کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد43767

معرفی کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشدنامه به کودکی که هرگز زاده نشد، اثری زیبا و تفکربرانگیز از نویسنده و خبرنگار سرشناس ایتالیایی، اوریانا فالاچی است. در این اثر، زنی باردار با جنین خود صحبت می کند و از ناملایمات و سختی ها و خشونت های دنیا می گوید. درباره کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد در این کتاب نامه های زنی باردار می خوانید که آن ها را برای جنینش نوشته است. در این نامه ها مادر برای کودکش از سختی ها، مصیبت ها و ناملایمت زندگی می گوید. در حقیقت در همه جای کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد، می توان نگرانی ها و ترس های یک مادر امروزی را دید. اما آن چه در این اثر بسیار پررنگ است، فکر سقط جنین است که بارها از سر مادر می گذرد. یک از نگرانی های اصلی اش که بارها در نامه ها مطرح می کند این است که نکند روزی فرزندش به این فکر کند که چرا او را به این دنیا آورده اند؟ تا به حال بیش از چهارمیلیون نسخه از کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد به فروش رفته است. خواندن کتاب نامه به کودکی که هرگز زاده نشد را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم نامه به کودکی که هرگز زاده نشد درباره یکی از موضوعات مهم زندگی زنان یعنی مادری و سقط جنین است. اگر به مطالعه ی چنین آثاری علاقه دارید و شما هم سوالات و دغدغه هایی مانند مادر این کتاب در ذهن خود دارید، از خواندن این کتاب لذت خواهید برد درباره اوریانا فالاچی اوریانا فالاچی در ۲۹ ژوئن سال 1۹۲۹ در زمان زمامداری موسولینی در فلورانس ایتالیا متولد شد. کودکی بیش نبود که جنگ جهانی دوم شروع شد و او به همراه خانواده اش، در جنبش های مقاومت زیرزمینی شرکت می کرد. از سن بیست سالگی شروع به نوشتن برای روزنامه ها و مجلات کرد. آنچه اوریانا فالاچی را در دنیا مشهور کرده است، مجموعه مصاحبه هایی است که با رهبران بزرگ دنیا مانند محمدرضا پهلوی، یاسر عرفات، ذوالفقار علی بوتو، روح الله خمینی، ایندیرا گاندی، گلدا مایر، ملک حسین، معمر قذافی، جرج حبش، و هنری کیسینجر انجام داده است. از میان آثار و نوشته های او می توان به نامه به کودکی که هرگز زاده نشد، زندگی، جنگ و دیگر هیچ، جنس ضعیف و پنه لوپه به جنگ می رود اشاره کرد. اوریانا فالاچی در سن ۷۷ سالگی در 15 سپتامبر ۲00۶ بر اثر سرطان ریه درگذشت. بخشی از کتاب صوتی نامه به کودکی که هرگز زاده نشدبدون خودخواهی این کار را می کنم، فرزند. قسم می خورم به دنیا آوردن توهیچ لذتی برای من به ارمغان نخواهد آورد. نمی توانم خود را تصور کنم که دارم با شکم برآمده توی خیابان راه می روم. نمی توانم تصور کنم که از تو مراقبت می کنم، تو را می شویم و حرف زدن یادت می دهم. من یک زن شاغل هستم با هزار جور کار و دغدغه دیگر. پیش از این گفتم که نیازی به تو ندارم. اما چه دوست داشته باشی و چه نه، با تو ادامه می دهم. این خودخواهی به من تحمیل شد، حالا من به تو تحمیل می کنم؛ همانطور که بر مادرم و مادر بزرگم و مادر مادر بزرگم هم تحمیل شد تا اولین بشری که بشر دیگری از وجودش زاده شد. چه دوست داشت زاده شود و چه نه. شاید اگر حق انتخاب داشت، می ترسید و جواب می داد: «نه، من نمی خواهم به دنیا بیایم.» اما کسی نظر آن ها را نپرسید؛ بنابراین آن ها به دنیا آمدند، زندگی کردند و به انسان های دیگر زندگی بخشیدند و مردند؛ بی آنکه حق انتخابی داشته باشند. این روند میلیون ها سال ادامه یافت تا به ما رسید و هر بار هم خودخواهی وجود داشت؛ وگرنه سرانجام ما نیستی بود. شجاعت، فرزند. فکر نمی کنی دانه یک درخت به شجاعت نیاز دارد تا سطح خاک را بشکافد و جوانه بزند؟ ممکن است بادی ملایم یا پنجه یک موش آن را له کند؛ با این وجود این دانه جوانه می زند، محکم می ایستد، رشد می کند و دانه های دیگری را به وجود می آورد و می پراکند و بخشی از جنگل می شود. اگر روزی فریاد بزنی: «چرا مرا دنیا آوردی؟» پاسخ خواهم داد: «همان کاری را کردم که درختان به مدت میلیون ها سال انجام داده و می دهند. من فکر کردم کار درست همین است.»