کتاب تهوع197490

معرفی کتاب تهوعتهوع رمانی فلسفی نوشته ژان پل سارتر، نویسنده و فیلسوف اگزیستانسیالیست فرانسوی است. این رمان فلسفی که در سال 1۹3۸ منتشر شد تا حدودی بازتاب دهنده زندگی خود سارتر است.درباره کتاب تهوعسارتر در این کتاب از لابه لای خاطرات شخصیت اصلی داستان، آنتوان روکانتن، با تأکید بر تاریخ و پژوهش در تاریخ به بیان اندیشهٔ وجودگرایی خود می پردازد. این جوان حدوداً سی ساله پس از سال ها گشت وگذار در کشورهای دور و نزدیک و خسته از ماجرا و ماجراجویی، به شهرِ کوچکی به اسم بوویل می رود تا به کمک اسناد بایگانی کتابخانهٔ شهر، کتابی در مورد یک مارکی فرانسوی به نام موسیو دو رولبون بنویسد که در قرن هجدهم زندگی می کرده است؛ اما یک روز ناگهان احساس عجیبی به او دست می دهد و خودش را در دنیایی که زندگی می کند، غریبه می یابد. کم کم همه چیز را به شکل تازه ای می بیند، با تمام چیزهای اطرافش احساس بیگانگی می کند؛ بنابراین با نگارش دفتر خاطراتش، در مورد این حالت غریبی که اسمش را «تهوع» می گذارد مطالبی می نویسد و در واقع داستان رمان را شکل می دهد.برخی روزنامه های مذهب گرا در آن زمان به شخصیت مأیوس کننده کتاب و تصویر سیاهی که او از انسان ارائه می دهد انتقادهای تند و گزنده ای کردند، ولی درعین حال منکر استعداد نویسندهٔ جوانش نشدند و آیندهٔ او را درخشان خواندند.خواندن کتاب تهوع را به چه کسانی پیشنهاد می کنیمعلاقه مندان به رمان های فلسفی و انتقادی را به خواندن این اثر دعوت می کنیمدرباره ژان پل سارترادبیات فرانسه در قرن بیستم متأثر از دو جنگ جهانی، تجربهٔ فاشیسم و کمونیسم، استعمارزدایی و نیز ظهور و گسترش کتاب های جیبی، سینما، تلویزیون و رسانه های خبری بوده است. ژان پل سارتر، نویسنده و فیلسوف، در چنین فضایی سال 1۹05 در پاریس به دنیا آمد و سال 1۹۸0 از دنیا رفت. او که با تأکید بر اگزیستانسیالیسم یا وجودگرایی (با این اصل که انسان آزاد و مسئول اعمال خویش است) هم تحسین می شد و هم طرد، چندین رساله از جمله هستی و نیستی (1۹43) و اگزیستانسیالیسم و اصالت بشر (1۹45) را نوشت به علاوهٔ داستان ها و نمایش نامه هایی مانند تهوع، مگس ها و درِ بسته که در آن ها فلسفه و نگرش ادبی اش را نشان داد. سارتر با فعالیت های ادبی و نیز گرایش سیاسی اش به چپ های افراطی بر ذهن های بسیاری تأثیر گذاشت.بخشی از کتاب تهوعبدون تردید، رویدادی برای من شکل گرفته بود. به هر حال، شباهت زیادی به یک بیماری داشت، و نه مثل نوعی یقین یا امر بدیهی. آرام و پنهانی مستولی شد. احساسی عجیب و ناراحت کننده داشتم و دیگر هیچ. پس از پیدا کردن جای مناسب، دیگر تکان نخورد. آرام و ساکت، قرار گرفت و مرا متقاعد کرد که موضوع مهمی نیست، بلکه هشداری کاذب برای شکفتن است.فکر نمی کنم کسی که مورخ باشد، بتواند به خود اجازه تحلیل روان شناختی بدهد. ما در گستره کاری، تنها با احساساتی مواجه می شویم که به آنها القابی همچون «جاه طلبی» و «منفعت طلبی» می دهیم. در عین حال، من اگر شناخت کمی از خود داشته باشم، باید آنها را به کار ببرم. به عنوان مثال، در دستهایم موردی تازه می بینم، و آن شیوه ای جدید برای گرفتن پیپ یا چنگال است. شاید هم چنگال، شیوه ای تازه برای گرفته شدن در دست داشته باشد، درست نمی دانم. لحظاتی پیش که وارد اتاق می شدم، ناگهان توقف کردم، زیرا جسم سردی را در دستم احساس کردم که گویی شخصیتی یافته است و توجه مرا جلب می کند. دست را گشودم و نگاه کردم: جز دستگیره در، در آن نبود.بامداد دوشنبه در کتابخانه، هنگامی که آقای خودآموخته (فردی به نام اوژیه پ، که در این دفتر خاطرات، بارها از او نام برده می شود و ناظر محکمه است) آمد و به من سلام کرد، ده ثانیه طول کشید تا او را بشناسم. چهره ای ناشناس در برابر خود می دیدم.