کتاب خواهر عروسکی39672

معرفی کتاب خواهر عروسکیکتاب خواهر عروسکی نوشته بنجمین لادویگ و ترجمه بهناز پیری است. کتاب خواهر عروسکی را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.درباره کتاب خواهر عروسکیجینی مون دختری مبتلا به اوتیسم است. مادر جینی که گلوریا نام دارد، رابطه خوبی با او ندارد، او شرایط بیماری دخترش را درک نمی کند و گاهی حتی او را کتک می زند. خواهر جینی هنوز نوزاد است و خاله کاترینش به جینی گفته که خواهرش عروسک اوست و هرگز بزرگ نمی شود. جینی هم حرف خاله اش را باور کرده و همیشه مراقب عروسک زنده اش است.یک شب پلیس و مددکاران اجتماعی، مادر جینی را به خاطر رفتار بدش با او دستگیر می کنند و جینی از ترس، خواهرش را توی چمدان می گذارد و زیر تخت پنهانش می کند. مددکارها جینی را می برند تا در خانه ای جدید زندگی کند اما او به دنبال راهی است که بفهمد چه اتفاقی برای عروسکش، درواقع برای خواهرش افتاده است. بنجمین لادویگ در کتاب خواهر عروسکی ماجرای رنج و دلتنگی و بحران های احساسی یک کودک مبتلا به اوتیسم را به زیبایی به تصویر کشیده است. این اثر داستانی تاثیرگذار، کنایه آمیز و هشداردهنده است.خواندن کتاب خواهر عروسکی را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب برای نوجوانان بالای 1۲ سال و بزرگسالان مناسب است. بخشی از کتاب خواهر عروسکیمامان و بابای همیشگی ام بیرون دفتر کوچک خانم لوموس اند. خانم لوموس می گوید: «جینی، بیا بریم اتاق کنفرانس.»پنج تا قدم که برمی داریم، می رسیم اتاق کنفرانس که آن طرف راهروست. مامان و بابای همیشگی ام می نشینند پشت میز، پس من هم می نشینم. مامان همیشگی ام می گوید: «سلام، جینی.»جواب می دهم: «سلام.» مامان همیشگی ام دست هایش را روی شکم برجسته اش می گذارد که اندازهٔ توپ بسکتبال است و می نشیند. بابای همیشگی ام هم شکم بزرگی دارد و صورتش گرد است، اما مثل بابانوئل ریش سفید و بینی قرمز ندارد.خانم لوموس می گوید: «جینی، مامان و بابات اومده ن تا دربارهٔ اتفاقی که دیشب واسه بچه عروسک الکترونیکی افتاد صحبت کنن.»می نشینم و منتظر می شوم حرف بزنند، اما کسی چیزی نمی گوید.خانم لوموس می گوید: «بهم گفتن گذاشته یش توی یه چمدون. درسته؟»می گویم: «منظورت بچه عروسک الکترونیکیه؟»با تعجب نگاهم می کند و می گوید: «بله، البته.»می گویم: «پس بله.»«چرا اون جا گذاشتیش؟»مطمئن می شوم دهانم را خوب بسته ام تا کسی توی مغزم را نبیند. بعد، از بالای عینکم نگاهش می کنم و می گویم: «آخه جیغ می کشید.»«برای همین تصمیم گرفتی بذاریش توی چمدون، زیر همهٔ پتوهات قایمش کنی و زیپش رو ببندی؟»می گویم: «نه. لحافم توی چمدون نبود.» چون لحافم تنها چیزی است که از آپارتمان برایم مانده. مامانِ فرانسویِ گلوریا بعد از این که توی بیمارستان به دنیا آمدم، وقتی گلوریا با من به کانادا فرار کرد، کمکش کرد درستش کند. آن ها این لحاف را فقط و فقط برای من درست کردند. همیشه لحافم را دور بچه عروسکم می پیچیدم.خانم لوموس می پرسد: «باشه، اما چرا سعی نکردی بچه رو آروم کنی؟»می گویم: «من سعی کردم بچه عروسک الکترونیکی رو آروم کنم. همون طور که درستشه بهش گفتم هیش، هیش، هیش و سعی کردم انگشتم رو بدم بهش، اما سوراخ دهانش باز نشد. بهش شیشه شیر هم دادم.»«ولی فایده نداشت؟»سرم را به نشانهٔ نه تکان می دهم.بابای همیشگی ام می پرسد: «خب کار دیگه ای هم کردی که بچه ساکت بشه؟»دوباره مطمئن می شوم دهانم را خوب بسته ام تا کسی داخل ذهنم را نبیند. برای بار دوم سر تکان می دهم.