کتاب کتاب مادرم217456

معرفی کتاب مادرم اثر آلبر کوئن -انوش دلاوری-مسیر تسلی کجاست؟ باید از کدام راه رفت برای رسیدن به جایی که اندکی از اندوه فقدان او کم شود؟ با هجوم ها چه باید کنیم؟ هجوم خاطره ها، هجوم میل سیری ناپذیر به حضورش، دستان شکیبایش، تماشای بودنش، شنیدن کلمه ها و نفس هایش، بوی جاودانه اش که می تواند در هر مکان و زمانی، میخکوبمان کند؛ حتی اگر سال ها پس از سال ها از درگذشتنش گذشته باشد، بازهم می دانیم «یکی هست که دیگر نیست»، نه اینکه به قول «رویا»: «مادر که می میرد، دیگر نمی میرد»؟ چرا این گونه است و مرگ مادر، اثبات ناممکنی مرگ اوست؟ آلبر کوئن، دوازده سال پس از مرگ مادرش، چنان سرشار از یادآوری و خاطره، رساله ای داستانی غوطه ور میان شرح زندگی و داستان نوشت که جز «کتاب مادرم» نمی شد نام دیگری بر آن گذاشت. چراکه مادر توان بازگردادندن ما به آغازمان را دارد و ازنو دیدن جهان و هرآن چه در آن است. کتاب مادرم، گشت وگذار یادآورانه ی کوئن در ستایش مادرش و البته در سوگ فقدان اوست. کتابی حاصل تأملی شاعرانه، ژرف و اندوهگین در راه های پیموده با مادر در کوچه ها و خیابان های ژنو، زیبایی جاودانه اش، لحظه های منتظر در گذشته و نامنتظر پس از درگذشتن، رویاهایی که پس از مرگ مادر دیگر هیچ در خود ندارند جز آن حضوری که نفی همه ی حضورهاست. کتاب مادرم، بی تفاوتی خواب و بیدار فرزندی ست که طاقت این بی طاقتی اش بیش از این نیست، که روز بی مادر شب تر از شب است! و بازهم آن طور که «رویا» می گوید: «ما روی وحشتی درهم کوفته/ خم شده بودیم/ و روز روی سایه ی خود شب ترین شب ها بود.»-کتاب کتاب مادرم