کتاب تو تنها نیستی39479

معرفی کتاب تو تنها نیستیرمان تو تنها نیستی نوشته ژاکلین وودسون یک رمان اجتماعی درباره ی مشکلات و دغدغه های نوجوان ها است. این کتاب موضوعات مختلفی مثل تبعیض نژادی، مهاجرت، فوت یا به زندان افتادن یکی از والدین را مطرح می کند. کتاب تو تنها نیستی داستان شش دوست است که با حرف زدن از مشکلات و دغدغه های زندگی خود، به هم نزدیک و نزدیک تر می شوند تا این که یه گروه خیلی صمیمی را تشکیل می دهند.کتاب تو تنها نیستی به نوجوانان کمک می کند همدیگر را درک کنند و به نوعی پناه همدیگر باشند.خواندن کتاب تو تنها نیستی را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب را به تمام نوجوانان پیشنهاد می کنیمبخشی از کتاب تو تنها نیستیاولین هفتهٔ سپتامبر بود و باران بی وقفه می بارید. در امتداد جدول های پیاده روها سیل جاری شده بود و کنار مدرسه مان چندتا ماشین وسط برکه های بزرگ آبِ باران گیر کرده بودند. هوای بیرون هنوز گرم بود، اما توی کلاسمان نم دار بود و کمی سرد. بعضی از بچه ها داشتند با اسپینر بازی می کردند. یکی از پسرها، که اسمش را یادم رفته، سرش را گذاشته بود روی میزش. موهای فرفری تیره اش را یادم است که افتاده بود روی بازوهایش. نمی دانم چرا آن موهای فرفری، که روی بازوهایش پیچ خورده بود و تا روی میزِ خط خطی می رسید، از همه چیز برایم ناراحت کننده تر بود. هشت نفر توی کلاس بودیم. کلاس کوچک ما برای این تشکیل شده بود که مسئولان مدرسه می خواستند یک چیز جدید امتحان کنند، این که آیا می شود هشت تا بچه را با هم و همراه یک معلم در یک کلاس گذاشت و نتیجهٔ فوق العاده گرفت؟ هشت تا بچهٔ خاص را.می دانستیم یک جورهایی با بقیهٔ بچه ها فرق داریم، هرچند هیچ وقت کسی این را به زبان نمی آورد. همهٔ ما قبلاً در یک کلاس بزرگ بودیم. درسمان افت کرده بود و بقیهٔ بچه ها از ما جلو زده بودند. وانمود می کردیم این تفاوت یادگیری برایمان مهم نیست، ولی خودمان می دانستیم مهم است. مسئولان مدرسه هم می دانستند می دانیم. مسئولان مدرسه می دانستند بقیهٔ بچه ها توی حیاط بزرگ مدرسه به ما می خندند و اذیتمان می کنند، این را می دانستند که بعضی روزها الکی می گوییم دلمان درد می کند یا گلودرد گرفته ایم که توی خانه بمانیم و نیاییم مدرسه. تازه سپتامبر بود، برای همین کسی نمی دانست نتیجهٔ این آزمایش مثبت است یا نه. معلممان، خانم لاورن، قدبلند و صبور بود و لحن گرم و مهربانی داشت. از همان لحظهٔ اول عاشقش شدیم. خود مدرسه هم پنجره های بزرگ داشت و رنگ دیوارهایش روشن بود. عمو می گفت یکی از بهترین مدرسه های شهر است. من و هالی از کلاس اول همین مدرسه بوده ایم، برای همین راستش مدرسهٔ دیگری را ندیده ام که با آن مقایسه اش کنم. ولی اگر معلم های مهربان و کلاس هایی با پنجره های بزرگ معیار «بهترین بودنِ» چیزی باشد، پس باید بگویم حق با عمو بود.