کتاب باغبان شب29148

معرفی کتاب باغبان شبکتاب باغبان شب نوشته جاناتان آکسییر و ترجمه آرزو قلی زاده است. کتاب باغبان شب را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.درباره کتاب باغبان شبدر طبقه ی دوم یک خانه ی عجیب و بزرگ یک اتاقی وجود دارد که همیشه در آن قفل است. ساکنان این خانه که در دل جنگل تُرش ساخته شده، رنگی پریده و چشم هایی سیاه و کم عمق دارند. گفته می شود درختی در آن اتاق از نظرها پنهان نگه داشته شده است. اما این درخت چه چیز عجیبی در خود دارد. چیز بزرگی باعث کابوس های شبانه است. کابوس هایی که کسی نمی داند از کجا شروع می شود.خواندن کتاب باغبان شب را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب را به تمام نوجوانان علاقه مند به داستان پیشنهاد می کنیم.بخشی از کتاب باغبان شب«راستش زیاد نه. البته یه بار که ارباب ویندزور رو دیدم، هم سن وسال تو بود. این ماجرا برمی گرده به سی سال پیش. درست قبل از اینکه اون بیچاره رو مجبور کنن بره پیش فامیل هاش و با اونا توی شهر زندگی کنه.» پیرزن با تأسف سری تکان داد و گفت: «پارسال که دوباره برگشت اینجا، خونواده ش… یا بهتره بگم قوم وخویش هاش، حسابی تعجب کردن.»مالی نمی توانست بفهمد چرا برگشتن یک نفر به جایی که در آن بزرگ شده، باید عجیب باشد. خودش چند هفته بعد از اینکه از خانه اش در شهر دانیگول ایرلند آمده بود اینجا، حاضر بود همه چیزش را بدهد و برگردد خانه؛ حتی برایش مهم هم نبود آنجا خشکسالی شده یا نه. پیرزن را نگاه کرد و گفت: «فکر کنم ما خوب راه رو بلد نیستیم. از چندتا کشاورز پرسیدیم، ولی جواب درستی ندادن.»هِستِر کِتِل سرش را تکان داد و به جنگلِ پشت سرش نگاهی انداخت؛ «شاید مردمِ اینجا با نشون ندادن مسیر، خواستن بهتون لطف کنن. درسته که شما غریبه این، ولی هیش کی نمی خواد دوتا بچهٔ بی گناه رو بفرسته جنگل تُرش.»مالی پرسید: «مگه جنگل تُرش چه شه؟»«همهٔ مردم سِلار هالو می دونن نباید به اون جنگل نزدیک بشن. پدر و مادرها بچه هاشون رو از اون جا می ترسونن و خودشون هم این هشدارو از زبون پدر و مادرشون شنیدن. این موضوع، نسل به نسل و دهن به دهن چرخیده.»مالی گفت: «شما از اون چی می دونین؟» «هیش کی بااطمینان حرف نمی زنه، ولی بعضی ها می گن آدم های احمقی رو دیدن که از رودخونه رد شدن و رفتن توی اون جنگل.» پیرزن مکث طولانی ای کرد و انگشت هایش را کشید روی شنلی که پر از وصله پینه بود؛ «می گن جنگل تُرش آدم ها رو عوض می کنه… و حس وحشتناکی توی اونا به وجود میاره. یه چیز ترسناک دیگه هم هست…»کیپ خم شد جلو و پرسید: «چ… چ… چی؟»مالی دندان هایش را روی هم فشار داد. اصلاً دلش نمی خواست این پیرزن دیوانه، مغز برادرش را با چرندیات ترسناک پر کند. نگاهش را به چشم های هِستِر دوخت. به نظر می آمد پیرزن سنگینی نگاه دخترک را حس کرده، چون به کیپ لبخندی زد و گفت: «اینا شایعات و چرندیاته، عزیزم. نصفش داستان هائیه که من واسه یه لقمه غذا سرهم می کنم. واسه شما مشکلی پیش نمیاد.»مالی سرش را به نشانهٔ تشکر تکان داد. شایعاتی که دربارهٔ جنگل تُرش می گفتند، برایش مهم نبود. این شغل تنها شانسشان بود برای اینکه با برادرش کنار هم بمانند و سرپناهی داشته باشند. چه کسی حاضر می شد دوتا بچهٔ ایرلندی را بدون سرپرست یا معرف قبول کند؟! تازه اگر آن خانه این قدر بد بود، چرا ارباب ویندزور حاضر شده بود خانواده اش را ببرد آنجا؟ مالی پرسید: «پس راه رو نشونمون می دین؟»هِستِر دستی به چانه اش کشید و متفکرانه گفت: «بله، ولی درعوض یه چیزی ازتون می خوام.»مالی جواب داد: «ما هیچ پولی نداریم.»