، می روم تو!»دیگر درنگ نکردم، چفت در را گرفتم و چند بار به شدت تکان دادم. چیزی نگذشت که کلهٔ جوزف، با آن قیافهٔ بدعُنقش، از پنجرهٔ گردِ انبار علوفه بیرون آمد و فریاد کشید:«چی کاردارید اینجا؟ آرباب، پایین توی آغل است. اگر می خواهید با او حرف بیزنید، از درِ پوشتیِ انبار بیایید!»5۷جوابش را مثل خودش با فریاد دادم: «هیچ کس در این خانه نیست که در را برایم باز کند؟»«هیچ کس نیست، بی جز خانوم. او هم در را باز نیمی کند، حتی اگیر تا شب هم بی در بی کوبید و سروصیدا راه بیندازید!»«چرا؟ چرا به او نمی گویی که من آمده ام، هان جوزف؟»جوزف غرولندکنان گفت: «نا! همچی کاری نیمی کونم. این کارها ایرتباطی به من ندارد.» و بدون اینکه منتظر جواب بماند، سرش را برد تو.برف به تدریج سنگین تر می شد. دستگیره را گرفتم تا یک بار دیگر شانسم را آزمایش کنم که از پشت سرم در حیاط، مرد جوانی که کت و یا پالتویی به تن نداشت و چنگگی روی شانه اش بود، ظاهر شد. با اشارهٔ او بلافاصله پشت سرش راه افتادم و بعد از عبور از رختشوی خانه و یک محوطهٔ سنگفرش که انبار ذغال، تلمبهٔ آب و کبوترخانه را در برمی گرفت، بالاخره به همان اتاق بزرگ و گرم و دل چسبی که روز قبل به آنجا آمده بودم، وارد شدیم. آتش جانانهٔ مخلوطی از ذغال و هیزمِ بخاری، نور و گرمای لذت بخشی را در سرتاسر اتاق پرکرده بود. در نزدیکی میزی که تنوع اشتهابرانگیزی از خوردنی های لذیذ عصرگاهی روی آن را پرکرده بود، در کمال خوشوقتی و مسرت، خانم زیبارویی را دیدم که تا آن زمان از وجودش بی اطلاع بودم.ازسر ادب و احترام، تعظیم کوتاهی کردم و منتظر ماندم تا مرا دعوت به نشستن نماید. اما نیم نگاهی بیشتر به من نینداخت، به پشتی صندلی اش تکیه داد و انگار که کسی را ندیده باشد، همان طور ساکت و بدون حرکت باقی ماند.بودن در آن وضعیت و ادامه پیدا کردن آن سکوت آزاردهنده، صورت خوشی نداشت؛ باحالتی از ادب و نزاکت گفتم: «چه هوای بدی شده است! خیلی متأسفم خانم هیتکلِف، سهل انگاری و تنبلی خدمتکارانِ شما در باز کردن به موقع در، همه را گرفتار می کند. فقط برای اینکه صدای در را بشنوند، کلی مکافات کشیده ام.»هیچ عکس العملی نشان نداد، دهانش برای گفتن یک کلمه نیز باز نشد. متعجب و بی حرکت به او خیره شدم و او نیز بدون هیچ تغییر حالتی، خونسرد و بی توجه، آن چنان به من خیره شده بود که به راستی مایهٔ شرمندگی و عذاب من می گردید.