کتاب فروپاشی183801

معرفی کتاب فروپاشیفروپاشی رمانی از بی. ای. پاریس نویسنده انگلیسی است. پاریس با رمان «پشت درهای بسته» پا به دنیای ادبیات گذاشت و توانست با اقتدار به لیست پرفروش های نیویورک تایمز راه یابد. فروپاشی در 1۸ ژوئیهٔ سال ۲01۷ در آمریکا با عنوان The Breakdown منتشر شد. نویسنده با انتخاب این عنوان برای کتاب و استفادهٔ مکرر آن در متن همزمان به فروپاشی روانی و از کار افتادن خودرو اشاره دارد و به زیبایی ایهامی را ساخته که در فارسی واژه ای که هر دو را در برگیرد وجود ندارد؛ از این رو مترجم نام فروپاشی را برایش انتخاب کرده که به فضای کلی کتاب نزدیک تر است. درباره کتاب فروپاشیکساندرا شخصیت اصلی داستان در شبی طوفانی از جاده ای می گذرد که فردای آن خبر قتل زنی در همان جاده را از رادیو می شنود. این خبر باعث می شود که توهم و وحشت برای مدتی طولانی گریبان او را بگیرد و در این میان ابتلای او به فراموشی تدریجی، مسایل را بغرنج تر می کند.بی. ای. پاریس در این رمان پرفروش نیویورک تایمز شما را به تمامی درگیر زندگی کساندرا و ماجرای شومی می کند که زندگی او را تحت تاثیر قرار داده است. راوی که به دیده ها و شنیده های خود هم اعتمادی ندارد زندگی پر از ترس و وحشتی را تجربه می کند که هر لحظه از داستان را به کارزاری هیجان انگیز تبدیل کرده است و در هر فصل آن باید انتظار اتفاقی را داشته باشید که روایت فصل قبل را منکر می شود.پاریس در این اثر به کارگیری زبانی ساده، ترسی را که کساندرا، راوی و شخصیت اصلی داستان، در خود دارد به خوبی منتقل می کند. سبک نوشتاری او در ملموس شدن روایت تأثیر شگرفی داشته و می توان گفت برای درک و نزدیکی بیشتر به اثر ضروری است. او حتی در بخش هایی از روایت که حاوی پیام کوتاه است با رعایت نکردن موارد رسم الخطی و دستور زبان در راه نزدیک شدن به مکالمات روزمره گام برداشته است. خواندن کتاب فروپاشی را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماگر از طرفداران سبک تریلر روانشناختی هستید، اثر جدید پاریس می تواند انتخاب مناسبی برای بیدار کردن حس معمایی پلیسی در شما باشد. بخشی از کتاب فروپاشیدر حال گذاشتن ظرف ها در ماشین ظرفشویی هستم که تلفن زنگ می خورد. حدس می زنم راشل باشد و تماس گرفته تا در مورد این چند روزی که در هتل بودم سؤال کند. اما گوشی را که برمی دارم کسی نیست. یا بهتر بگویم، کسی پاسخ نمی دهد؛ چون مطمئنم یک نفر هست. ناگهان یاد تماس دیروز می افتم، و تماسی که هفتهٔ گذشته پیش از رفتن به هتل داشتم. سکوت. نفسم را حبس و گوشم را تیز می کنم تا کوچک ترین صدایی بشنوم که به من بگوید کسی هست، اما خبری نیست. نه حرکتی، نه صدای نفس کشیدن؛ چون آن مرد هم مثل من نفسش را حبس کرده است. مرد! ناگهان نگرانی سرتاپایم را می گیرد و گوشی را می گذارم. پیغام گیر را بررسی می کنم تا ببینم در روزهایی که خانه نبوده ام کسی پیامی برایم گذاشته یا نه. چهار پیغام دارم؛ یکی از طرف شرکت سیستم های امنیتی در روز پنجشنبه، که تأیید می کند آن ها می خواسته اند برای نصب دزدگیر بیایند، و سه پیام دیگر؛ یکی از طرف کنی و دو پیام دیگر از طرف شرکت سیستم های امنیتی که از من خواسته بودند هرچه زودتر با آن ها تماس بگیرم.