کتاب آن جا که جنگل تمام می شود39535

معرفی کتاب آن جا که جنگل تمام می شودکتاب آن جا که جنگل تمام می شود نوشته شارلوت سالتر و ترجمه مهدی بنواری است. کتاب آن جا که جنگل تمام می شود را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.درباره کتاب آن جا که جنگل تمام می شودکِسترل دختر کوچک دوازده ساله ای است که یک در جنگل زندگی می کند که بسیار بزرگ است و انتها ندارد و موجودات خطرناکی در آن زندگی می کنند. اما خطرناک ترینِ این موجودات آدم برک است. موجودی ترسناک که آدم را در زندگی اش دنبال می کند و بدن خودش را کم کم می سازد تا به شکل بزرگ ترین ترس قربانی اش در بیاید. کسترل که شکارچی بااستعدادی است، موظف شده آدم برکِ بقیه آدم ها را بکشد، کاری که با وجود همدمش اندکی قابل تحمل شده، همدم او راسویی به نام پیپیت است که آن قدر تشنه خون است که به مرز خنده آور بودن رسیده است. کسترل می تواند موفق شود؟خواندن کتاب آن جا که جنگل تمام می شود را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب را به تمام کودکان علاقه مندان به داستان های پرهیجان پیشنهاد می کنیم.بخشی از کتاب آن جا که جنگل تمام می شودولی حیوانات می دانستند کسترل هم بدمزه است، هم مثل گورکن لج باز و کله خر، برای همین اصلاً دور و برش آفتابی نمی شدند.به جای هیولاها، جیرجیر سکوتی تمسخرآمیز جوابش را داد که فقط در جنگل شنیده می شد. درخت ها، مثل موجوداتی با هزاران انگشت بلندِ استخوانی و ناخن های دراز، آسمان جوهری را می خراشیدند. در دهکدهٔ دوردست، آتشِ گرگ زبانه می کشید و سوسو می زد؛ یعنی همان تلّ آتش بزرگی که جانوران درنده را دور می کرد. آتش محافظ دهکده بود، اما باعث می شد سایه ها بلندتر شوند.کسترل از گوشهٔ چشمش حرکت فرز و ظریفی را دید که به چشم بیشتر آدم ها نمی آمد، اما او چشم های تیزی داشت و خودش هم از یک روباه چست و چابک تر بود. در یک چشم به هم زدن، قلاب سنگش را برداشت و سنگی هم توی آن گذاشت. بی پروا گفت: «بیا بیرون.» و سنگ را محکم بین انگشتانش گرفت. قلبش به تاپ تاپ افتاد، اما خودش را آرام کرد و بلند گفت: «من آماده م!»اتفاقی نیفتاد و او، آهسته، قلاب سنگ را پایین آورد. دلش می خواست علت پیدا نشدن سروکلهٔ هیچ جانوری این باشد که همهٔ موجودات نزدیک دهکده از او می ترسند. کسترل ترسناک بود، اما در شکار به پای مادربزرگش نمی رسید. او همهٔ این چیزها را از مادربزرگش یاد گرفته بود. حتی پدرش هم شکارچی بزرگی بود. تله های درست و حسابی کار می گذاشت و در این پنج سال، به هیچ گرگی اجازه نداده بود حتی یکی از اهالی دهکده را هم شکار کند. این قدر کارش خوب بود که اهالی دهکده اسمش را گذاشته بودند دام گذار.کسترل با خودش فکر می کرد این اسم مسخره است و بیشتر به درد سگ ها می خورد، اما به هر صورت شنیدن این اسم را دوست داشت.کسترل دفترچه را از جیبش بیرون آورد و وانمود کرد مشغول مطالعه است تا کسی متوجه نشود آن جا کمین کرده است. می توانست همهٔ سایه های جنگل را از گوشهٔ چشمش ببیند. دفترچه را سروته کرد، چون نوشته های خرچنگ قورباغهٔ مادربزرگش، به شکل مارپیچی باریک، دور حاشیه های صفحه می چرخیدند و سر آخر به دستور پخت کیک حلزون می خوردند.ناگهان، شمع بوگندوی پیه هیولایش، توی فانوس، پت پتی کرد و شب پره های گنده ای که امیدوارانه خودشان را به فانوس می زدند، مارپیچی بالا رفتند و از دیدرسش خارج شدند.بو برده بودند یک جای کار می لنگد.قلب کسترل، توی سینه اش، رقص ترسناک کوچکی را آغاز کرده بود. یک دستش را روی قاشق گذاشت و دفترچه را دوباره زیر پیراهنش چپاند. سقلمه ای به دنده هایش زد تا قلبش خفه شود.