کتاب نجات ارداس ۲ – (تسخیر شده)34130

معرفی کتاب نجات ارداس؛ جلد دومتسخیر شده جلد دوم از مجموعه پرطرفدار نجات ارداس، نوشته مگی استیفویتر است. مجموعه نجات ارداس را انتشارات پرتقال منتشر کرده است، این انتشارات با هدف نشر بهترین و با کیفیت ترین کتاب ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است. درباره مجموعه نجات ارداسدر دنیایی که ارداس در آن زندگی می کند همه آدم ها یک حیوان درون دارند که همیشه در کنارشان زندگی می کند. «کانر»، «میلین»، «رولان» و «ابک» چهار نوجوان این داستان هستند که هرکدام از یک سرزمین آمده اند. آنها باید با کمک حیوان درون خود ارداس را از نابودی نجات دهند.در این مجموعه دنیایی از جنگ و ماجراجویی انتظارتان را می کشد. چهار نوچوان این مجموعه قرار است با نیروهای پلید و شیطانی بجنگند.در هر جلد از ماجراهای این مجموعه چند اتفاق هیجان انگیز می افتد و این چهار نوجوان ماجراجو هر بار توی یک دردسر تازه می افتند. در هر قسمت، بچه ها درگیر چند موضوع می شوند و بارها به چالش کشیده می شوند. در این مجموعه داستان فانتزی مفاهیمی مانند روابط بین انسان و حیوان و نیازهای مشرتک آنها مطرح می شود و به ما یادآوری می کند که باید از حیوانات مراقبت کنیم. خواندن مجموعه نجات ارداس را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم نوجوانان بالای دوازده سال مخاطبان این کتاب اند.بخشی از کتاب وحشی های رامفین همچنان در موقعیت های مختلف، زندگی آن ها را نجات می داد.رولان که در زندگی اش بارها تعقیب شده بود، شک نداشت که فرار آن ها از تِرِنزویک، هیجان انگیز، اما موقت بود. او کُنتِ ازخودراضیِ تِرِنزویک و از آن مهم تر، اسب او را هم دیده بود؛ و با وجودِ روابط ناخوشایندی که با اسب سابقش داشت، به خوبی می دانست که سرعت اسب از سرعت آن ها با پای پیاده بیشتر است.اما نگهبان های تِرِنزویک به آن ها نرسیدند؛ چون فین گروه را از مسیری غیرقابل ردیابی می بُرد. وقتی هنوز نزدیک تِرِنزویک بودند، موقع عبور از رودخانه ها به دل آب می زدند تا سگ های ردیاب بوی آن ها را گم کنند. بعد از اینکه کمی از تِرِنزویک فاصله گرفتند، فین آن ها را به سمت جنگلی پر از تخته سنگ بُرد که هیچ اسبی قادر به ردشدن از آنجا نبود. شاخه های خمیدهٔ درخت ها تا کمرِ رولان پایین آمده بودند؛ سنگ ها پوشیده از خزه های همیشه مرطوب بودند و اگر رولان موقع بالارفتن، لحظه ای غفلت می کرد، به آسانی لیز می خورد و زخمی می شد.آن ها از مسیرهای عجیب وغریب رفتند و رفتند. هرچه فضای اطراف ناآشناتر می شد، فین آسوده تر به نظر می آمد. بعد از اینکه خیالش از ناشناخته بودن مسیر راحت شد، درحالی که زیر لب با خودش حرف می زد و فکر می کرد، با یک تکه چوب، روی نقشه میان بُرها را هم مشخص می کرد.این گونه بود که رولان فهمید چطور از کوه های سبزی که به نظر خیلی راحت نمی آمدند، بدون اینکه متوجه شود، با طنابی به دورِ کمرش بالا رفته است؛ طنابی که او را به نفر بعدی وصل می کرد؛ نفر بعد هم با طنابی به دورِ کمرش به نفر بعدی وصل می شد و همین طور می رفت تا آخر! این کار برای این بود که اگر مثلاً رولان بیفتد، بقیه بتوانند او را بگیرند. رولان با خودش گفت: «احتمال اتفاق برعکسش که بیشتره؛ اینکه اگه یه نفر بیفته، بقیه هم به دنبالش می افتن.» اما به نظرش این تعهدِ به گروه در بالارفتن از کوه، آرامش بخش بود.در همان سفر، فین به آن ها یک روش خیلی قدیمیِ متعلق به شمال یورا را برای فرستادن پیام های رمزی آموخته بود.فین گفت: «این طوری اَبِک رو هِجّی می کنین.»او چند سری گِرِه عجیب وغریب به یک روبان زد. در نظر رولان خیلی مفهومی نداشت و فهمید که کانِر هم ـ که از زمان ترکِ تِرِنزویک افسرده شده بود ـ مثل او متوجه نمی شود. اَبِک و میلین خیلی مشتاق نگاه می کردند. فین ادامه داد: «کافیه این روبان رو دورِ پایِ یه کبوترِ طلایی تِرِنزویکی گِرِه بزنین و رهاش کنین. کبوتر پیام شما رو به مقصد می رسونه.»درحال حاضر کسی به ذهن رولان نمی رسید که برایش پیام بفرستد. شاید توی نامه اش فقط بنویسد: «مادر عزیزم! ممنونم برای هیچی!» و پرنده را به سمت سرزمین آمایا بفرستد.آن ها درمورد حرفی هم که زِریف دربارهٔ زرداب زده بود، صحبت کردند؛ اینکه حیوان های درون می توانند به اجبار پیوند داده شوند! قیافهٔ کانِر درهم رفت، اما برای رولان سؤال بود که آیا واقعاً این اتفاقِ بدی است که مردم حق انتخابِ این را داشته باشند که چه جور حیوانی را برای بقیهٔ عمرشان انتخاب کنند؟ البته حرفی نزد؛ می توانست از قیافهٔ بقیه بفهمد که این فکر زیاد خوب نیست.بااینکه تنها چند روز گذشته بود، اما حس می کردند که هفته هاست درحالِ راه رفتن هستند. رولان تمام خوراکی های خوش مزهٔ داخل کوله پُشتی اش را خورده بود و آن هایی را که دوست نداشت، برای روزِ مبادا نگه داشته بود؛ و حالا کم کم باید خوردن خوراکی های غیرجذاب را هم شروع می کرد. درهمین حین، طبیعت هم وحشی تر و سرسخت تر شده بود؛ کوه ها کم کم از سبز به خاکستری تغییر رنگ می دادند و تعداد سنگ های دُرُشتی که از دل چمن ها بیرون زده بود، بیشتر می شد. به دشت پهناور بنفش و طلاییِ خشکی رسیدند که با وجود زیبایی، برای احشام نامناسب به نظر می آمد. آن ها در مسیرشان، نه شهری دیدند، نه مزرعه ای، نه خانه ای و نه هیچ آدمی.