کتاب به کشتنش می ارزد (داستانی با رنگ و بوی فیلم های هیچکاک)211206

معرفی کتاب به کشتنش می ارزد کتاب به کشتنش می ارزد نوشتة پیتر سوانسون است. این کتاب داستان فریب و انتقام است. مسئله ای که باعث جذابیت این داستان می شود طرح و پیچ وتاب آن است. کتاب به کشتنش می ارزد به گونه ای نوشته شده که تا آن را تمام نکنید نمی توانید کتاب را کنار بگذارید. این کتاب در سال ۲015 نوشته شده است.درباره کتاب به کشتنش می ارزددر پرواز لندن به بوستون، تد سیورسان با لیلی کینتنر زیبا و مرموز آشنا می شود. این دو غریبه برای سپری کردن زمان به سؤال و جواب روی می آورند که باعث آشکار شدن جزئیات خصوصی زندگی شان می شود. این سؤال و جواب ها در ابتدا فقط یک بازی سرگرم کننده بود تا زمانی که تد به شوخی می گوید قصد کشتن همسرش را دارد، و لیلی اعلام می کند که حاضر است به او کمک کند. در بازگشت به بوستون پیوند آنها با طرح نقشه قتل قوی تر می شود. لیلی درگذشته اش چند نکته تاریک دارد که به تد نگفته است. تد به لیلی علاقه مند می شود و به خاطر هر چیزی که ممکن است رابطة آنها را خراب کند استرس می گیرد؛ ناگهان این دو به بازی مهلکی کشیده می شوند که با عملی شدن همه برنامه ها، احتمالاً آنها نیز زنده نخواهند ماند.کتاب به کشتنش می ارزد تاکنون نامزد دریافت چند جایزه از جمله بهترین کتاب معمایی گودریدز و نامزد جایزه ی گلوله ی طلایی شده است.خواندن کتاب به کشتنش می ارزد را به چه کسی پیشنهاد می کنیم؟کتاب به کشتنش می ارزد برای کسانی که به کتاب های معمایی و هیجان انگیز علاقه دارند و دوست دارند رمانی روان شناختی در این ژانر مطالعه کنند پیشنهاد می شود.درباره پیتر سوانسونپیتر سوانسون در سال 1۹۶۸ در آمریکا متولد شد. پیتر سوانسون را با داستان های معمایی و هیجان انگیزش می شناسیم. او نویسنده ای است که رمان هایش به بیش از 30 زبان گوناگون ترجمه شده اند. او جایزه های زیادی از جمله جایزة کتاب New England Society و کتاب سال NPR. را دریافت کرده است. از دیگر آثار پیتر سوانسون می توان به کتاب هشت قتل حرفه ای اشاره کرد.بخش هایی از کتاب به کشتنش می ارزدسؤال کردم: «من شما رو می شناسم؟» خیلی آشنا به نظر نمی رسید، ولی لهجة آمریکایی اش، پیراهن سفید چسبان و شلوار جینی که پاچه هایش را داخل پوتین های ساق بلندش کرده بود، باعث می شد شبیه یکی از دوستان مزخرف همسرم باشد.«نه، ببخشید. فقط نوشیدنی شما توجهم رو جلب کرد. اشکالی نداره من هم همین رو سفارش بدم؟»روی چهارپایه ای با روکش چرمی گردان نشست و کیف دستی اش را گذاشت روی پیشخوان بار. بعد اسم نوشیدنی ای را که روبه رویم بود پرسید و جوابش را دادم.او به جوانک کافه چی که موهایش سیخ سیخی بود و چانه اش برق می زد اشاره ای کرد و همان نوشیدنی را با دو زیتون اضافه سفارش داد. وقتی نوشیدنی اش را آوردند، آن را به سمت من بالا برد. من نیز لیوانم را بالا بردم و جرعه ای نوشیدم و گفتم: «اینجا محل واکسیناسیون برای سفرهای بین المللیه.»«من هم برای همین می خواهم بنوشم.»نوشیدنی ام را تمام کردم و یکی دیگر سفارش دادم. خودش را معرفی کرد. اسمی که بلافاصله از یادم رفت و من هم اسمم را به او گفتم، فقط تد، و نه تد سیورسان ۲، حداقل نه همان موقع. در سالن بیش از حد خالی و روشن فرودگاه هیترو نشستیم و نوشیدنی هایمان را نوشیدیم، چندجمله ای ردوبدل کردیم و معلوم شد هردویمان منتظر پرواز مستقیم به فرودگاه لوگان بوستون 3 هستیم. او یک رمان کم قطر از کیف دستی اش بیرون کشید و شروع کرد به خواندن. این به من فرصتی داد تا دقیق نگاهش کنم. زن زیبایی بود با موهای بلند قرمز و چشمان آبی روشن مایل به سبز شبیه آب های مناطق گرمسیری، و پوستی هم رنگ خامه. اگر چنین زنی در کافه ای کنارتان بنشیند و از نوشیدنی تان تعریف کند، با خود فکر می کنید زندگی تان در حال تغییر است، اما قواعد کافه های فرودگاه متفاوت است، جایی که هم پیاله ای هایتان قرار است در مسیرهای مخالف از شما دور شوند. اگرچه مقصد این زن بوستون بود.