کتاب مقدمه ای بر ارتباطات سیاسی * نام درس دانشگاه پیام نور : ارتباطات سیاسی102070

معرفی کتاب مقدمه ای بر ارتباطات سیاسیکتاب مقدمه ای بر ارتباطات سیاسی نوشته برایان مک نیر یکی از کتاب های تخصصی حوزه ارتباطات و رسانه انتشارات همشهری است.انتشارات مؤسسه همشهری در جهت ارتقا سطح فرهنگی و آگاهی های جامعه، از سال 13۷3 به فعالیت حرفه‏ای در بازار نشر پرداخته است. این مرکز با بهره گیری از توانمندی ها و امکانات مؤسسه همشهری، به عنوان یکی از بزرگ ترین مؤسسه های فرهنگی ـ مطبوعاتی ایران، فعالیت خود را آغاز کرده است. این انتشارات در زمینه چاپ و نشر کتاب های برگرفته از مجموعه نشریات مؤسسه، کتاب های حوزه علوم ارتباطات و کتاب های حوزه شهر و شهرنشینی و همچنین کتاب های تخصصی حوزه ارتباطات و رسانه و سایر حوزه های علوم انسانی فعالیت می کند. درباره کتاب مقدمه ای بر ارتباطات سیاسیآیا نقش فزاینده ارتباطات و رسانه های گروهی در فرایند سیاسی، برای دموکراسی پدیده ای «مطلوب» است یا «مضر»؟مقدمه ای بر ارتباطات سیاسی کوششی محتاطانه برای پاسخگویی به این سوال است. این کتاب بر طبیعت فصل مشترک میان سیاست مداران و رسانه ها، گستره کنش متقابل آن ها و دیالکتیک رابطه شان تمرکز می کند. نویسنده همچنین به بررسی محدودیت های موجود در برابر اقدام های سیاست مداران از سویی، روزنامه نگاران از سوی دیگر و نیز نفوذ هر دو گروه بر آن چه شهروندان درباره آن می اندیشند و بر اساس آن عمل می کنند، می پردازد.خواندن کتاب مقدمه ای بر ارتباطات سیاسی را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم دانشجویان، پژوهشگران، مدرسان و شهروندان علاقه مند به روابط میان ارتباطات و سیاست مخاطبان این اثر هستند. بخشی از کتاب مقدمه ای بر ارتباطات سیاسیوالتر لپیمن بیش از ۸0 سال قبل، اظهار کرد که تجربه دموکراسی »خطر و تنگنایی« را پشت سر گذاشته است. چهار سال پس از پایان جنگ جهانی اول، وی اعتقاد داشت بازیگران سیاسی راهبردهای آگاهانه اقناع و ترغیب را به میزان بی سابقه ا در تاریخ بشر، وارد فرایند دموکراتیک کرده اند.گسترش تدریجی حق رأی به بخش های وسیع تری از مردم، به همراه ظهور رسانه ها و وسایل ارتباط جمعی، از اوایل سده 1۸،طبیعت فرایند سیاسی را اساساً به شکلی بهتر یا بدتر متحول ساخت. در واقع، دیگر امکان این تصور وجود نداشت که کنش سیاسی از خواست ها و تمایلات ـ روی هم رفته ارضا شده ـ انسان های منطقی و خردمند عصر روشنگری، البته، به طور خاص مردان در زمینه مالکیت و آموزش ناشی می شود. از آن پس توده ها، با تجربه خودشان از رأی دادن و تأثیر افکار عمومی بر فرایند سیاسی درباره مسائل تصمیم گرفتند. اما لیپمن در سال 1۹۲۲ افکار عمومی را موضوعی هدایت شده و ساختگی دانست، که ممکن است از سوی افرادی با منافعی خاص، شکل داده یا دست کاری شود. برای نیل به چنین نتیجه ای، وی از ظهور طبقه حرفه ای جدیدی از متخصصان تبلیغات یا عوامل و کارگزاران خبری یاد می کند که میان سازمان های سیاسی و مؤسسه های رسانه ای قرار دارند و حرفه شان عبارت است از: زیر نفوذ قرار دادن پوشش خبری موکالن شان، و بدین ترتیبتأثیرگذاری بر افکار عمومی. اکنون در ابتدای سده ۲1 ،این روندها تا آن جا تسریع و تعمیق شده است که نه فقط تجربه دموکراسی، بلکه اساساً سیاست ـ در همه انواع و شکل هایش ـ در مقابل مخاطب انبوه، و گاه جهانی، آن هم با رسانه های الکترونیکی و چاپی به اجرا درمی آید.