کتاب یادداشت های زیرزمینی200599

معرفی کتاب یادداشت های زیرزمینیکتاب یادداشت های زیرزمینی به قلم داستایفسکی از آثار برتر او است که خانم نسرین مجیدی آن را ترجمه کرده است. این کتاب از زبان مردی صحبت می کند که به خاطر آگاهی بیشتری که نسبت به سایر مردم عادی دارد، به گوشه ی تنهایی در زیرزمینش گناه برده است.درباره کتاب یادداشت های زیرزمینیدر کتاب یادداشت های زیرزمینی سرگذشت مردی را می خوانیم که در مقابل تمام رفتارهای انسان های اطرافش و روشن بینی های دروغین آن ها طغیان می کند و خودش را از بقیه جدا می داند. این طغیان ها تنها در نوشتن یادداشت هایش در کنج همان زیرزمین خلاصه می شود. مرد زیرزمینی ذهن را به چالش می کشد. سوالات فلسفی طرح می کند، اما انتظار پاسخی از طرف ما را ندارد و فقط دیوانه وار تک گویی می کند. او افکارش را فقط روی کاغذ می آورد و انکار می کند که کسی آنها را خواهد خواند. انگار که او با نوشتن را بهانه ای برای تخلیه ذهن کلافه شده خودش می داند.این مرد گوشه گیر و تنها کاملا خیالی و ساخته ذهن نویسنده است.خواندن کتاب یادداشت های زیرزمینی را به چه کسی پیشنهاد می کنیم؟کتاب یادداشت های زیرزمینی می تواند برای کسانی که قبلا نیز کتاب های داستایوفسکی را مطالعه کردند و به رمان های طولانی علاقه دارند جذاب باشد.درباره فئودور داستایوفسکیفئودور داستایوفسکی نویسنده ی مشهور و تاثیرگذار روسی بود. او در بیشتر داستان های خود درمورد سرگذشت مردمانی عصیان زده، بیمار و روان پریش است. او در ابتدا برای زندگی به کار ترجمه پرداخت. در اکثر داستان های او مثلث عشقی دیده می شود که یعنی خانمی میان عشق دو مرد و یا آقایی میان عشق دو زن قرار گرفته است.داستایوفسکی در سال 1843 با درجه افسری از دانشکده ی نظامی فارغ التحصیل شد و شغلی در اداره مهندسی وزارت جنگ پیدا کرد، تا تابستان سال 1844 که سهم ارثی پدری اش به خاظر ولخرجی های متفاوت تمام شد و اورژنی گرانده را ترجمه کرده و همان سال از ارتش استعفا داد. در زمستان 1855 رمان کوتاه بیچارگان را نوشت و این گونه وارد محافل نویسندگان و ساختارشکنان بزرگ در شهر سنت پترزبورگ شد و شهرتی برای خود کسب کرد. دو سال بعد داستان های همزاد، آقای پروخارچین و زن صاحبخانه را نوشت. یک جاسوس پلیس به صورت مخفیانه وارد محافل و جلسات آنان شد و موضوعات بحث آن ها را به مقامات روسیه گزارش داد و او در روز 22 آوریل 1849 به جرم براندازی حکومت دستگیر شد. دادگاه برای او تقاضای حکم اعدام کرد که تا پای چوبه دار هم رفت اما مشمول به تخفیف شد و به چهار سال حبس در زندان و سپس خدمت در لباس سرباز ساده تغییر یافت. در زمان تبعید و زندان به حملات صرع که تا پایان عمر گرفتارش بود دچار شد و سرانجام در فوریه سال 1881 بر اثر خونریزی ریه درگذشت.بسیاری از منتقدان فئودور داستایوفسکی را به عنوان بزرگ ترین نویسنده روان شناختی جهان می شناسند. رمان یادداشت های زیرزمینی او اولین نوشته ادبی اگزیستانسیالیسم در جهان است. اورژنی گرانده اثر بالزاک و دون کارلوس اثر فریدریش شیلر نمونه هایی از کارهای ترجمه او است.بخش هایی از کتاب یادداشت های زیرزمینیوقتی می گویم کارمند لجباز و بدخویی بودم دروغ می گویم. از سر لجبازی دروغ گفتم. در حقیقت هرگز بدذات نبوده ام. خودم را با ارباب رجوع و آن افسر مغرور سرگرم می کردم، در حقیقت اصلاً نمی توانستم بدجنس باشم. حتی در همان لحظات بدخویی نیز از احساساتی کاملاً متضاد در درون خویش آگاه بودم و همین عواطف دگرگونه و متضاد در وجودم خودنمایی می کردند. خوب می دانستم که همیشه و در تمام زندگیم چنین احساسات خوبی نیز وجود داشته اما هرگز اجازه بروز نیافته است. چنین عواطفی آن قدر عذابم می دادند تا شرمنده می شدم، مرا عصبی می کردند و تا سرحد جنون می کشاندند. آقایان عزیز، شاید فکر می کنید از این بابت شرمسارم و اظهار ندامت می کنم و طلب بخشایش دارم؟ اطمینان دارم که این ها فقط تصورات شما است… به هرحال، اصلاً برای من فرقی نمی کند که شما چگونه فکر می کنید…نه تنها نمی دانستم چگونه باید لجباز باشم، بلکه هیچ چیز نمی دانستم، نه می توانستم بدخو باشم و نه مهربان، نه پست فطرت و نه صادق، نه قهرمان نه حشره، هیچ نمی دانستم و حالا زندگیم را در این گوشه می گذرانم، و خود را با خیال این بدذاتی به مسخره می گیرم، یک مرد عاقل جداً نمی تواند چیزی بشود، فقط احمق ها هستند که به جائی می رسند. بله، مرد متعلق به قرن نوزدهم از نظر اخلاقی باید موجودی فاقد شخصیت باشد. یک مرد دارای شخصیت و فعال موجودی است گرفتار محدودیت ها. این نتیجه گیری من پس از چهل سال زندگی است. اکنون چهل سال دارم و می دانید که چهل سال یعنی عمری بس طولانی، یعنی نهایت پیری.