کتاب هفت روز آخر162853

معرفی کتاب هفت روز آخرکتاب هفت روز آخر نوشته محمدرضا بایرامی نویسنده کتاب مشهور عقاب های تپه ۶0 است. این کتاب یادداشت های بایرامی از هفت روز آخر جنگ است. خستگی، دلهره و اضطراب از پایان جنگ، پذیرش قطعنامه و استواری مردان آماده نبرد در این کتاب به خوبی تصویر شده است.درباره کتاب هفت روز آخرمحمدرضا بایرامی در این کتاب فضایی واقعی از جنگ را پیش چشم خواننده می گذارد و او را با خود به عمق داستان می برد و در زیر و بم ماجراها و توصیف جزئیات او را با خود شریک می کند. راوی به عنوان شخصی که ناظر بر همه رویدادهاست، به بیان ماجراهای روزهای پایان جنگ می پردازد؛ ماجراهایی که در نزدیکی مرز عراق رخ می دهد. یک گردان، خاکریز، سنگر و افرادی که جان برکف در راه دفاع از خاک و سرزمین خود هر شرایطی را تحمل می کنند. فرار از تانک ها و سپس قرار گرفتن در محاصره، و باز فرار از محاصره، و پا گذاشتن در دشتی بی آب و یک روز پیاده روی و عطش؛ و تلاشی برای گذر از بیابان و زنده ماندن از اتفاقات نفس گیری است که در این کتاب می خوانید.این کتبا اولین بار در دهه ۶0 منتشر شده است و بسیار با دیگر آثار آن زمان متفاوت بوده است. خواندن این کتاب روایت تازه ای از جنگ را مقابل چشم شما می گذارد، خاطرات تلخی که نویسنده از خواندن دوباره آن ها فرار می کند اما نمی تواند حقیقت وجود داشتنشان را نادیده بگیرد. خواندن کتاب هفت روز آخر را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب را به تمام علاقه مندان به ادبیات داستانی دفاع مقدس پیشنهاد می کنیمبخشی از کتاب هفت روز آخراز خواب می پرم، برای سومین بار. عرق کرده ام و ملتهب. پریشانم و گیج. خدایا، امشب دیگر چه شبی است؟ این که بود که می خواست خفه ام کند؟ این چه بود که بر سینه ام نشسته بود و سنگینی می کرد؟ این چه حالی است مرا؟نگاهم را در اطراف می چرخانم. از پشت پشه بند، هیچ چیز پیدا نیست. شب، همه چیز را بلعیده است. از حال خودم، در شگفت می شوم. هر شب، در هوای آزاد می خوابیدم. پشه ها اذیتم می کردند. هی این پهلو و آن پهلو می شدم. هی به خودم می پیچیدم. اما آخر سر، خوابم می برد ولی امشب که مسلم رفت جلو و من صاحب پشه بندش شدم…نفسم، بدجوری تنگی می کند. احساس می کنم که اگر لحظه ای دیگر توی پشه بند بمانم، خفه خواهم شد. به سرعت از سوراخ پشه بند بیرون می زنم. به شدت عرق کرده ام. با دست، عرق پیشانی ام را می گیرم. هوا دم کرده است و سنگین. شب، بدون ستاره. توی تاریکی چشم می دوانم. حیاط، در سکوت مرموزی فرو رفته. بوته های بلند وسط حیاط، بدون حرکت ایستاده اند. روی تخت ها، پشه بندها به سفیدی می زنند. از نگهبان خبری نیست. معلوم نیست کجا رفته.پا می کشم طرف تانکر آب. شیر را باز می کنم و مشت مشت آب می زنم به سر و صورتم. حالا، کمی احساس راحتی می کنم. کمی سبک شده ام. صدای خش خش اسلحه به گوش می رسد. تا به خودم بیایم، نگهبان از پشت دیوار بیرون می پرد و توی تاریکی شکل می گیرد:ـ کی آنجاست؟صدای حسن است. می گذارم بیاید جلوتر. این، دومین باری است که سر نگهبانی او، از خواب پریده ام.ـ تو چه ات شده امشب؟می گویم: «خودم هم نمی دانم چه مرگم است. احساس خفگی می کنم.» گرووومپ!… گروومپ!… گرووومپ!… گروومپ!…در عالم خواب و بیداری، صدا را می شنوم. صدای برخورد و انفجار گلوله های مختلف. صدایی که رفته رفته، زیاد می شود و زیادتر. و با چه سرعتی! آن قدر هوشیار هستم که بفهمم خبری شده است. خبری غیر عادی. اما بی خوابی شبانه، چنان کلافه ام کرده که نمی توانم چشم باز کنم. همان طور متعجب و چشم بسته، صداها را گوش می گیرم و سعی می کنم معنایی برایشان پیدا کنم، که صدای هیجان زدهٔ نگهبان پاس آخر، از جا می پران َد َم: