کتاب هرمس و زبان مرغان197597

معرفی کتاب بهتره با یکی حرف بزنیکتاب بهتره با یکی حرف بزنی نوشته لاری گاتلیب است. این کتاب یک رویکرد متفاوت به کسانی دارد که برای درمان اختلالات روانی خود به پزشک مراجعه می کنند. وقتی این کتاب را می خوانید از خودتان می پرسید من هم شبیه به این آدم ها هستم؟این کتاب قصد دارد بپرسد «ما چگونه تغییر می کنیم؟» و این گونه پاسخ می دهد: «با برقراری ارتباط با دیگران.» روابطی که نویسنده اینجا دربارهٔ آن ها می نویسد، یعنی ارتباط بین بیماران و درمان گران، برای ایجاد هرگونه تغییر، مستلزم اعتمادی همه جانبه است.این کتاب سعی دارد موردهای مشاوره ای را بررسی کند و خواننده را در این مسیر با خود همراه کند.خواندن کتاب بهتره با یکی حرف بزنی را به چه کسانی پیشنهاد می کنیماین کتاب را به تمام علاقه مندان به روان شناسی پیشنهاد می کنیم.بخشی از کتاب بهتره با یکی حرف بزنیمی گویم: «جان…» ولی او داستان بلندی را تعریف می کند که دربارهٔ همسرش است. با وجود اینکه پیش من آمده است تا کمکش کنم، حتی یک کلمه هم نمی توانم حرف بزنم.در ضمن، من درمان گر جدید او هستم. (درمان گر قبلی اش که دیدارشان سه جلسه بیشتر دوام نیاورد «خوب بود، ولی احمق بود.»)می گوید: «و بعدش مارگو عصبانی می شه… باورت می شه؟ ولی به من نمی گه که عصبانیه. فقط عصبانی رفتار می کنه و من باید ازش بپرسم که چی شده. ولی می دونم که اگه بپرسم سه بار اول رو جواب می ده: ‘هیچی.’ و بعدش واسه بار چهارم یا پنجم می گه: ‘خودت می دونی چی شده.’ و بعدش من می گم: ‘نه نمی دونم وگرنه نمی پرسیدم!’»لبخند می زند. یک لبخند پت وپهن. سعی می کنم از لبخندش استفاده کنم. به هرچیزی متوسل می شوم تا صحبت یک نفرهٔ او را به یک مکالمهٔ دو نفره تبدیل و با او ارتباط برقرار کنم.می گویم: «لبخندت الان برام عجیبه، چون داری می گی که همه، ازجمله مارگو، کلافه ت می کنن ولی باوجوداین لبخند می زنی.»لبخندش پهن تر می شود. به عمرم دندان هایی به این سفیدی ندیده ام. مثل الماس می درخشند. «واسه این لبخند می زنم، شرلوک، چون دقیقاً می دونم چی زنم رو اذیت می کنه.»جواب می دهم: «آها… پس…»حرفم را قطع می کند: «صبر کن! صبر کن! دارم به قسمت خوبش می رسم. همون طور که گفتم من در واقع می دونم چی شده ولی چون خیلی دلم نمی خواد یه آه و نالهٔ دیگه بشنوم، این دفعه به جای پرسیدن تصمیم می گیرم که…»حرفش را قطع می کند و به ساعت روی کتابخانهٔ پشت سرم خیره می شود.می خواهم از این فرصت استفاده کنم و به جان کمک کنم آهسته تر صحبت کند. می توانم دربارهٔ نگاه کردنش به ساعت نظر بدهم (آیا اینجا او را هول می کند؟) یا این موضوع که چرا من را شرلوک صدا کرد (آیا من ناراحتش کرده ام؟) یا اینکه می توانم بیشتر روی سطح آنچه ما «محتوا» می نامیم، یعنی همان ماجرایی که تعریف می کند، بمانم و سعی کنم که بفهمم چرا احساسات مارگو را آه و ناله می داند.